دکتر محمد ملکی را آزاد کنید

نماهنگی به یاد دکتر محمد ملکی

2010-03-01T21:11:00.003+03:30

وضعیت جسمی «وخیم» محمد ملکی در زندان

2010-03-01T20:45:00.009+03:30

محمد ملکی اولین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب اسلامی، هفت ماه است که توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و درزندان به سر می برد. او که مبتلا به بیماری سرطان پیشرفته است، با ۷۵ سال سن از مسن‌ترین بازداشت شدگان ماه های اخیربه حساب می‌آید. در گفت‌وگویی با قدسی میرمعز، همسر محمد ملکی، ابتدا از او در مورد آخرین وضعیت آقای ملکی پرسیده‌ایم: دکتر ملکی بيمار است و سرطان پروستات دارد. مسئولان هيچ توجهی ندارند که او بايد برای سرطان پيشرفته پروستات بيرون از زندان درمان شود. دو بار هم در زندان مشکل قلبی فشار خون پايين و آريتمی پيدا کرده است که يک بار شش روز در بيمارستان بستری بوده و يک بار ۲۴ ساعت و اکنون هم همان مشکلات را دارد. دارو لامز دارد، که برايش برديم. مرتب هم جای او را عوض می کنند. اکنون ۲۰ روز است که اصلا با او ملاقات نداشتيم، فقط گاهی در هر قسمتی که توانسته چند دقيقه از ديگران وقت گرفته و تلفن کرده است.

آخرين باری هم که با او صحبت کردم صدايش به شدت نارحت بود و وضعيت جسمی‌اش بسيار بد، البته از نظر روحی خوب است اما ديگر جسم توان ندارد چون هم سنش بالا است و هم بيمار است و هيچ کس به ما جوابگو نيست. شما توانسته‌ايد داروهای مورد نياز ايشان را به زندان ببريد؟ داروهايش را بردم که يک آمپول مخصوص شيمی درمانی است و تا زمان مصرف بايد در يخچال نگهداری شود. من به مسئولان اين مسئله را گفتم و آنها با رفتار زننده‌ای گفتند يخچال نداريم، من گفتم پس چرا تلفن زديد، تا دارو بياوريم. در ضمن من نمی‌دانم اصلاً داروهای او را می‌دهند يا نه، شرايط تزريق آن آمپول هم بسيار حساس است. شش ماه تمام شده و اکنون آغاز هفتمين ماه بازداشت او است، اما نه دادگاهی تشکيل می‌دهند نه آزادش می‌کنند و نه اتهامش را می‌گويند. پرونده آقای دکتر ملکی در چه مرحله‌ای است و آيا وکيلی پي‌گير اين پرونده است؟ بله دو تا وکيل دارد، آقای دکتر شريف و آقای دکتر مولايی که مرتب مراجعه می‌کنند. به آنها اطلاع داده اند که ۲۴ فروردين دادگاه تشکيل می شود، اما وزارت اطلاعات که دکتر را دستگير کرده حدود ۱۵ روز پيش گفته است که ما اشتباه کرديم و هيچ اتهامی در مورد ايشان مطرح نيست. اول گفته بودند دکتر از منافقين طرفداری می‌کند، ولی بعد ثابت شد که چنين اتهامی واهی است. دکتر حتی در جريان انتخابات هم نبود چون از ارديبهشت بستری بود، نه رأی داده و نه جايی رفته است، او را از رختخواب بردند. آدم نمی‌داند چه کند و به کجا مراجعه کند. نمی‌دانم سازمان‌های بين‌المللی می‌توانند کاری کنند يا نه. وضعيت جسمی دکتر خطرناک است.

نگهداری دکتر ملکی در زندان با وجود سرطان پیشرفته

2010-03-01T20:39:00.000+03:30

3 اسفند 1388 گفت وگو رادیو زمانه با عمار ملکی، فرزند دکتر محمد ملکی

مریم محمدی

آمار دقیقی از زندانیان سیاسی پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران وجود ندارد، اما گفت‏وگوهای پراکنده‏ی مسئولان و نتیجه‏گیری بر اساس آن‏ها، احتمال دستگیری بیش از ۴۰۰۰ نفر را در این حوادث، در برخی رسانه‏ها مطرح کرده است.

بسیاری از این زندانیان در وضعیت هنوز ناروشنی به‏سر می‏برند و برخی از آنان در شرایط بد جسمانی هستند. بعضی از زندانیان بارها به بیمارستان منتقل شده‏اند و برای تعدادی دیگر، خانواده‏های آنان تقاضای انتقال به بیمارستان را دارند.

دکتر ابراهیم یزدی، کیوان صمیمی، تعدادی از زندانیان زن دستگیر شده، دکتر محمد ملکی، اولین رییس دانشگاه تهران پس از انقلاب و تعدادی دیگر، از جمله زندانیانی هستند که با بیماری‏های مشخصی در زندان دست‏ به‏گریبان هستند.

روز شنبه اول اسفند، خانواده‏ی دکتر محمد ملکی برای چندمین بار در یک نامه‏ی سرگشاده، نسبت سلامتی او ابراز نگرانی کردند.

دکتر ملکی شش ماه پیش در بستر بیماری دستگیر شد. او که ۷۸ سال دارد، از سرطان پیشرفته‏ی پروستات رنج می‏برد.

با عمار ملکی، فرزند دکتر ملکی گفت‏وگو می‏کنم:

پدر از نظر پزشکی وضعیت نگران کننده‏ای دارند. زندانیانی که در چند روز اخیر آزاد شده‏اند، همه گفته‏اند که ایشان در زندان بدون کمک دیگران دیگر نمی‏توانند راه بروند. خود ایشان هم در تماس‏های تلفنی که با خانواده داشتند، بارها از این مساله شکایت داشته‏اند که وضعیت جسمی‏شان خیلی وخیم است. چند روز پیش نیز درخواست کرده‏ بودند که داروهای سرطان پروستات و بیماری مثانه برای ایشان ببرند که خانواده برده‏اند.

مجموعه‏ی این مسائل نگرانی ما را بیش از پیش کرده است و واقعا نمی‏دانیم چه‏کار باید بکنیم. داریم تمام تلاش‏مان را می‏کنیم که بتوانیم امکان بستری شدن ایشان را عملی کنیم.

بعضی وقت‏ها مریض‏هایی که در زندان هستند، به بیمارستان منتقل شده‏اند. شما چه اقداماتی تا کنون انجام داده‏اید که مؤثر واقع نشده است؟

از ابتدای دستگیری ایشان بارها نامه نوشته شده است. هم مادر و هم وکلا به تقریبا تمام مسئولین قضایی؛ از رییس قوه‏ی قضاییه تا دادستان و تا مقامات پایین‏تری که پرونده‏ی ایشان دست‏شان بوده است، نامه نوشته‏اند و مساله‏ی پزشکی و شرایط جسمانی ایشان را توضیح داده‏اند.

زمانی که ایشان بازداشت شد، تحت درمان بود و همان زمان هم وضعیت جسمی ایشان خوب نبود. الان دیگر شش ماه کامل از دستگیری ایشان گذشته است و وارد ماه هفتم شده‏ است و دیگر تمام توان جسمی ایشان از بین رفته است.

مشکل روحی اصلا ندارد. اما بالاخره یک پیرمرد ۷۶ ساله، با بیماری‏های متعددی که داشته و با توجه به سال‏های زیادی که در زندان بوده و شکنجه‏های مختلفی که شده است، دیگر توان جسمی‏اش از بین رفته است.

الان هم مساله همین است. چون در همین شش ماه زندان هم یک بار یک سکته‏ی خفیف داشتند و یک بار هم فشارشان شدیداً پایین افتاد که هر دوبار به بیمارستان منتقل شدند. چند روزی در بیمارستان بودند و دوباره به زندان برگردانده شدند. نگرانی اصلی این است که توان جسمی ایشان دیگر اجازه نمی‏دهد بیش از این از درمان دور باشد.

دکتر محمد ملکی

شما اقدامات زیادی در داخل انجام داده‏اید که تاکنون نتیجه‏ای نداده است. آیا از طریق سازمان‏های بین‏المللی حامی حقوق زندانیان، اقداماتی انجام داده‏اید؟ یا درصدد هستید که انجام بدهید؟

ما از همان ابتدا که از طریق مقامات داخل پی‏گیر مساله بودیم، هیچ‏ وقت مشکلی به لحاظ اطلاع‏رسانی نداشتیم و همیشه هم گفته‏ایم که وظیفه‏ی اخلاقی− انسانی نهادهای بین‏المللی حقوق بشری ایجاب می‏کند که پی‏گیر باشند که ظاهراً هم بوده‏اند.

سازمان عفو بین‏الملل تا کنون دوبار بیانیه‏ی ویژه در مورد وضعیت جسمانی دکتر محمد ملکی منتشر کرده است و گویا در اجلاس‏های حقوق‏بشری همیشه کیس ایشان مطرح شده است. ولی متاسفانه ظاهراً مقامات جمهوری اسلامی هیچ اهمیتی نمی‏خواهند به این مساله بدهند.

درخواست ما تا کنون حتی آزادی ایشان نبوده است. بارها گفته‏ایم که وظیفه‏ی شما این است که ایشان را تحت‏الحفظ بستری کنید. پزشکان بیمارستان‏های مورد اعتماد خودشان بارها گفته‏اند که ایشان باید زیر نظر پزشک متخصص و آشنا به پرونده‏ی پزشکی‏اش بستری باشد.

این اتفاق قبلا هم افتاده است؛ در سال ۸۰ که آقای ملکی در زندان بودند، به مدت ۲۰ روز در بیمارستان دی که پرونده‏ی پزشکی داشتند، بستری بودند و بعد از آن دوباره به زندان برگردانده شدند. ولی این‏بار مقامات متاسفانه به هیچ طول درمانی‏ای تن نمی‏دهند و این برای ما عجیب است که چه اصراری وجود دارد که ایشان بعد از شش ماه با این حال مریض و خطر جانی‏ بازهم در زندان نگهداری شوند.

توقع شما چیست؟ فکر می‏کنید، علاوه بر آن‏چه تا کنون شده و خانواده انجام داده است، چه اقدامات دیگری باید صورت بگیرد که کمک کند؟

واقعا نمی‏دانم! تنها چیزی که فکر می‏کنیم شاید فشاری باشد، این است که مقامات رسمی بین‏المللی، مانند دبیرکل سازمان ملل و مقاماتی که جمهوری اسلامی روابط رسمی‏ای با آن‏ها دارد و شاید نسبت به آ‏ن‏ها حدی از پاسخ‏گویی را داشته باشد، برای همه‏ی‏ ‏زندانیان و مخصوصاً زندانیان بیمار درخواست کنند.

الان علاوه بر دکتر ملکی، آقای دکتر یزدی هم در وضعیت مشابه قرار دارند و واقعا هیچ قاعده‏ی انسانی‏ای نمی‏تواند باشد که این زندانیان را به این شکل نگاه دارند و اجازه درمان ندهند.

وضعیت واقعا نگران کننده‏ای است. خطر کاملا جانی است و این هم چیزی نیست که بخواهد روی آن اغراقی شده باشد. همه می‏دانند. هرکسی که آزاد شده، این وضعیت را اذعان کرده است.

فراخوان برای نجات جان دکتر ملکی

2010-03-01T20:37:00.001+03:30

مصاحبه رادیو آلمان با همسر دکتر محمد ملکی

بیش از شش ماه از دستگیری دکتر ملکی می‌گذرد. خانواده وی، با اشاره به وخامت حال جسمی و ابتلا ایشان به سرطان، از آزادیخواهان و فعالان حقوق بشر در سراسر جهان استمداد کرده‌اند که برای حفظ جان این زندانی ۷۶ ساله تلاش کنند.

خانم قدسی میرمعز، همسر دکتر ملکی در گفتگو با دویچه‌وله از دلایل انتشار این فراخوان و آخرین وضعیت وی در بند ۳۵۰ اوین می‌گوید.

دویچه‌وله: آیا اتفاق خاصی افتاده که این فراخوان را منتشر کرده‌اید؟

قدسی‌ میرمعز: ایشان وارد ماه هفتم دستگیری خود شده‌اند. دوبار در زندان حالت آریتمی و سکته داشته که به بیمارستان منتقل شده است. الان مشکل سوزش ادرار و عدم درمان سرطان پروستاتش تشدید شده است. روز چهارشنبه تلفن کرد و از ما دارو خواست. من و پسر بزرگم امروز شنبه (اول اسفند) به اوین رفتیم تا آمپول شیمی‌ درمانی مخصوص را به ایشان برسانیم. در تماس تلفنی روزهای قبل هم متوجه شدیم که صدای ایشان خیلی بد است. خودش البته می‌گفت سرما خورده‌ام، اما جوانانی که آزاد شده‌اند و با ایشان هم‌بند بوده‌اند، به ما گفته‌اند که ایشان توان راه رفتن ندارد و دیگران زیر بغل‌اش را می‌گیرند.

ملاقات هم ندارید؟

۲۰ روز هم هست که به ما ملاقات نداده‌اند. مدام او را از این بند به بند دیگر برده‌اند. مثلا روزی که رفتیم ملاقات، گفتند بندشان عوض شده و روز ملاقات آن بند، فلان روز است. همین تغییر مکرر بندها، ما را نگران کرده است.

امروز تنها دارو را تحویل دادید و ملاقات نداشتید؟

بله. خیلی هم سفارش کردیم که آمپول باید حتما در یخچال باشد و مستقیما از یخچال به سرنگ برود و تزریق شود. آن کسی که دارو را تحویل گرفت، خیلی بدرفتاری کرد و اصلا گوش نمی‌کرد ما چه می‌گوییم. وضعیت جسمی همسرم خیلی خطرناک است.

می‌دانید چرا بهداری اوین، دارو و آمپول دکتر ملکی را مستقیما از شما می‌گیرد؟

برای این‌که داروی ایشان خیلی گرانقیمت است. آمپولش حدود ۳۰۰ هزارتومان است و ما با بیمه تکمیلی می‌گیریم، کمتر می‌شود. مسئله اصلی این است که پیرمرد مریض و ۷۶ ساله را گرفته‌اند و زیر بار نمی‌روند که پزشکان خودش او را معالجه کنند. سه بار دکتر متخصص آورده‌اند به اوین که مورد اعتماد خودشان هستند. آنها هم گفته‌اند باید دکترهای خودش ادامه درمان بکنند. همسرم در بیمارستان دی پرونده دارد.

من قبلا یکی از پزشکان بدون مرز را برای رویت این پرونده بردم. ایشان پرونده پزشکی همسرم را دید و به عفو بین‌الملل و سازمان‌های حقوق‌بشری اطلاع داد که دکتر ملکی نیاز جدی به درمان در بیمارستان خودش دارد. اما هیچکس توجهی نکرد.اصلا تزریق آمپول دکتر باید در شرایطی انجام شود که کاملا آرام و ریلکس باشد. همسرم در طی این شش ماه، سه ماه در انفرادی بوده و بعد به بند عمومی رفته است.

الان ایشان کجا هستند؟ می‌دانید با چه کسانی هم‌بند هستند؟

مدتی در بند ۲۰۹ بود و بعد سه روز به قرنطینه عمومی برده شد. بعد او را به بند ۳۵۰ آوردند. در قرنطینه عمومی با آقای صمیمی و تعداد زیادی دانشجو هم‌بند بود. دانشجوها همه ایشان را می‌شناسند و خیلی به او محبت می‌کنند. در بند ۳۵۰، تعداد زیادی از جوانان و دانشجویان مثل پیمان عارف، کمک‌اش می‌کنند. دکتر حتی برای تماس تلفنی با ما احتیاج به کمک دارد و آنها زیر بغل‌اش را می‌گیرند. وکلای دکتر چه پیگیری‌‌هایی کرده‌اند؟

اتهام ‌اول دکتر این بود که طرفدار "منافقین" است. در حالی‌که همسرم وقتی برای نمایندگی مجلس کاندید شد، برای معرفی خود بارها گفته بود که به هیچ حزب و گروهی وابسته نیست و مستقل است. همه این موضعـگیری‌ها در روزنامه‌های آن زمان هست.

شش ماه است ایشان زندانی است. وکلا تاکنون با او ملاقات نداشته‌اند. آقای مولایی چندی قبل توانسته پرونده را ببیند. اقدام علیه امنیت ملی و نامه‌ای که همسرم در اردیبهشت سال ۸۷ به آقای خامنه‌ای نوشته، جزو اتهام‌های اوست. تاریخ دادگاه را هم ۲۴ فروردین تعیین کرده‌اند.

من بارها به مقامات نامه نوشته‌ام و درخواست کرده‌ام که بخاطر این بیماری، زندان را تبدیل به قرار کنند. ما سال‌هاست که خانه‌مان گرو دادگستری است. نه توجه به بیماری ایشان دارند و نه توجهی به درمان ایشان. این انسانی و اسلامی نیست.

آیا آقای ملکی هنوز تحت بازجویی هستند؟

ظاهرا نه. از وقتی ایشان را از انفرادی به بند آورده‌اند، بطور شفاهی گفته‌اند که از نظر وزارت اطلاعات، اتهام شما منتفی است و ما با شما دیگر کاری نداریم.

کتاب و روزنامه، چیزی برای مطالعه در بند دارند؟

در بند تلویزیون و روزنامه کیهان و اطلاعات دارند. ماه اول که من یک ملاقات حضوری داشتم، دیوان حافظ برایش بردم. دیگر خبر ندارم چه برای مطالعه در اختیارشان هست. خوشبختانه همسری دارم خیلی خوشرو، خنده‌رو و با روحیه بالا. بچه‌هایی که آزاد شده‌اند، می‌گویند ما از دکتر ملکی انرژی می‌گرفتیم.

امروز که جلوی اوین بودید، آنجا چه خبر بود؟ خانواده‌های دیگر هم جمع بودند؟

طبیعی است که خیلی خانواده‌ها جلوی اوین جمع می‌شوند و نگران هستند. خیلی هم آرام و مسالمت‌آمیز رفتار می‌کنند. اما متقابلا رفتار ماموران خیلی بد است. من پنج سال در دهه شصت جلوی زندان‌ها رفتم. در سال هشتاد هم هشت ماه به عشرت آباد رفتم و آمدم. نمی‌دانید چقدر این‌ها خشن و بی‌ادب هستند.

ماموری که امروز داروی همسر مرا می‌خواست بگیرد، سر من داد می‌کشید و به من می‌گفت برو بیرون. کی شما را اینجا راه داد؟ توجه کنید که من جای مادر و شاید مادر بزرگ این مامور هستم. خانواده‌ها در نهایت ادب و آرامش ایستاده‌اند و جویای حال و احوال عزیزان خود هستند، اما این‌ها خیلی رفتار بدی با مردم دارند.

مهیندخت مصباح تحریریه: مصطفی ملکان

استمداد خانواده دکتر ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر جهان

2010-03-01T20:35:00.001+03:30

1 اسفند 1388 - سایت جرس

ظاهرا مقامات جمهوری اسلامی اینبارقصد جان دکتر ملکی را کرده اند

شبکه جنبش راه سبز(جرس):خانواده دکتر ملکی از تمامی انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان جهت نجات جان دکتر محمد ملکی استمداد خواست.

به گزارش خبرنگار جرس،در بیانیه خانواده دکتر ملکی آمده است:

همزمان با آغاز هفتمین ماه اسارت دکتر محمد ملکی، وضعیت جسمی ایشان در زندان بسیار وخیم گزارش میشود. طبق اخبار زیادی که از زندانیان آزاد شده میرسد، علیرغم روحیه بالا، ایشان در زندان بدون کمک دیگران قادر به راه رفتن نیستند. همچنین در روزهای گذشته در تماس از زندان با خانواده، تقاضای داروهای جدید شده که امروز داروی مربوط به شیمی درمانی سرطان پروستات و داروهای دیگر به زندان تحویل داده شد. مساله دیگری که بر نگرانی خانواده افزوده و بسیار مشکوک است، جابجایی چند باره ایشان در زندان طی هفته های اخیر است. در این مدت هر بار که نزدیک به زمان ملاقات میشود، به خانواده اطلاع میدهند که زمان ملاقات تغییر یافته است. امروز حدود بیست روز است که ملاقاتهای هفتگی دکتر ملکی به بهانه های مختلف به تعویق می افتد که نشان میدهد مسئولان زندان نگران مشاهده خانواده از وضعیت سلامتی او هستند. در این میان هیچ یک از مسئولان حاکمیت پاسخگو نیستند و ظاهرا مقامات جمهوری اسلامی اینبارقصد جان دکتر ملکی را کرده اند. مشخص نیست که بدستور کدام مقام جمهوری اسلامی، اصرار بر نگهداری ایشان در زندان وجود دارد که حتی حاضر به بستری نمودن تحت الحفظ وی جهت درمان هم نیستند. خانواده دکتر ملکی با آگاهی از اینکه تزریق داروی شیمی درمانی سرطان پروستات نیاز به شرایط بسیار آرام و استراحت مطلق دارد، نگرانی عمیق خود را از پیامدهای اجبار به تزریق این داروها در زندان ابراز میکند. ما از همه انسانهای آزادیخواه، فعالان و نهادهای حقوق بشر در سراسر جهان استمداد طلبیده و خواهان اقدام فوری و جمعی آنها جهت نجات جان دکتر محمد ملکی هستیم.

خانواده دکتر محمد ملکی اول اسفند هزار و سیصد و هشتاد و هشت

دکتر ملکی ، افتخار جامعه دانشگاهی

2010-03-01T20:33:00.000+03:30

پنجشنبه ۲۹ بهمن ۱۳۸۸ - روز آنلاین

علي افشاري

وجود اساتید شجاع ،با پرنسیب و آزادی خواه از بزرگترین سرمایه های نظام دانشگاهی ایران است. اگر برجسته ترین مزیت دانشگاه تربیت نیروی متخصص باشد آنگاه اساتیدی که در کنار تدریس ،موازین ناب انسانی را نیز ترویج کرده اند در تارک برونداد های دانشگاه قرار می گیرند. یکی از ستارگان درخشان جامعه دانشگاهی ایران دکتر محمد ملکی است که همواره دفاع از سنگر آزادی های آکادمیک و حق طلبی در دانشگاه را وجهه همت خود قرار داده است.

داشتن کرسی تدریس و کسب مقاماتی چون ریاست دانشگاه هرگز باعث نشد تا وی لحظه ای از وفاداری به سنت روشنگری دانشگاه غافل بماند. زندگی او آئینه تمام نمای دانشگاهی متعهد و آرمانگرا است که تنها و تنها خود را متعهد به حقیقت می داند و فلسفه وجودی دانشگاه را در نقد مستمر قدرت ،نظریات و مکاتب رایج والگو های مسلط می بیند. مرروی بر تاریخچه دانشگاه در کشور ما نشان می دهد که خروجی های نظام دانشگاهی کشور در یک طبقه بندی کلی به دو دسته تقسیم می شوند. کسانی که پایبندی به سنت روشنگری دانشگاه را شرط ضرروی برای کسب دانش و کسب درجات دانشگاهی می دانستند و دسته دومی که دستیابی به تخصص را به صورت حرفه ای می پنداشتند که بدون توجه به نظام ارزشی می بایست خود را در بازار تقاضا ها عرضه کرده و بدون توجه به اصول به میزان بیشتری بفروشند.

دانشگاه از بدو تولد در ایران ناگزیر برای حفظ جایگاه اصلی خود به کشمکش با نظام سیاسی خودکامه و سنت گرایان متحجر کشیده شد. با گذشت قریب به هفت دهه از حیات دانشگاه ،هنوز مبارزه برای کسب استقلال دانشگاه ادامه دارد و منازعه دانشگاه وقدرت ادامه دارد. مقاومت دانشگاه در برابر قدرت و عدم تسلیم در برابر آن مرهون فعالیت ها ورشادت های عملی و نظری دانشجویان و اساتیدی است که علم و توسعه را با آزاد زیستن و آزادگی ملازم و همراه دانسته اند.

دکتر ملکی از این تبار است او هم در رژیم گذشته و هم در جمهوری اسلامی مردانه در برابر استبداد ایستاد و روی در روی کسانی قرار گرفت که می خواهند دانشگاه را به خادم و توجیه گر قدرت تبدیل سازند. هزینه شجاعت هایش را نیز با زندان های طولانی ،شکنجه و محدودیت های بی شمار پرداخته است. او هم در برابر استبداد پهلوی ایستاد و هم مقابل خودکامگی آیت الله خمینی و خامنه ای کمر خم نکرد و در عمل نشان داد که یک دانش آموخته نظام دانشگاهی چگونه باید به پرنسیب ها و اصول هویت دانشگاهی پای بند باشد. پیکر نحیف وبیمار او تاوان دلیری هایش در نقد استبداد دینی را می دهد. او هیچگاه حاضر نشد تا حقیقت را در پای مصلحت ها قربانی کند. زبان بی باک وصریح او تجسم یک دانشگاهی واقعی است که بدون توجه به محافظه کاری ها ، زد و بند های سیاسی ، تعصب ها و گروه گرایی به بیان مطالب و انتقادات می پرداخت.

او از تبار دانشگاهیانی است که تا کنون نگذاشته اند پرچم مقاومت در دانشگاه فرو بیفتد و پیکار برای استقلال دانشگاه و ریشه دواندن دانشگاه به عنوان کانون اصلی تحول خواهی در ایران به سستی گراید .این جریان که بحق مایه فخر و غرور جامعه دانشگاهی است در گذشته از افرادی چون مهندس بازرگان ،دکتر آذر ،دکتر سحابی ،دکترعلی اکبر سیاسی ،دکتر نجات اللهی و جمع گسترده اساتیدی که به ناحق در جریان انقلاب فرهنگی پاکسازی شدند، بهره جسته است و امروز نیز مفتخر به حضور اساتیدی چون دکتر ملکی است و خیلی از اساتیدی که امروز یا از دانشگاه اخراج شده ویا مجبور به بازنشستگی گشته اند را در بر می گیرد که برخی از چهره های معروف آن عبارتند از دکترعبدالکریم سروش ،دکتر حسین بشریه، دکتر میر جلال الدین کزازی ، استاد مصطفی ملکیان، دکتر مرتضی مردیها ،دکتر محسن کدیور ،دکتر محمد مجتهد شبستری، دکتر ابوالقاسم گرجی و ...

وجه تمایز اساتید آزادی خواه بر پاسداری از هویتی قرار دارد که منزلت دانشگاهی را تنها در کسب علم نمی دانند بلکه رسالت دانش آموختگان دانشگاه را در ایفای نقش نقادی ، آگاهی بخشی و عمل به وظیفه اجتماعی به منظور رشد وتوسعه کشور می پندارند. در واقع تکیه بر پرنسیب های دانشگاهی و رعایت اصول هویت دانشگاهی مکمل علم اندوزی و تولید دانش هست. بر این مبنا کرسی های تدریس و مسئولیت های دانشگاهی تا جایی ارزش دارد که ممانعتی برای عمل به سنت روشنگری دانشگاه و ترویج اندیشه های رهایی بخش ایجاد نکند . در این سرمشق دانشگاه و اندیشه دانشگاهی یک مبارزه مستمر با تمامی اشکال ساختار سلطه است. دانشگاه سوخت نظری و پشتوانه های فکری مبارزه با جهل ، استبداد ،خرافه گرایی و آگاهی ستیزی را تامین می کند. در این مبارزه بی امان تمامی الگو ها و نظم های مستقر در عرصه های فرهنگی ، سیاسی ،اقتصادی و به قول استاد ارجمند دکتر حسین بشریه "علوم اثبات گرایانه به عنوان ساختار قدرت همگانی "مورد چالش قرار می گیرند. این رویکرد با دانشگاه وابسته سر ستیز دارد خواه این وابستگی به یک ایدئولوژی باشد یا به قدرت سیاسی. این هویت هرگز حاضر نشده است تا پذیرای خواسته اطاعت ، تسلیم ،فرمانبرداری و تمکین دولت های خودکامه و سنت گرایان ایدئولوژیک بشود وهزینه های آن اعم از برکناری ، اخراج وزندان را نیز پرداخت کرده است.

بنابراین ساختار قدرت چه در گذشته و چه در حال دشمن این طیف از نیرو های دانشگاهی بوده و از هر گونه اذیت و فشار بر علیه آنان کوتاهی نکرده است. در قاموس کسانی که از دانشگاه و تربیت دانشگاهی حمایت از الکو های نظری تمامیت خواهانه ، باور های اسلام بنیاد گرا و تداوم استیلای ساختار های مسلط در حوزه های مختلف جامعه را انتظار می کشند ،بدیهی است که اندیشه انتقادی در دانشگاه و به طور مشخص علوم انسانی به عنوان خاستگاه اصلی آن سم مهلک و مخرب ارزیابی می گردد . لذا شدت عمل در برخورد با کنشگران و فعالان این جریان دنبال می شود. تمامی بلند گوهای حکومتی به تخریب این جریان مشغول هستند و به ترور شخصیت آنان می پردازند و اتهاماتی بی پایه چون وابستگی به غرب ،جاسوسی و بیگانگی با ملت را نثار آنان می کنند. اکنون دکتر ملکی اسیر دستان این محفل تاریک اندیش است که فکر می کنند با نگهداشتن او در سلول های انفرادی و تضییقات گوناگون در امر درمان او می توانند شخصیت مستحکمش را بشکنند. اما زهی خیال باطل. همانگونه که او از دوران سیاه و وحشتناک مدیریت اسدالله لاجوردی در زندان اوین سربلند بیرون آمد ، بازداشتگاه مخوف 59 سپاه پاسداران نتوانست اراده مصمم او را بشکند و حکم سنگین حبس دادگاه انقلاب نیز خللی در موضعگیری های روشنگرانه او وارد نکرد ،اکنون نیز سرافزازانه این دوره زندان زا نیز سپری خواهد کرد. صحنه گردانان استبداد دینی و "دانشگاه مطیع و منقاد" قدرت بسی در اشتباه هستند که با حبس کردن امثال دکتر ملکی ، مقام ولایت از نیش نامه های انتقادی و مخالفت های شجاعانه در امان خواهد بود. حبس امثال دکتر ملکی ها و دیگر اساتید دانشگاه چون رمضان زاده،داوود سلیمانی ،محسن میردامادی،عرب مازار،احمد زید آبادی و ... بر حقانیت اندیشه های انتقادی آنها و گشترش دامنه نفوذ کلامشان می افزاید.

با توجه به بیماری های متعدد دکتر ملکی و نارسایی های عمدی در درمان وی، مسئولیت هر گونه اتفاق برای ایشان متوجه حاکمیت و بخصوص شخص رهبری خواهد بود. چرا که لبه تیز اصلی حملات دکتر ملکی ،لزوم پاسخگویی راس هرم قدرت را نشانه گرفته بود.

وخامت حال محمد ملکی و ابراهیم یزدی در زندان

2010-03-01T20:29:00.002+03:30

بی بی سی فارسی- 21 بهمن 1388

در پی وخامت وضعیت جسمانی محمد ملکی، اولین رئیس دانشگاه تهران بعد از انقلاب و ابراهیم یزدی، وزیر امور خارجه دولت موقت، این دو فعال زندانی به بیمارستان منتقل شدند.

نزدیکان هر دو فعال سیاسی در گفت و گو با بی بی سی گزارش های مربوط به وخامت حال آنها را تایید کردند.

محمد ملکی و ابراهیم یزدی در جریان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران بازداشت شدند.

قدسی میرمعز، همسر محمد ملکی، امروز چهارشنبه ۲۱ بهمن (۱۰ فوریه) در گفت و گو با بی بی سی فارسی گفت که حال همسرش از یک روز پیش بد شده و او به بیمارستان مدرس انتقال یافته، اما ساعت ۱۰ شب دوباره به زندان بازگردانده شده است.

خانم میرمعز با اشاره به گفت و گوی تلفنی روز چهارشنبه خود با آقای ملکی تاکید کرد که حال وی در حین صحبت "خیلی بد" بوده و توان حرف زدن نداشته است.

وی خاطرنشان کرد که همسرش از مدت ها پیش بیماری قلبی داشته و این دومین بار در مدت سه ماه بازداشت او است که دچار چنین حالتی می شود.

بی اعتنایی به دستور مقامات؟

همسر محمد ملکی با اشاره به نامه نگاری های خود با دفتر صادق لاریجانی، رئیس قوه قضاییه و عباس جعفری دولت آبادی، دادستان عمومی و انقلاب تهران و نیز تاکید سازمان "پزشکان بدون مرز" بر لزوم معالجه آقای ملکی در خارج از زندان، خاطرنشان کرد: "ایشان بیماری قلبی شدیدی دارند و این مشکل که برای ایشان پیش آمده خطر مرگ برایشان دارد و مسئولان باید جوابگو باشند".

او اظهار داشت: "با توجه به پرونده بیماری ایشان، آقای جعفری دولت آبادی بعد از دو ماه از دستگیری ایشان به زندان اوین می روند و دستور می دهند که دکتر ملکی آزاد شود. ایشان یک ماه بعد هم پیگیری می کنند که این کار صورت گرفته یا نه، که جواب منفی می گیرند."

خانم میرمعز افزود: "اتهاماتی که در زمینه ارتباط با منافقین و غیره به دکتر ملکی زده بودند، همه منتفی شده است. خود وزارت اطلاعات گفته که این اتهامات بی اساس بوده و حدود یک ماه و نیم قبل اعلام کرده که ایشان باید آزاد شود و به بیمارستان برود."

همسر دکتر ملکی با یادآوری این که "تا به حال دو بار مقامات بالا دستور آزادی دکتر ملکی را داده اند" گفت: "نمی دانم چه کسی مانع آزادی وی می شود."

همزمان سایت جرس خبر می دهد که ابراهیم یزدی، دبیرکل نهضت آزادی ایران نیز به بیمارستان "بقیه الله الاعظم" تهران منتقل شده است.

احمد صدر حاج سید جوادی، یکی از اعضای نهضت آزادی ایران در گفت و گو با بی بی سی با تایید این خبر گفت که حال دکتر یزدی امروز و دیروز (۲۰ و ۲۱ بهمن) "بسیار وخیم" بوده است.

وی افزود که پزشکان معالج آقای یزدی تاکید دارند که وی باید در خارج از زندان تحت معالجه باشد و ادامه حبس وی خطرناک خواهد بود.

سایت "جرس" نوشته است که دبیرکل نهضت آزادی هفته پیش نیز به علت شدت بازجویی ها و فشارهای زندان چند روز در بیمارستان "آتیه" تهران بستری بوده است.

وخامت حال دکتر محمد ملکی و بی توجهی مسئولان امنيتی: محمد ملکی دوباره از بيمارستان به زندان برگردانده شد، خانواده محمد ملکی

2010-03-01T20:25:00.001+03:30

گویا نیوز - 21 بهمن 1388

روز گذشته برای چندمين بار در ماههای اخير، سلامتی دکتر محمد ملکی در زندان به وضعيت خطرناکی رسيد و ايشان را به بيمارستان منتقل کردند. معاينه پزشکان مختلف و تجويز و تلاقی داروهای متفاوت در طی ماههای اخير، باعث وخامت حال ايشان شده است. درحاليکه بارها پزشکان زندان نيز تاکيد کرده اند که دکتر ملکی بايد بيرون از زندان و تحت نظر پزشکان متخصص مطلع از روند پرونده پزشکی اش مورد درمان قرار بگيرد، ماموران امنيتی زندان از آزادی و حتی اجازه درمان وی ممانعت ميکنند.

دکتر ملکی در سه ماه گذشته، بدليل سکته خفيف قلبی و کاهش ناگهانی فشار خون چندين بار در بهداری اوين و بيمارستان بستری شده و بدفعات تحت آزمايشات مختلف و آنژيو قلب نيز قرار گرفته است. متاسفانه هر بار نيز بدون اجازه استراحت کافی و پس از انجام آزمايشات متعدد، ايشان را عليرغم ضعف شديد جسمی سريعا به زندان بازگردانده اند. روز گذشته نيز پس از وخامت حال ايشان در زندان و انتقال به بيمارستان و انجام آزمايشات، هنگام شب مجددا دکتر ملکی به زندان بازگردانده شده است.

درحاليکه بعد از گذشتن ۶ ماه از زمان دستگيری، دادستان تهران و مسئولان وزارت اطلاعات در زندان به ايشان بارها شفاها اعلام کرده اند که منعی برای آزادی شان وجود ندارد، هنوز مقامات زندان و ماموران امنيتی اجازه آزادی و درمان وی را نميدهند. دکتر ملکی عليرغم داشتن روحيه خوب، از ضعف شديد جسمی که ناشی از توقف درمان و شرايط نامناسب زندان است، رنج ميبرد و بهمين دليل بارها دچار حمله قلبی و افت شديد فشار خون شده که نگرانی شديد خانواده را موجب شده است. خانواده ملکی يکبار ديگر به تمامی مقامات ارشد امنيتی، قضايی و حکومتی هشدار ميدهد که مسئوليت هر نوع اتفاق ناگواری برای سلامتی ايشان، بر عهده آنها ميباشد زيرا که بارها و بارها در نامه های متعدد در اينباره اعلام خطر شده است. خانواده ملکی ۲۱ بهمن ۱۳۸۸

یک روز در سالن ملاقات اوین

2010-03-01T20:18:00.001+03:30

یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸

گزارش خبرنگار روز از تهران

از فردای انتصاب محمود احمدی نژاد و شکل گیری دولت مستقر، روزی نیست که زندان های ایران، شاهد حضور خانواده زندانیانی که دستگیر شده اند، نباشد. بعضی چهره ها، از روز اول حضور داشته اند؛ بعضی در میانه راه آمده اند؛ هر روزهم خانواده دیگری به جمع آنها اضافه می شود. گزارش زیر، به بازخوانی یک روز در برابر اوین اختصاص دارد.

ساعت 7:30

صبح یک روز پنجشنبه بعد از عاشورا؛ خیابان درکه مقابل سالن های "چند منظوره" اوین. روز ملاقات بازداشت شدگان بندهای 209 و 240 وزارت اطلاعات. خانواده هایی که اعضایشان در جریان حوادث بعد از انتخابات بازداشت شده اند، منتظر باز شدن درهای ورود به سالن انتظار ملاقات ها هستند.

ساعت 8 صبح

تعداد حاضرین بیشتر می شود؛ اکنون نزدیک به 100 نفر از خانواده ها، مضطرب و نگران در مقابل در آهنی اوین و در سرما منتظر گشوده شدن در هستند.

ساعت 8:30

کم کم "حرفه ای" ها هم از راه می رسند. این اصطلاح در میان ملاقات کننده ها به خانواده زندانیان سیاسی گفته می شود که همسران و یا فرزندان آنها بیش از یکبار سابقه زندان دارند و برای همین با عرف وآداب ملاقات آشنایی بیشتری دارند.

خانواده دکتر ملکی، خانم دکتر بازرگان، همسر محسن محققی که در دوران شاهنشاهی برای ملاقات با پدر این مسیر را می پیمود و در دوران بعد از انقلاب برای ملاقات با برادر و همسرش بارها این مسیر را طی کرده است و به همراه همسر محمود نعیم پور از خاطرات بازداشت سال 69 اعضای نهضت آزادی می گویند و خانم کمالی، همسر عماد باقی که در طول سالهای اخیر به تناوب برای ملاقات با همسر و دامادش این مسیر را طی کرده است.

امین احمدیان همسر بهاره هدایت هم می رسد و همچنان با روحیه، یادآوری می کند که امسال عید نیز ماموران به سفره هفت سینی که در مقابل اوین گسترده بودند حمله کردند و همسرش را بازداشت کردند و با شوخ طبعی خاصی، با اشاره به ایام سال نوی میلادی می گوید: "امسال بهاره هم عید مسلمین و هم عید مسیحیان را در زندان بوده است".

ساعت 9 صبح

درهای سنگین زندان همچنان بسته است؛ هیچ کس پاسخگوی مادران دل نگران و خانواده ها نیست. حالا نزدیک به 200 نفر پشت درهای اهنی سنگین، به امید ملاقات با اعضای خانواده شان سرما را تحمل می کنند.

ساعت 9:30

سرانجام در اولیه باز می شود. خانواده ها به محوطه حیات اوین وارد می شوند، اما هنوز یک در دیگر تا سالن انتظار برای ملاقات باقی است و ماموران هم عجله ای برای گشودن آن ندارند.

پدر سلمان سیما با هیجان و حرارت مشغول اعتراض به وضعیت موجود است و با افتخار از اینکه فرزندش به دلیل حق خواهی به زندان افتاده یاد می کند.

10 صبح

سرانجام بعد از تحمل سه ساعت سرما همه موفق به ورود به سالن انتظار برای ملاقات می شوند و کارت های آبی رنگ ملاقات را دریافت می کنند. بر دیوار سالن ملاقات، آیین نامه های سازمان زندانها چسبانده شده است از جمله اینکه بدون مجوز قاضی و دادیار هیچ کس، حتی خانواده درجه یک هم حق ملاقات ندارند. موضوعی به نام ملاقات با وکیل نیز اصولا در این آیین نامه ها جایی ندارد.

یکی از "حرفه ای" ها در پاسخ به بقیه کسانی که نگران عدم تماس زندانیانشان با خانواده هستند از سالهای دهه شصت می گوید که معمولا زندانیان در چند ماه اول بازداشت حق تماس با منزل را نداشتند و در آن زمان از این مدت به عنوان "عُده لاجوردی" یاد می کردند.

ساعت 10:30

صف خانم ها و آقایان برای تنظیم وقت ملاقات تشکیل شده است. همسر سحرخیز اولین نفر است و گویا عجله دارد تا زودتراز بقیه موفق به دیدار عیسی سحرخیز روزنامه نگار دربند شود.

در سالن چند گروه مختلف در کنار هم مشغول بررسی و تبادل اخرین اخبار از عزیزان در بندشان هستند. خانواده زندانیان بهایی، که تعدادشان هم کم نیست، در گفتگو با دیگر خانواده ها مشغول شرح ظلم هایی هستند که در طول سالیان گذشته بر آنها رفته واز جمله بازداشت سال گذشته معتمدانشان و آخرین آنها نیز که بازداشت جوانان خانواده ها به اتهام حضور در تجمعات عاشورا بوده است. خانواده زندانیان مجاهدین خلق هنوز برای گفتگو با دیگران تردید دارند. در گوشه ای نیز اعضای خانواده برخی از کسانی که در ماههای اخیر به جرم فعالیت در شرکتهای هرمی و گلدکوئست بازداشت شده اند تلاش می کنند تا دورتر از جمع ناآرام خانواده های سیاسیون حضور داشته باشند.

خانواده دکتر ملکی از بیماری وی می گویند و اینکه دکتر ملکی گفته با وجود این بیماری و فشارهای سنگین جسمی، حضور در زندان را ترجیح می دهم.

برخلاف برخی از خانواده ها که چند نفر برای ملاقات با یکی از اعضای خانواده آمده اند، همسر مهندس توسلی برای ملاقات با دو دختر، داماد و برادرش آمده است، هرچند مسوولین حتی البسه ودیگر لوازم شخصی دکتر یزدی، لیلا و سارا توسلی و فرید طاهری راتحویل نمی گیرند. فرید طاهری دوهفته قبل در همین سالن و در صف آقایان منتظر تائید برگه ملاقات برای دیدار همسرش بود و امروز در داخل زندان و در یک بند با همسرش قرار دارد.

ساعت 11 صبح

مادر سالخورده مهدی محمودیان که همراه دو نفر از بستگانشان برای ملاقات با فرزندش آمده، در گوشه ای از سالن، مشغول شرح جریان ضرب و شتم فرزندش به دلیل درخواست برای استفاده از دستشویی است.

و دکتر محمد حائری وکیل دادگستری که هفته های قبل برای درخواست ملاقات با موکلش، حسین نورانی نژاد مراجعه می کرد این هفته به همراه همسر و فرزندانش برای ملاقات با فرزندش سعید حائری آمده است.

خانواده شیوا نظرآهاری و مهرداد رحیمی، دیگر اعضای بازداشت شده کمیته گزارشگران حقوق بشر نیز حضوردارند و از میان صحبتهایشان شنیده می شود که به فرزندانشان اتهاماتی چون ارتباط با سازمان مجاهدین خلق و محاربه تفهیم شده و تحت فشارهای شدید برای حضور در اعترافات تلویزیونی قرار دارند.

پدر و مادر و خواهر مهدی عربشاهی، خانواده میلاد اسدی و پدر و مادر مرتضی سیمیاری که از شهرستان برای ملاقات با فرزندشان آمده اند هم در گوشه ای گرد هم جمع شده اند و همگی نگران فرزندانشان هستند که از روز بازداشت تاکنون حتی تماس تلفنی هم نداشته اند، در این میان وضعیت بهاره هدایت تنها خانم عضو شورای مرکزی تحکیم بهتر است؛ وی هفته گذشته ظاهراً بر اثر یک اشتباه ملاقاتی با خانواده داشته، اما این هفته مسوولین سالن ملاقات به همسروی اعلام کردند بهاره تا اطلاع ثانوی ممنوع الملاقات است.

همسران برخی از مسوولین سابق جمهوری اسلامی نیز با حجاب کامل در گوشه ای نشسته اند و هنوز باور ندارند که برای دیدار با معاون اسبق ریاست جمهوری اسلامی و یا معاون سابق وزیر اطلاعات باید در سالن انتظار اوین حضور یابند.

این هفته همسران محمد جواد مظفر، ماشاالله شمس الواعظین و خواهر رضا تاجیک برای ملاقات نیامده اند؛ هرچند کسانی هم که آمده اند می دانند شانس دیدار با عزیزان دربندشان بسیار کم است.

ساعت 11:30 صبح

بلند گوی سالن چند بار اعلام می کند: "هیچیک از بازداشتی های عاشورا ملاقات ندارند."

با شنیدن این مساله جمع زیادی از خانواده ها سالن را ترک می کنند اما هنوز خانم حکمت که به همراه خواهرش برای ملاقات با همسر و دختر دربندش آمده منتظرند شاید تغییری در وضعیت رخ دهد و خانواده مهندس محمد طاهری نیز اصرار دارند که حداقل لوازم شخصی که برای فرزندشان آورده اند را تحویل دهند.

از خانواده حسن نورانی نژاد هم امروز فقط خواهرش به ملاقات آمده است ومی گوید دردادگاه هفته گذشته نورانی نژاد، قاضی دادگاه علاوه بر وی، مهدی حمودیان وخانم آذر منصوری، پرستو سرمدی، همسر حسین را هم به عنوان متهم ردیف چهارم پرونده در کیفرخواست نام برده است.

اولین گروه افرادی که از سالن ملاقات بیرون می آیند مهرک میراب زاده است، همسر شهاب طباطبایی. ناراحت و عصبی به افرادی که از وی احوال همسرش را می پرسند می گوید در طول دو هفته اخیر بارها سلول رئیس شاخه جوانان جبهه مشارکت را تغییر داده اند و در این تغییرها کلیه لوازم شخصی که خانواده برای وی ارسال کرده بود هم توقیف شده. در نهایت آنچنان که او نقل می کند در سلول فعلی "فقط شهاب، عبدالله مومنی و یک پتو" وجود دارد.

برخی دیگر از خانواده هایی که از ملاقات بیرون می آیند از وضعیت نامناسب زیستی زندان می گویند؛ از اینکه زندانیان نسبت به فضای سرد اعتراض دارند و اینکه در بسیاری از سلول ها تا 5/1 برابر ظرفیت زندانی وجود دارد و مشکلات مربوط به این موضوع. از عزاداری همسلولی های آرش زمانی هم می گویند که روز قبل اعدام شده است.

آنچنان که خانواده ها میگویند آرش زمانی نیز تا هفته گذشته به همراه 15 نفر از روزنامه نگاران و بازداشتی های بعد از انتخابات در یک سلول 10 نفره زندانی بوده است.

ساعت 12

فاطمه آدینه وند نیز به همراه دو فرزندش برای ملاقات آمده اند. پس از یکی دوماهی که از انتقال عبدالله مومنی به بخش عمومی و آسانتر شدن تماس ها می گذشت، هفته گذشته مجدداً مومنی را به بندهای 209 و 240 انتقال داده اند، اما همسرش همچنان با روحیه به دنبال همسر امیر خرم از اعضای شورای مرکزی نهضت آزادی است و برای دیگران توضیح می دهد که خرم یک روز قبل از بازداشت برای ملاقات با خانواده مومنی به منزل آنها رفته بوده است. او نگران مسعود باستانی روزنامه نگار جوانی است که همسلول عبدالله مومنی بوده وهفته گذشت به زندان رجایی شهر کرج و بین چند قاتل تبعید شده است.

با توجه به روحیه و اخلاق خوب سعید لیلاز همه منتظرند تا بشنوند وی در آخرین ملاقات با همسرش چه داستانهای طنزآمیزی از حوادث داخل زندان تعریف کرده است. اما با خروج همسر لیلاز از سالن ملاقات معلوم می شود که طنز امروز تلخ بوده و در جریان انتقال به سالن ملاقات، به دلیل گفتگوی لیلاز و ساسان آقایی با یکدیگر، ماموران هر دوی آنها را از ملاقات محروم کرده اند.

ساعت 12:30

برخی خانواده ها احکام و نامه هایی از دادستان تهران برای ملاقات حضوری با عزیزان در بندشان دارند اما در برابر اراده بازجویان و ماموران زندان، احکام کتبی دادستان اهمیتی ندارد. هیچیک از کسانی که این نامه ها را ارائه می کنند موفق به ملاقات حضوری نمی شوند.

ساعت یک بعد از ظهر

سربازان وظیفه با اعلام پایان ساعت ملاقات، خانواده هایی را که هنوز چشم انتظار و امیدوار ملاقات هستند از سالن بیرون می کنند.

یکی دیگر از روزهای ملاقات بند 209 و 240 هم به پایان رسیده است. در بیرون از زندان خانواده ها مشغول تنظیم برنامه و هماهنگی برای هفته بعد هستند؛ برنامه ای که شامل مراجعه به دادگاه انقلاب، خیابان معلم، مراجعه به دادگستری تهران در خیابان ارک، مراجه به دادسرای اوین و بازهم پنجشنبه آینده سالن ملاقات در خیابان درکه خواهد بود.

این برنامه 6 ماهست که ادامه دارد؛ تا کی چنین خواهد بود؟

ملکی می‌داند؛ زندانی بازنشستگی ندارد

2010-03-01T20:17:00.000+03:30

شنبه، 10 بهمن 1388 - ادوار نیوز

رضا عليجاني

در زندگی خیلی کارها بازنشستگی دارد. اما، خیلی کارها هم بازنشستگی ندارد. معمولا کارهایی که بازنشستگی‌ دارد برای هدف یا اهدافی است که گاه بنا به علل و ضرورت‌هایی، از طرق دیگر نیز تأمین می‌شود (مثل حقوق و حقوق بازنشستگی)، اما هدف یا اهداف کارهای نوع دوم معمولا فقط از طریق خود همان کار میسر می‌شود.

«زندانی» (زندان رفتن و بر زندان شدن) نیز در برخی جوامع که ناعدالتی، ستم و انحصارطلبی ریشه‌هایی کهن دارد، یکی از کارهای بدون بازنشستگی است. بنابراین اگر هر جای جهان زندانی بازنشستگی داشته باشد، ولو به ترور و آدم ربایی هم متهم باشد، لااقل در ایران قاعده ظالمانه نانوشته‌ای بین دوطرف، زندانی و زندانبان (و در واقع زندان ساز!) وجود دارد که «زندانی بازنشستگی ندارد». (بسان جوامعی به شدت تحت ستم و تبعیض طبقاتی و فقر و فلاکت که مرد و زن و کودک تا آنجا که می‌توانند، تا آخرین نفس باید «کار» کنند و بازنشستگی ندارند.) و این را محمد ملکی خوب می‌داند.

آخرین بازداشت ملکی دارد به شش ماهگی‌اش می‌رسد. او، به همراه دکتر ابراهیم یزدی، اینک مسن‌ترین زندانیان سیاسی ایران‌اند. نسل ما معمولا از بزرگان نسل ملکی، چهره‌هایی به یادمانده از دوران جوان‌ترشان را در خاطره و حافظه ثابت خود دارد. و وقتی عدد سن آنها در برابر چشمانش قرار می‌گیرد، اندکی حیرت و «نکند اشتباه باشد» به ذهنش می‌رسد. مثلا وقتی سن نزدیک به هشتاد ابراهیم یزدی را می‌بیند؛ هنگامی که دوستانش برای نجات تن رنجورش اطلاعیه می‌دهند و از موضعی انسانی، و نه سیاسی، خواهان آزادی او می‌شوند. اما در مورد ملکی، بدن خمیده، موهای سراسر سفید و تن رنجور، عدد سن‌اش را برایمان عادی و باورپذیر کرده است.

ملکی شاعر قبیله ما، ایرانی‌هاست. او در سراسر زندگی‌اش بیشتر با دل‌اش اندیشیده و بر طراز آن زیسته است. او کتاب شعر هم دارد، در باره زندگی پیامبر اسلام. نگاه شاعرانه او به زندگی، به سیاست، به دوستان و دشمنانش، همیشه مملو از عاطفه، عشق و خشم و دیگر فراز و نشیب‌های انسانی یک شاعر بوده است. شاعری نیز بازنشستگی ندارد.

ملکی با حس‌اش، عاطفه‌اش، و منطق و عقلانیت وجودی این نگاه به جهان و زندگی رفتار کرده است. گاه رفتار او و مواضع‌اش، بر برخی و گاه بسیاری معمولی نمی‌آمده است. آن را تند و غیرمعقول می‌دانسته اند. اما تنها در حس و تشبیه و اغراق و تمثیل نگاه وجودی شاعرانه است که رفتار ملکی قابل فهم است. در نگاه و منطق وجودی شاعرانه؛ عاطفه و محبت به زندگی و به دیگران، ردپایی پررنگ و قوی دارد. بارها شاهد دلسوزی از سوز دل او برای زندانیان، خانواده‌شان، بازماندگان زندانیان گذشته و بویژه نگاه مسئولانه به بیکاری و نداری و بیماری و... آنها بوده‌ام. و وقت گذاری و برخورد پیگیرانه و متعهدانه، در حد توان و امکانات‌اش، برای دیگران. تا رسیدن به هدف، نه یک دلسوزی موردی و تمام. امکانات او هم نه مادی، بلکه دلسوزی‌ها و روابط و آشنایی‌هایش با دیگران و ریش گرو گذاشتن و وساطت برای حل مشکل بوده است. وگرنه ملکی هیچ دل به دنیا نبسته بود. سلامت و سادگی زندگی او و همسر همیشه همگام (و همراه با یکدیگر)ش جلوی چشم همگان بوده است. یک بار وقتی عدد ناچیز حقوق بازنشستگی‌اش را گفت عرق شرم سردی بر تن‌ام نشست. ملکی و بسیاری از هم نسلان او که اینک یا در زندان کوچک و یا در زندان بزرگ تحت فشار و سختی و گروگانگیری‌اند، اگر یک «آری» می‌گفتند، امروز بر بالاترین مقامات تکیه زده و از صف درون نظام بودن بهره‌ها برده بودند.

شاعر قبیله ما عاشق است. عشق جوهر اصلی شاعری است. او عاشق انسان‌هاست، مردم‌اش، کشورش (و حتی خودش!). این عشق او را همچون مرادش، طالقانی، بلند نظر و دریادل کرده است. در میان هم‌سن‌های ملکی کمتر در حد او یافت می‌شود که به صاحبان همه اندیشه‌ها و تفکرهای دینی و غیردینی هم چون او احترام بگذارد؛ برمسئله حقوق زنان حساس بوده، بیندیشد، گشوده برخورد کند و در صحنه حاضر باشد؛ در رابطه با حقوق اقوام، اصلا نگاه و منظر داشته و هراس از احتمالات ضعیف، به دل راه ندهد و قصاص قبل از جنایت تجزیه طلبی نکند؛ به لحاظ اندیشه (و اندیشی دینی که بدان تعلق خاطر دارد) «به روز» باشد و هم چون طالقانی، بتواند نسل و سرمشق عوض کند و جدیدترین آراء را بحث و نقد و هضم و دفع بگذارد؛ و به راحتی با جوانی شاید از دو نسل بعد از خود مفاهمه داشته و نگاه شان را بفهمد و حرف دلشان را نیز... و شاید همین کار او را باز به زندان کشانده است.

و این عشق و منطق خاص آن است که ملکی را تا مرز هشتاد سالگی در حرکت و مبارزه اش و در زندان های مکررش سرپا نگه داشته است.

اما در طی این مسیر او در کنار همسری بوده است که خود نیز سرشار از این خصیصه هاست. صدای گرم اش که دیگر حالا از پشت گوشی بیشتر به گوشمان می رسد همیشه سرشار از معنویت و توکلی است که از عشق، عشق به خدا و معنویت و معناداری زندگی، سرچشمه می گیرد و سرما و گرمای روزگار و تنگی و وسعت زندگی اثر چندانی بر آن ندارد و او را که خود یک عمر در این راه تلاش، بلکه همیشه دویده است و زندگی اش را در این راه گذاشته، آرام و صبور ساخته است. و می دانم که در بسیاری مواقع سختی روزگار برای خانواده زندانی، بیشتر از خود زندانی است که از فشار بازجویی رسته و در گوشه ای حبس شده است....

و ملکی و خانواده اش، عاشق اند و خوب می دانند که عشق هم بازنشستگی دارد.

اخبار زندانیان سیاسی: نگرانی نسبت به وضعیت دکتر ملکی

2010-03-01T20:15:00.000+03:30

5 بهمن 1388 - ندای سبز آزادی

بی توجهی به وضعیت نامساعد سلامتی رییس پیشین دانشگاه تهران که در سن 76 سالگی می باشد و از بیماریهای متعددی رنج می برد، موجب نگرانی خانواده و همچنین بسیاری از فعالان حقوق بشر گردیده است.

به گزارش جرس، بی توجهی به وضعیت دکتر محمد ملکی در زندان علیرغم هشدارهای مکرر درباره سلامتی ایشان و همچنین وضعیت نامساعد و پرجمعیت بندهای زندان، باعث تشدید ضعف جسمی وی گردیده و از اینرو او در ماه اخیر مکررا به سرماخوردگی مبتلا شده است. این مساله در کنار بیماری سرطان پروستات که بمدت پنج ماه است مسئولان زندان مانع درمان آن شده اند ، باعث شده ایشان بطور مداوم از درد و سوزش مثانه که از نشانه های وخیم تر شدن وضعیت سرطان پروستات است، رنج ببرند.

همچنین اخیرا دکتر ملکی در تماسی با خانواده گفت که یکی از کارشناسان پرونده به او اطلاع داده که از نظر وزارت اطلاعات ایشان باید آزاد شوند اما مقامات دیگر نهادهای امنیتی از این مساله ممانعت می کنند. دکتر محمد ملکی اخیرا درخواست ملاقات با دادستان تهران را داده تا درباره وضعیت بلاتکلیفی خود با وی صحبت کند. دادستان تهران ماهها پیش در ملاقاتی که با ایشان داشته ظاهرا خواستار آزادی دکتر ملکی شده بود.

با توجه به گذشت بیش از 150 روز از بازداشت ایشان و علیرغم اینکه ماههاست بازجویی از وی پایان یافته، معلوم نیست که به چه دلیل و توسط چه مقاماتی اصرار وجود دارد که ایشان هنوز در زندان نگه داشته شود و حتی اجازه بستری شدن در بیمارستان جهت درمان وی داده نمی شود.

شب شعری با پدر در زندان

2010-03-01T20:11:00.001+03:30

1 بهمن 1388 - روزآنلاین

عمار ملکي

به یاد مجید توکلی، دکتر احمد زیدآبادی، عبدالله مومنی، مرتضی کاظمیان، بهاره هدایت، عماد باقی، مهدی عربشاهی، دکتر ابراهیم یزدی، میلاد اسدی، پیمان عارف، کیوان صمیمی، کوهیار گودرزی و دیگر پرندگان دربند

و برای پدرم، دکتر محمد ملکی در آغاز ششمین ماه پروازش در قفس

پدر جان؛

این شبها باز هم دلگیرم از دوری تو و مانند هر وقت دیگری که دلتنگت میشوم، کتاب شعرت را بدست گرفتم و آنرا ورق زدم تا که با من سخن بگویی. چشمم به شعری افتاد که در دیباچه اش نوشته بودی: یک روز که خیلی دلم گرفته بود "اندوهم" را قطره قطره نوشیدم:

"اندوه را درود

اندوه را سلام

در کوچه های تنگ دلم

جای پای اوست

...

در جمع خامشان

تنها و سرگران

کی همدم من است

اندوه، والسلام"

اینروزها هر کس که از من سراغت را میگیرد، میگوید باورش نبود که این قوم جفاکار تا این حد بیرحم باشند که با هجوم به بستر بیماری ات، عقده های دیرین از استادی کهنسال بگشایند و تو را با آن حال، ماهها به زندان افکنند. لحظه ای پشت خمیده ات که نشان جور جلادان است در نظرم آمد و با چشمانی تار دفترت را ورق دیگری زدم و از پشت پرده اشک، شعر "شناسنامه" تو را دیدم:

"من از اهالی رنجم

و از قبیله درد

تبار من همه از درد و رنج نالیدند

و من نه ناله که فریاد میکنم، فریاد

چه!

از اسارت شهر حماسه می آیم

و از ولایت زنجیر عدل جلادان

که جای جای تنم زخمدار «تعزیر» است

و قلب و کلیه و مثانه جملگی بیمار

و پشت۫ گوژ ز سنگینی و صلابت دار"

بابا ناصر!

میدانی که اینروزها پدران زیادی اسیرند و کودکان خردسال بسیاری غصه میخورند و غم به دل کوچکشان میریزند. وقتی که یاد پسران احمد و عبدالله و مرتضی و بچه های زندانیان دیگر می افتم، غصه آنها جانم را میسوزاند و خاطرات کودکی خودم زنده میشود. یادت هست که در هر ملاقاتی میپرسیدم: "بابا کی میای خونه؟ آخه میخوام باهات بازی کنم" و تو در جواب من، شعر کودکانه «قصه غصه عمار» را گفتی:

"عمار تا مامانو دید

پرید و روشو بوسید

گفتش مامان نازی

میکنی با من بازی

حوصله ام سر اومد

بابا ناصرم نیومد

عمار میخواس بدونه

بابا کی میادش خونه

مامان با چشم گریون

خسته و گیج و حیرون

اشکاشو رُفت با دست

گفت: عمارم خدا هست

اگر بابا اسیره

تو زندون امیره

خدا که مهربونه

همه چیزو میدونه

غصه نخور پسرجون

تموم میشه زمستون

بهار میاد دوباره

کار زمستون زاره"

امان از این زمستان دیرپا پدر.

یادم هست که چقدر شعر زمستان اخوان ثالث را دوست میداشتی و همیشه در راه سفر برایمان میخواندی:

"سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

...

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه غبار آلوده مهر و ماه زمستان است"

و یادم می آید که همیشه پس از آن، این شعرت را میخواندی که

"قسم به صبح و قطره قطره باران

به رعد و برق، ابر و باد بهاران

به گل به نغمه های بلبل بستان

بهار خواهد شد، پایدار نیست زمستان"

بابا جان، میدانم که صدای بلبلان زندانی به گوش ات میرسد. همه مرغان عشق را به بند کرده اند. اینجا پرنده ای بیرون از قفس نمانده جز کلاغان که غارغارشان تمامی شهر را پر کرده. اما اینبار دیگر مردم گوشهایشان را با پنبه نپوشانده اند که اینبار مردم در گوش هم آواز امید، شجاعت و مبارزه میخوانند و برای یکدیگرسرود شورانگیز زمزمه میکنند تا که آواز دلخراش کلاغان آنها را از جنبش باز ندارد. دفترت را ورق دیگری زدم و به شعر "پرواز در قفس" رسیدم:

"پرنده های اسیر

درون قفس

در فضای کوچک

پشت میله ها

جایی که امکان پرواز نیست

با بالهای شکسته

عصیان میکنند

پرواز میکنند

تن به دیوار قفس میکوبند

تسلیم اسارت نمیشوند

و از زخم و درد و مرگ نمی هراسند

تا بیاموزند

در قفس هم می توان پرواز کرد"

راستی امروز تمامی روزهای زندانت را در نظام ولایی شمردم. میدانی که امروز دو هزار و دویستمین روزیست که در زندانهای جمهوری اسلامی بوده ای: 1880 روز در دهه پنجم زندگی ات با تحمل شکنجه های سیاه دهه شصت...170 روز در آخرین سالهای دهه ششم زندگی ات با تحمل شکنجه های سفید و امروز 150 روز است که در میانه دهه هفتم زندگی، باز هم در خانه سوم خود یعنی زندان هستی. (خانه دومت دانشگاه است) و اینبار نمیدانم که رنگ شکنجه ات چیست که دارد جسمت را ذره ذره آب می کند.

دفترت را ورق میزنم تا که برایم از شکنجه بگویی:

"از تفاوت شکنجه سپید و سیاه می پرسند، می گریم:

نمیدانم

چه باید کرد؟

چه باید گفت؟

و آیا میتوانم رنجهایم را که خون رنگند

به روی صفحه ای بی رنگ بنشانم

من از «فعلی» حکایت میکنم

با رنگ روز و شب

نمیدانم

سپیدی و سیاهی را تفاوت چیست

و اما فاش می سازم

که سخت است و توان فرساست هر رنگش"

پدر این روزها اگر چه زمانه ایست که سنگها را بسته وسگها را رها کرده اند، اما نسلی در مقابل ظلم ایستاده و برای گرفتن حقش به مبارزه برخاسته که ترس را به خود راه نمیدهد. ورقی دیگر به دفترت زدم و دیدم که تو به این نسل امید بسته بودی و درباره اش سروده بودی:

"باید گشود پنجره ها را

به روی صبح

وانگه

نگاه کرد

به فردا

باید امید داشت به این نسل

نسلی که با یقین

با مشت آهنین

فریاد میزند

تا کی در انتظار سحر میتوان نشست

این «نظم» سست را باید ز هم گسست

تندیس شیشه ای جهل و ظلم را

باید شکست، باید شکست"

پدر جان، میدانم که تو استوار ایستاده ای و خم به ابرویت نمی آوری و درد و سوز را در خود میریزی و دم برنمی آوری تا مبادا که جوانان زندانی از دیدن رنج تو بشکنند و بی طاقت شوند. اما بدان همگان نگرانت هستند که گذر زمان و بی رحمی حاکمان، جسمت را فرسوده و جانت را خسته کند و این اضطراب، غم به جان همه دوستدارانت میریزد.

داشتم دفتر شعرت را می بستم تا اشک بیش از این ورقهایش را رنجور نکند که چشمم به آخرین شعرت افتاد که نامش "زندگی" بود:

"با آنکه پیر زمان سخت گذر میکند

ولی

مردان مرد را

سخن از ضعف و درد نیست

در کوچه های تنگ و پر از سنگ زندگی

باید

به پیشباز گل سرخ و لاله رفت

باید گشود پنجره ها را

بر دشتهای پر ز شقایق

وانگه شنید زمزمه چشمه سار را

باید قبول کرد دگر

فصل سرد نیست

باید رسید به این اصل جاودان

وقتی که ظلم هست

رهی جز نبرد نیست"

پی نوشت

- تمامی شعرهای داخل گیومه از دفتر اشعار دکتر محمد ملکی با نام "پرواز در قفس" است.

همسر دکتر ملکی: هیچ‌کس جوابگو نیست

2010-03-01T20:08:00.000+03:30

گفت‌وگو رادیو زمانه با خانم قدسی میرمعز، همسر دکتر محمد ملکی

مریم محمدی

دکتر محمد ملکی، اولین رییس دانشگاه تهران پس از انقلاب که در جریان بازداشت‌‏های اخیر در بستر بیماری و در منزل دستگیر شد، بیش از پنج ماه است که در زندان به‏سر می‏برد. دکتر ملکی از سرطان پیشرفته‏ی پروستات رنج می‏برد و خانواده‏ی وی بارها نسبت به حفظ جان او اظهار نگرانی کرده‏اند.

روز شنبه ۱۹ دی، نامه‏ای از جانب همسر دکتر ملکی روی برخی از سایت‏های داخل کشور منتشر شد که نسبت به وضعیت سلامتی او اظهار نگرانی می‏کرد.

خانم قدسی میرمعز، همسر دکتر ملکی در گفت‏وگویی با زمانه می‏گوید:

اصلاً کسی پاسخ‏گو نیست. کسی نیست که جواب بدهد. غیر از مسأله‏ی پزشکی ایشان، ۱۰ روز دیگر پنج ماه تمام از بازداشت ایشان می‏گذرد.

آن‏ها مشکلات بیماری او را می‏دانند. وقتی می‏خواستند او را از خانه ببرند، زیر بغلش را گرفتند و بردند. ولی در زندان حتی داروهایی را که همراه داشته، از او گرفته‏اند و خودشان به او دارو می‏دهند.

دکتر محمد ملکی، اولین رییس دانشگاه تهران بعد از انقلاب ۵۷

داروهایی را که آن‏ها می‏دهند، چه نتیجه‏ای داشته است؟ وضع جسمی ایشان در حال حاضر چطور است؟

ایشان در زندان یک سکته داشت و به همین دلیل شش روز در بیمارستان بستری بود. پزشکانی که او را در بیمارستان دیدند، در مورد پروستاتش گفتند که باید تحت نظر پزشکان خودش باشد.

یک بار هم یک متخصص پروستات از بیمارستان طالقانی ایشان را ویزیت کرد و گفت که باید زیر نظر پزشک خودش باشد. این‏ها همه پزشکانی هستند که مورد اعتماد دادستانی و زندان هستند.

ایشان الان حدود هشت سال است که به این بیماری مبتلا است. یک دوره اشعه‏درمانی کرده بود و زمانی هم که بازداشت‏اش کردند، در حال شیمی‌درمانی بود که نیمه‏کاره ماند.

حتی زمانی که بیمارستان بود، به آقای علوی، مسئول پرونده‏ی دکتر ملکی، پیشنهاد کردم که حال که ایشان در بیمارستان است، آمپول شیمی‌درمانی را بیاورم و درمان ادامه پیدا کند. اما ایشان نپذیرفت.

فرض کنید یک بیمار سرطانی که شیمی‌درمانی داشته و مشکل قلبی هم دارد، و همین‏جور رها شده باشد.

در مورد پرونده‏ و اتهام ایشان به شما چه می‏گویند؟

اتهام‏اش همان ابتدا که او را بردند «اقدام علیه امنیت ملی» بود. بعد از آن هم حرف دیگری نزده‏اند. بعدا هم که آقای مولایی مراجعه کرده است، همان پرونده بوده است. هرچه هم تقاضای تبدیل قرار کرده‏ایم، کسی جواب‏گو نیست.

واقعا هیچ‏کس جواب‏گو نیست. فقط از این دست به آن دست، بازی می‏کنند. هم با خانواده و هم با خود دکتر، یک بازی کثیف اخلاقی را پی‌گرفته‌اند. به‌خاطر پرونده‏ی پزشکی‏اش مرتب می‏گویند که آزاد می‏شود.

اواخر ماه آبان گفته بودند که تا آخر آذر و حداکثر اول دی آزاد می‏شود که برای ادامه‏ی معالجه برود.

اما هیچ، هیچ پاسخی نیست. پرونده را دست‌به‌دست می‏کنند. وقتی آقای دکتر مولایی مراجعه می‏کند، می‏گویند پرونده هنوز نیامده، دو روز یا سه روز دیگر…

خود آقای ملکی از موارد اتهامی در بازجویی‏ها چیزی نمی‏گویند؟

در بازجویی‏ها گویا راجع به سازمان مجاهدین خلق گفته بودند که ایشان گفته بود: «من اصلا به سن‏ام نمی‌خورد که با مجاهدین خلق بوده باشم. مرد ۷۶ ساله که آن‏ها همه شاگردهایش هستند که نمی‏تواند به آن‏ها ربطی داشته باشد».

حتی به آن‏ها گفته «مدرک یا کاغذی بیاورید و ثابت کنید که من با آن‏ها بوده‏ام، من می‏پذیرم. من نمی‏توانم با آن‏ها باشم، من آدم مستقلی هستم».

از قدیم هم که سران حکومت و افرادی مانند آقای خامنه‏ای و آقای هاشمی پیش از انقلاب با مجاهدین خلق بودند، دکتر اصلا با آن‏ها نبود و کلا مستقل است. گفت که همه‏ی این‏ها را در دادگاه گفته است که آدم مستقلی است و با هیچ گروه و دسته‏ای نیست.

اگر توجه کرده باشید، در این پنج ماهه هیچ‏کدام از گروه‏ها به عنوان این که ایشان جزو آن‏ها است، دفاع نکرده‏اند.

مگر مجاهدین خلق اظهارنظری در مورد دکتر ملکی کرده‏اند؟

گویا مجاهدین − البته من خودم نشنیده‏ام، دیگران گفتند − در برنامه‏هایشان خبر دستگیری ایشان را منتشر کرده و اظهار تأسف و نگرانی کرده‌اند.

دکتر با دوستان ملی − مذهبی خیلی صمیمی و نزدیک است؛ و آن‏ها نیز چندین بار نامه نوشتند و به دستگیری او اعتراض کردند، ولی می‏دانند که جزو آن‏ها نیست.

جبهه‏ی ملی هم به دستگیری ایشان اعتراض کرده، ولی دکتر مستقل است. تمام روشنفکران و مبارزان قدیم زمان شاه و روشنفکران جدید، دوستان خیلی نزدیک‏اش هستند؛ ولی همه می‏دانند که دکتر مستقل است.

آیا دکتر ملکی هنوز بازجویی می‏شوند یا بازجویی‏هایشان تمام شده است؟

ظاهرا پس از بازگشت از بیمارستان، بازجویی‏اش تمام شده و به بند عمومی ۲۰۹ منتقل شده است. ولی دو هفته‏ی پیش که با ایشان ملاقات داشتیم، گفت که کارشناس من (نام بازجوها الان دیگر کارشناس شده است. چون بازجو در اذهان عمومی اثر خوبی ندارد، نمی‏گویند بازجو و آن‏ها را کارشناس می‏نامند) گفته «خانم‏ات خیلی خوب است که با هیچ گروهی نیست. ولی پسر کوچک‏ات که قلم‏ خوبی دارد، کمی تند است».

من پرسیدم که مگر تو هنوز بازجویی می‏شوی؟ گفت: «هروقت بی‌کار می‏شوند، مرا می‏برند و حرف‌هایی می‌زنند».

گفتم: تعریف کردن آن‏ها یعنی این‌که برای من لوح مخصوص فرستاده‏اند، پسرت هم که اصلا رشته‏اش مهندسی سیاست‏گذاری است و در هلند تحصیل می‏کند. طبیعی است دانشجویی که کار می‏کند، قلم‏اش در رابطه با رشته‏اش خوب باشد. کندی و تندی‏اش را هم کسی نمی‏تواند تعیین کند. حتما او شناختی دارد دیگر.

دکتر محمد ملکی از بیماری و بلاتکلیفی در زندان رنج میبرد

2010-03-01T20:04:00.002+03:30

20 دی 1388 - گزارشگران حقوق بشر

با گذشت نزدیک به پنج ماه از بازداشت دکتر محمد ملکی و علیرغم کهولت سن و رنج بردن از بیمارهای متعدد، ایشان هنوز در وضعیت بلاتکلیفی قرار دارد. تاکنون چندین بار وعده های دروغین درباره آزادی داده شده تا بدین ترتیب وی و خانواده را مورد آزار مضاعف قرار دهند. در آخرین بار، کارشناس پرونده آزادی قطعی ایشان را تا اوایل دی ماه وعده داده بود.

درحالیکه از مدتها پیش بازجویی از دکتر محمد ملکی پایان یافته بود، مشخص نیست که به چه دلیل و بهانه ای او را هنوز در زندان نگه داشته اند. همچنین با توجه به شلوغ تر شدن اتاقهای عمومی بند 209، شرایط زندان به هیچ وجه مناسب وضعیت سنی و سلامتی ایشان نمیباشد.

لازم به ذکر است که اکنون نزدیک به پنج ماه است درمان بیماری سرطان پروستات ایشان متوقف شده است، درحالیکه پزشکان زندان نیز تاکید کرده اند که معاینه و ادامه درمان باید توسط پزشک متخصصی که در جریان پرونده پزشکی و فرآیند درمان قرار داشته، انجام پذیرد. اما متاسفانه بنظر میرسد که به این ترتیب مقامات امنیتی و قضایی با بی توجهی و اتلاف زمان، قصد صدمه زدن تدریجی و فرسودن فیزیکی ایشان را دارند.

خانواده دکتر ملکی یکبار دیگر ابراز نگرانی جدی خود را از وضعیت سلامتی دکتر محمد ملکی اعلام کرده و خواستار آزادی هرچه سریعتر وی میباشد.

خانواده ملکی

20 دی 1388

پیام تسلیت خانواده دکتر محمد ملکی بمناسبت درگذشت آیت الله العظمی منتظری

2010-03-01T19:57:00.001+03:30

29 آذر 1388 - کمیته گزارشگران حقوق بشر

بسم الحق

با نام آزادی، آگاهی و برابری

انا لله و انا الیه راجعون

صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

ضایعه درگذشت مبارز نستوه، آزادیخواه مقاوم و مرجع بزرگ شیعیان، حضرت آیت الله العظمی حسینعلی منتظری را خدمت بیت محترم ایشان تسلیت میگوییم. ایشان تا آخرین لحظه عمر پر برکت خویش در کنار مردم ماند و برای آزادی، عزت و حقوق آنها به مبارزه با استبداد پرداخت و در این راه تحمل زندان، شکنجه، تبعید، محرومیت و حصر را به جان خرید. ما بعنوان اعضای خانواده ای که در این سالها مورد ظلم و بی عدالتی قرار گرفتیم، همواره از لطف و پشتیبانی پدرانه آیت الله منتظری بهره مند بودیم. در تمامی این سالهای سخت، دست یاریگر و دعای خیر ایشان، همراه مظلومیت خانواده زندانیان سیاسی بود و حمایت، محبت و مقاومت آن بزرگمرد آزادیخواه، درس صبوری و پایمردی مان میداد.

از پروردگار متعال برای خانواده محترم ایشان و تمامی رهروان و دوستداران آن آزادمرد، آرزوی صبر و آرامش کرده و اطمینان داریم که آن پیر آزاده به آرامشی ابدی در جایگاهی والا نزد خداوند خویش رسیده است.

روحش شاد و راهش پر رهرو باد

29 آذر 1388

دکتر محمد ملکی (زندان اوین)، قدسی میرمعز، مریم ملکی، موگه ملکی، ابوذر ملکی، عمار ملکی

برای دکتر محمد ملکی

2010-03-01T19:50:00.001+03:30

24 آذر 1388 - موج سبز آزادی

مرتضی کاظمیان

شنبه‌ی هفته‌ی جاری (21 آذرماه 1388) برای پیگیری مشکلی (که به وثیقه‌ی آزادی سال 1380 مربوط می‌شد) به دادگاه انقلاب مراجعه کرده بودم. در گذر از یکی از طبقات، ناگهان با «مرد آزاده»‌ مواجه شدم: دکتر محمد ملکی. مرد آزاده، رنجورتر و لاغرتر و ضعیف‌تر از روزهای قبل از بازداشت، با عصایی در دست، و مراقبی در کنار، خود را به‌سوی شعبه‌ای از دادگاه انقلاب، می‌کشانید؛ با پیژامای زندان و لباسی که به‌نظر نمی‌رسید نسبتی با سرمای آخر پاییز و وضع جسمانی پیرمرد داشته باشد.

حالا نزدیک به سه ماه است که از محبوس شدن نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب اسلامی می‌گذرد؛ سه ماه از روزی که استاد ارشد و بازنشسته‌ی دانشگاه، با جسمی بیمار در خانه‌اش بازداشت و روانه‌ی زندان شد. این‌که در این مدت حبس، چه «قفل ناگشوده» و «راز پنهان»ی از او فاش و آشکار شده، که نیاز به بازداشت‌اش بود، پرسشی است که باید سیاست‌گزاران و آمران بازداشت‌ها به‌ آن پاسخ گویند. چنان‌که پاسخ این پرسش را که «آیا «سین جیم» پیرمرد و «گفت‌وگو» با وی، در بیرون از بازداشتگاه و زندان ممکن نبود؟»...

اعتراف می‌کنم که دیدن مرد مهربان در آن حال و روز، بس رنج‌آور بود. به‌خصوص که حالا نگارنده (من) به‌ظاهر آزاد بودم و او در لباس زندانی و در بند... این‌بار وضع با بهار سال 1380 فرق می‌کرد؛ آنجا (در سلول‌های انفرادی بازداشتگاه 59 سپاه) او را با پشتی خمیده و مو و ریشی بلند، از شکاف لای در و دیوار سلول _گاهی_ می‌دیدم که برای بازجویی یا ... می‌برندش؛ آن‌جا خود نیز محبوس بودم؛ محبوسی که افسوس می‌خورد برای دیاری که در آن مزد گورکن از بهای دوست داشتن انسا‌ن‌ها و آزادی استاد ارشد دانشگاه‌اش، فزون‌تر است.

بعدتر، مردادماه 1380 ، زندگی در «سلولی مشترک» با او، این امکان را فراهم می‌آورد که به‌قدر امکان یک «هم‌سلولی»، «ذره‌ای» از آن وضع و فضا و موقعیت را برای مرد آزاده (و رنجور و بیمار و فرسوده) تغییر دهی؛ اما حالا، در نیمه‌ی دوم آذر 88 ، او، دکتر محمد ملکی، فرسوده‌تر و ضعیف‌تر از هشت سال پیش، و با عصایی در دست، تنها (چون «ابوذر»، یکی از «معشوقه»هایش) آهسته آهسته به‌سوی محکمه گام پیش می‌گذاشت. تصویری ناگوارتر و آزاردهنده‌تر از هشت سال قبل، به‌خصوص از منظر ناظری به‌ظاهر آزاد.

شرایط دکتر محمد ملکی البته با آنچه او در دهه‌ی 60 تجربه کرده، در فاصله‌ای بس محسوس است؛ زمانه‌ای که هوشنگ ابتهاج (ه.الف.سایه) تعریف می‌کند: « ۸۱ روز را در سال ۶۲ در راهروی زندان، نزدیک توالت، دمپایی‌هایش را زیر سرش می گذاشته و می‌خوابیده.» (این خاطره را «سایه» همین دو هفته پیش در برنامه‌ای که برای بزرگداشت وی در لندن برگزار شده، مورد اشاره قرار داد.) اما واقعیت این است که دکتر ملکی امروز 76 ساله است و سال‌هاست میان‌سالی را پشت‌سر گذاشته و گذشته است.

این‌که طراحان و سیاست‌گزاران بازداشت‌ها با محبوس ساختن پیرمرد، چه هدفی را پی‌می‌جویند و برای چه و به‌کدام دلیل بر ادامه‌ی این وضع او، پامی‌فشارند، پرسشی است که کشف پاسخ‌اش چندان سهل نیست. دکتر ملکی مواضعی داشته و دارد که از «عقیده» و دیدگاه و تحلیل او نسبت به اوضاع ایران سرچشمه می‌گیرد. این مواضع، نه مواضعی تشکیلاتی است (که «منتقد و معترض مستقل روزگار ما» به هیچ حزب و جمعیت و گروهی وابسته نبود و رابطه‌ای تشکیلاتی و ایدئولوژیک با هیچ سازمانی نداشت)، و نه آن‌که می‌توان آنها را مواضعی القاء شده از خارج و بیگانه و دشمن، ارزیابی کرد. این‌چنین، منطقا" بازداشت پیرمرد نباید تغییری در مواضع او ایجاد کند؛ جز این‌که بازداشت وی موجب «سکوت تحمیلی‌اش» شود یا آن‌که «قدرت سخت‌افزاری و عریان» برای پیرمرد، «خودنمایی» کند و «توان» سرکوب و ابزارهای تهدید‌اش را به‌رخ کشد. اگر اتهام و شکایتی نیز علیه او مطرح است، آیا نمی‌توان به‌گونه‌ای دیگر (و با لحاظ کردن بسیاری مولفه‌ها از جمله سن و وضع جسمانی وی) آنها را پیگیری کرد؟

هرچه هست و نیست، ادامه‌ی بازداشت «پیرمرد» سزاوار هیچ نظام سیاسی‌ای نیست، بماند که نظام‌ی خود را متحقق کننده و پیگیر ارزش‌های دینی معرفی کند. انصاف می‌باید که محبوس ساختن دکتر محمد ملکی از هیچ منظری (اعم از انسانی، دینی، اخلاقی، قانونی، و حقوق‌بشری) قابل توجیه و دفاع نیست. کاش نظر «منصفان» هرچه زودتر بر نظر «بی‌انصافان» بچربد و فائق آید، و پیرمرد دور از استرس و فشارهای روانی، از امکان استراحت و درمانی که درخور حال و وضع اوست، برخوردار شود.

بعد‌التحریر: الف. توضیح مکرری است، اما گریزی از بیان آن نیست. پرداختن به هر یک از بازداشت‌شدگان این ماه‌ها (و به‌طور مشخص، آقای دکتر محمد ملکی در این نوشتار) به‌معنای بی‌توجهی یا غفلت از دیگر دربندان (به‌ویژه بازداشت‌شدگان گمنام و غیرمشهوری که تاوان «پیگیری حقوق اساسی خویش» را می‌دهند) نیست. اما چاره چیست هنگامی‌که در بضاعت یک یادداشت، امکان پرداختن مشخص، به «همه» وجود ندارد، و نیز این واقعیت که او (دکتر ملکی) مسن‌ترین و یکی از خاص‌ترین زندانیان سیاسی این روزهای ایران است.

ب. توضیح به‌ظاهر نخ‌نما و غیرضرور ی است، اما به‌نظر می‌رسد بیان آن به‌مثابه‌ی «یک تذکر» بی‌فایده نباشد؛ این‌که دفاع از حقوق انسانی و قانونی هر فرد، الزاما" به‌معنای توافق با تمامی دیدگاه‌ها و رویکردها و مشی وی محسوب نمی‌شود. چنان‌که در همین مورد مشخص (دکتر ملکی)، نگارنده با مرد آزاده، دست‌کم در مورد نحوه‌ی مواجهه‌ی ایشان با مقوله‌هایی چون اصلاحات و انتخابات، دچار اختلاف نظر بوده است.

برای دکتر محمد ملکی

2010-03-01T19:50:00.000+03:30

24 آذر 1388 - موج سبز آزادی

مرتضی کاظمیان

اینجا کجاست؟ (شعری به یاد دانشگاهیان دربند)

2010-03-01T19:49:00.001+03:30

شنبه، 30 آبان 1388 - ادوار نیوز

عمار ملکی

به یاد دکتر محمد ملکی در آغاز چهارمین ماه اسارتش

و تقدیم به تمامی دانشگاهیان دربند - دانشجویان، دانش آموختگان و استادان- و به تمامی زنان و مردانی که با تحمل سرکوب ناجوانمردانه به اعتراضات مدنی خود ادامه میدهند

اینجا کجاست که در کوی و برزنش

گر با سکوت خویش بپرسی چرا؟ کجاست؟

مشت و گلوله و باتوم میزنند

بر پیر، بر جوان و بر مرد و بر زنش

اینجا کجاست که استاد پیر و شاگردان

همه را به آزمون مشترک بردند

در اتاقی، نه در کلاس دانشگاه

در کنار هم اما، به گوشه زندان

این سرزمین که ظلم کرده اش ویران

غاصبان به آن حاکمند و بیرحمند

مردمش اسیر و خسته، میرزمند

تا که آزاد کنند عاقبت، ایران

توضیح خانواده ملکی درباره خبر انتقال دکتر محمد ملکی به بند عمومی

2010-03-01T19:42:00.002+03:30

27 آبان 1388 - موج سبز آزادی

خانواده دکتر ملکی درباره خبر انتقال وی به بند عمومی توضیحاتی به شرح زیر منتشر کرده‌اند:

عصر امروز مورخ 26 آبان 88 خبری بر روی سایتهای خبری با عنوان «انتقال دکتر محمد ملکی به بند 350 زندان اوین» قرار گرفت. لازم به توضیح است که از ابتدای بازداشت دکتر محمد ملکی، خبررسانی درباره وضعیت ایشان تنها توسط اعلام رسمی خانواده و یا در مصاحبه های همسر ایشان انجام میگرفت و این مطلب در توضیحی پیشتر نیز اعلام شده بود.

در پی تماس تلفنی امروز دکتر ملکی از زندان، خانواده اطلاع پیدا کرد که ایشان را به بند عمومی منتقل کرده اند اما درباره بندی که ایشان در آن هستند، صحبتی نشد. تا قبل از این نوشته، خانواده در این ارتباط خبری رسما منتشر نکرده بود و مشخص نیست که خبر فوق چگونه و توسط چه منبعی بر روی برخی سایتها قرار گرفته است.

همچنین در بخش دیگری از خبر انتشاریافته آمده بود که: «دبیر شورای همبستگی برای دمکراسی و حقوق بشر در ایران در اولین ماه بازداشت خود هر روز به مدت 5 الی 6 ساعت تحت بازجویی قرار داشته و بازجویی‌های وی با توهین و هتاکی همراه بوده است.»

گذشته از اینکه عنوانی که برای دکتر محمد ملکی ذکر شده نامتعارف میباشد، اما درباره نحوه بازجویی دکتر ملکی ادعایی در این خبر است که هرگز خانواده چنین ادعایی را مطرح نکرده است. اگر چه خانواده همواره به ذات دستگیری ایشان و انجام بازجویی، در شرایطی که دکتر ملکی از بیماریهای متعدد رنج میبرد، معترض بوده، اما هرگز خبری در تایید یا رد توهین و هتاکی درحین بازجویی نداشته است.

بدین وسیله ضمن قدردانی از تمامی سایتهای خبررسانی که در این مدت یاریگر خانواده های زندانیان سیاسی بوده اند، خانواده ملکی اعلام میکند که تنها خبر انتقال دکتر ملکی به بخش عمومی را تایید کرده و ادعاهای دیگر در محتوای خبر فوق توسط خانواده تایید نمیشود. لازم به تاکید مجدد است که بر طبق روال قبلی، هرگونه خبری درباره وضعیت دکتر محمد ملکی تنها از طریق خانواده ملکی و یا در مصاحبه همسر و یا فرزندان ایشان اعلام میگردد.

خانواده ملکی

هر بار برای آزاد نکردن بهانه ای می آورند

2010-03-01T19:34:00.000+03:30

دوشنبه ۲۵ آبان ۱۳۸۸

گفت و گو سایت روز با همسردکتر محمد ملکی

همسر دکتر محمد ملکی در مصاحبه با "روز"، درباره آخرین ملاقات خود با وی گفت که به همسر زندانیش اتهام طرفداری از مجاهدین خلق را زده اند.

قدسی میرمعز اظهار داشت: "هفته گذشته ملاقاتی با آقای ملکی داشتم. در این دیدار آقایی به نام "علوی" هم حضور داشت که خود را کارشناس پرونده می نامید."

وی درباره وضعیت محمد ملکی توضیح داد: "از نظر روحی که دکتر مشکلی ندارند و مثل همیشه روحیه بالایی دارند. اما به هر حال ایشان دارای مشکلات متعدد جسمی هستند و نیاز دارند که مورد مداوا و درمان قرار گیرند. این در حالی است که در زندان به این مسایل توجه نمی شود. مثلا تا مدت ها قرص های ایشان را نمی دادند، بعد از آن هم همراه با قرص های مخصوص به خودشان، یک سری قرص دیگر هم به دکتر ملکی می دهند که گویا این قرص ها به تمامی زندانیان خورانده می شود که دکتر ملکی نسبت به این وضع اعتراض کرده اند."

همسر دکتر ملکی درباره وضعیت پرونده وی تاکید کرد: "حدود یک ماه قبل دادستان دستور آزادی ایشان را صادر کرده است که برای مداوا تحت نظر پزشکان قرار بگیرند. گویا تعهدی هم از ایشان در این زمینه گرفته اند. اما هنوز از آزادی ایشان خبری نیست و ما هم هر چه پیگیری می کنیم به در بسته بر می خوریم. هیچ کس هم جوابگوی ما نیست. هر بار برای آزاد نشدن ایشان بهانه ای می آورند. یک بار می گویند بازپرس پرونده موافقت نکرده، یک بار می گویند شرایط مناسب نیست، به هر حال دلیل این کار بر ما معلوم نیست. الان هم بنده و آقای دکتر مولایی وکیل ایشان پیگیری این مساله هستیم."

وی درباره موارد اتهامی همسرش خاطر نشان نمود: "در ملاقاتی که با دکتر داشتم، به من گفت که اتهامم عضویت در سازمان مجاهدین خلق است. وقتی به بازجو - که در زمان ملاقات حضور داشت - گفتم که ایشان با این سن چگونه عضو مجاهدین هستند؟ به من گفت که ایشان از مجاهدین طرفداری می کنند. ضمن این که در مدت شش ماهی که شما ایشان را تنها گذاشته بودید – من شش ماه برای وضع حمل دخترم خارج از کشور بودم – وی به سازمان مجاهدین پیوسته است! من واقعا نمی دانم این چه نوع استدلالی برای محکوم کردن یک فرد است."

تاخیر در پیگیری آزادی دکتر محمد ملکی علیرغم دستور دادستان تهران

2010-03-01T19:26:00.002+03:30

18 آبان 1388- کمیته گزارشگران حقوق بشر

امروز خانواده ملکی پس از گذشت 68 روزموفق به ملاقات با دکتر محمد ملکی شد. در این ملاقات، اعضای خانواده متوجه ناخوشی و ضعف جسمی دکتر ملکی شدند و مشخص گردید که وی چند هفته پیش جهت انجام آزمایشات پزشکی به بیمارستان دانشگاه شهید بهشتی برده شده و در آنجا داروهای جدیدی برایشان تجویز شده است. متاسفانه ناهماهنگی و تداخل داروهای جدید با داروهای قبلی، منجر به بدتر شدن حال دکتر ملکی در این مدت شده و از اینرو چندین بار داروهای ایشان تغییر کرده است. محمد ملکی در ملاقات با خانواده و در حضور ماموران از تعدد داروها که گاه تا 17 مورد رسیده است شکایت داشته و اعلام کرده که دیگر از مصرف داروهایی غیر از داروهای قبلی خود خودداری خواهد کرد.

در این ملاقات همچنین مشخص شد که چند هفته قبل، دکتر ملکی با دادستان تهران ملاقاتی داشته و در آن ملاقات، دادستان محترم خواستار تسریع در رسیدگی به پرونده و پیگیری آزادی وی شده است اما متاسفانه بدلیل عدم همکاری و تعلل بازجوی پرونده، این امر تحقق نیافته است. همچنین روز گذشته وکیل محمد ملکی، آقای دکتر مولایی، نیز با دادستان تهران ملاقات داشته و دادستان محترم اعلام کرده که دستور مجدد جهت تسریع در مساله آزادی را داده اند اما متاسفانه هنوز نتیجه ای حاصل نشده است.

خانواده ملکی ضمن قدردانی از تلاشهای دادستان محترم تهران جهت پیگیری در تسریع رسیدگی به پرونده، خواستار آزادی هر چه زودتر دکتر محمد ملکی میباشد تا هر چه سریعتر درمان معطل مانده بیماریهای متعدد ایشان از سر گرفته شود.

خانواده ملکی

18 آبان 1388

تجمع نمادین هواداران جنبش سبز به مناسبت 13 آبان در فلورانس ایتالیا + گزارش تصویری

2010-03-01T16:57:00.001+03:30

موج سبز آزادی

یک شنبه 4 نوامبر 2009 مصادف با ۱۰ آبان ۱۳۸۸ هواداران جنبش سبز در فلورانس در حرکتی نمادین در میدان جمهوری PIAZZA REPUBBLICA این شهر گرد هم آمدند تا یک بار دیگر همراهی و حمایت خود از جنبش سبز و مردمی ایران را اعلام کنند.

در این گردهمایی نمادین كه با استقبال مردم و رسانه‌های ایتالیایی همراه بود حاضرین در اقدامی نمادین با در دست داشتن عکس‌هایی از زندانیان سیاسی و شرح حال آنان اعتراض خود را بر آنچه نقض حقوق بشر و شهروندی در ایران نامیده می‌شود بیان داشتند.

در این تجمع آرام خلاصه‌ای از وضیعت نگهداری آقایان تاجزاده، رمضان‌زاده، زیدآبادی، جهان‌بخش خانجانی، هدایت‌الله آقایی، عبداله مومنی، شهاب‌الدین طباطبایی، کیوان صمیمی، محسن میردامادی، عطریانفر، بهزاد نبوی‌ و محمد ملکی در زندان اوین به حاضران ارایه شد این تجمع آرام كه از ساعت ۱۵ آغاز شد بود با هم خوانی سرودیار دبستانی و ای ایران در ساعت ۱۷ به وقت محلی به پایان رسید.

نقش ابوذری دکتر ما، تقی رحمانی

2009-10-31T00:32:00.000+03:30

گویا نیوز جمعه 8 آبان 1388

محمد ملکی شناخته تر از ان است که بخواهم درباره سوابقش بنويسم .سال ها قبل از تولد من و امثال من ،امثال محمد ملکی مبارزه کرده اند ،اما درباره منش و ويژگی هاو افکارش بايد گفت و نوشت.ملکی را زمانی که رئيس دانشگاه تهران بود به نام شناختم .با ان سر هميشه رو به بالا و چهره ای که هميشه اعتراض و اميد را در خود دارد.

باز شنيده ام که بسياری از جوانان مبارز در رژيم پهلوی او را ستوده اند و ملاقات با او را فرصتی غنيمت برای خود می پنداشتند.اما دکتر ملکی که بعد ديدم و بيشتر او را شناختم ويژگی های خاص خود را دارد.

برای اين پير مرد جوان روحيه که پيشنهاد عضويت در حزب جمهوری اسلامی را به دليل وجود مکانيزم حق ويژه عده ای خاص رد کرد ،هيچ فرد يا شخصيتی در ايران در ميان اپوزسيون و پوزسيون نيست که روحيه و تلاش و سابقه مبارزاتی برتر از وی داشته باشد. می دانيم که دکتر ملکی در اعتراض به انجام انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۹ استعفا داد ،با اين وصف دکتر ملکی تحصيل کرده در علوم غذايی ،با طبع شاعرانه قوی و روحيه عاطفی ،ويژگی های ابوذری دارد ،اما ويژگی های ابوذری يعنی چه؟

پيامبر در مورد او گفت که او تنها ايمان اورد ،تنها برانگيخته می شود و تنها می رود.در واقع اين ويژگی های راديکال اما مردم دوست ،زبان گويا و بران و قلم پر احساس محمد ملکی به وی خصلت ابوذری می دهد.

زمانی که علی (ع) ابوذر را برای ربذه بدرقه کرد ،شايد با روش او همراه نبود اما با نيت و باور های او همراه بود.بی گمان ابوذر بر روابط ناعادلانه قدرت شوريد ان هم تنها ،همان طور که قبل از مسلمانی حق را تنها می ستاند و ايمان خود را تنها حفظ کرد و با روش خود،ملکی که من شناختم نيز همين گونه است.

او رک تر ،حساس تر و پر احساس تر از ان است که در قالب تشکيلاتی بگنجد ،خوب يا بد ،درست يا غلط وی اين چنين است.

رک است چون حق را می گويد حال اگر رهبرد مشخص جمعی را اين رک گويی موثر يا به موقع نداند .

سال هاست که لااقل نسل جوانی که به اينتر نت دسترسی دارند ،نامه صريح او را می خوانند.حساس است چون حتی اشکالی که به نظر می ايد را حتی با صدای بلند در نقد هم فکران خود می گويد و از بيان انان ابا و ملاحظه ای ندارد.همگان از نقد های وی به نزديک ترين يارانش يعنی ملی _مذهبی ها خبر دارند.

پر احساس است ،زيرا زمانی که ظلمی را می بيند فرياد می زند ،در اين فرياد زدن ديگر خودش نيست ،احساس می کند که بايد اعتراض کند و اگر نکند خيانت کرده است.

اما اين ملکی رک ،پر احساس و حساس ويژگی مشترک دارد که باز ابوذری است،اين تحصيل کرده قديم و متخصص با سابقه انقلابی به تمام معنا راديکال است وی مال و منالی ندارد و به اين بی چيزی خود دل شاد است.در حالی که به واسطه تخصص خود می تواند بسيار دارا باشد.

دکتر ملکی زمانی که صحبت استدلال و تخصص و تحقيق در کار می ايد بسيار دقيق است.در اين مرحله به دقت بدون احساس محاسبه و مطالعه می کند ،اما نتيجه را با احساس و مسئوليت بيان می کند.

دکتر ملکی که من ديده ام دل داده ازادی و عدالت است ،از همين روی شريعتی را با دل و جان دوست دارد ،ايران خواهی او از جنس راديکال است ،راديکاليسم او از سر باور مذهبی و انسان دوستی اوست.کار کردن با چنين مردی اسان نيست ،چون به خاطر دوستی و هم فکری به کسی باج نمی دهد يا از خطای دوستان به راحتی نمی گذرد.برای مردی که اموخته هميشه ابوذری بماند ،که ملکی چنين زيسته است .

بی گمان زندان و بيرون از زندان سختی و راحتی در منش وی تغييری ايجاد نمی کند.چرا که او تا زنده است چنين خواهد بود.

قد خميده و کمانی او مانع نگاه او به بالا نمی شود ،بلکه نگاهش را تيز تر می کند اين قد خميده را نمی توان سهل گرفت.اما وی از اين کمان تير به سوی ظلمت و ظلم انداخته است.

ان رک گويی در برابر ظلم و اجحاف اين حساس بودن در برابر خطای دوستان و نزديکان ،زمانی که به نظر او خطاست از نظر دکتر ملکی اينه تمام نما برای ديگران می سازد که می توانند خود را در ان ببينند .بی گمان جامعه ما به امثال ملکی ها نياز دارد ،هم مخالفان و هم دوستان و موافقانش .

عزيز است حتی زمانی که بر من و ما تند می کند ،چون به خاطر ايمان و صداقتش چنين می کند .

ملکی هيچ گاه در مقابل مردم نايستاده است بلکه در کنار انها بوده است .پس اين منش ابوذری او را گرامی می داريم.

اين مقاله را تقديم می کنم به همسرش ،که خود شير زنی است که در عين انجام وظايف مادرانه ،اجتماعی با چنين مردی سال هاست که زندگی می کند ،بی گمان بزرگی چنين زنانی را بايد در کنار امدن و همراهی با چنين مردانی بزرگ اما سخت کوش و سخت گير سنجيد و ارج نهاد.

تقی رحمانی

نامه جمعی به دبیرکل سازمان ملل: جان زندانیان سیاسی در ایران در خطر است!

2009-10-31T00:27:00.000+03:30

نامه سرگشاده گروهی از نویسندگان، هنرمندان، روزنامه نگاران، دانشگاهیان، حقوقدانان، پژوهشگران، کوشندگان جنبش زنان، مدافعان حقوق بشر و تلاشگران سیاسی و مدنی به دبیر کل ملل متٌحد برای نجات جان محکومان به اعدام و الغای احکام دادگاه های نمایشی در ایران.

عصر نو چهار شنبه ۶ آبان ۱۳۸۸ - ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹

آقای بان کی- مون، دبیرکل محترم ملل متحد

جان زندانیان سیاسی در ایران در خطر است!بی تردید شما نیز در ماه های اخیر شاهد مقاومت مسالمت آمیز مردم ایران در برابر تقلب بزرگ و برنامه ریزی شده دولت در انتخابات ریاست جمهوری و تظاهرات و راهپیمائی های عظیم و بدون خشونت آنان برای آزادی انتخابات در ایران بوده اید و مشاهده کرده اید که این جنبش دادخواهی مدنی چگونه با خشونتِ نظامیان و شبه نظامیان رسمی و غیر رسمی دستگاه حاکم به خون کشیده شد و هزاران تن از تظاهرکنندگان، تنها به جرم ایستادگی در برابر ابقای نیرنگ آمیز محمود احمدی نژاد در مقام ریاست جمهوری اسلامی، دستگیر و زندانی شدند و مورد آزار و شکنجه و تجاوز جنسی مأموران اطلاعاتی و امنیتی حکومت قرار گرفتند.

کودتاگران انتخاباتی به موازات سرکوبِ خیابانی معترضان، به سراغ رهبران و فعٌالان احزاب و سازمانهای سیاسی قانونی نیز رفته موج تازه ای از بازداشتهای خودسرانه و زندانهای انفرادی و شکنجه های جسمی و روانی مخالفان سیاسی خود به راه انداختند و سرانجام شماری از آنان را به دادگاههای نمایشی و اعترافات فرمایشی کشاندند.

آقای دبیر کل،

اکنون که این نامه را خطاب به شما مینویسیم، افزون بر همه قانون شکنیها و خودسریها نسبت به دستگیر شدگانی که از بنیادی ترین حقوق قانونی در دفاع از خویش محروم بوده اند، سایه شوم اعدام نیز ایٌام سختِ محبس را بر زندانیان سیاسی تیره تر کرده است. سخنگوی دستگاه قضائی در جمهوری اسلامی که حتٌی خود را مکلٌف به بردن نام محکومان به اعدام نمی بیند و تنها به ذکر حروف اوٌل نام و نام خانوادگی آنان بسنده میکند، از صدور حکم اعدام در مورد پنج تن از محکومان، آرش رحمانی پور، حامد روحانی نژاد، محمد رضا علی زمانی، ناصر عبدالحسینی و داود فردبچه میر اردبیلی خبر میدهد.

این افراد به اتٌهامات واهی و بی اساس و بدون رعایت حقٌ دفاع و برخورداری از داشتن وکیل و محاکمه عادلانه منطبق با معیارهای قضائی نظام حقوق بشر ملل متٌحد، به اعدام محکوم شده اند. هدف از حکم قتل آنان، در حقیقت، ترور جامعه است. به روایتِ شاهدان عینی اغلب آنها از ماهها قبل از رویدادهای اخیر و به اتهاماتی دیگر در زندانهای جمهوری اسلامی بوده اند و اینک ناگهان به ایفای نقش در نمایشنامه دادگاههای جمهوری اسلامی، که جز ابزاری برای تصفیه حسابهای سیاسی نیست، واداشته شده اند تا در کنار خانم کلوتید رایس، دانشجوی بیگناه فرانسوی، دستهای مرموز بیگانگان را در پشت حوادثِ ایران برملا کنند.

در همه این ایٌام دولتِ احمدی نژاد با بستن راههای ارتباط قانونی و خانوادگی، زندانیان سیاسی را در انزوا و وکلا و بستگان آنان را در بیخبری نگه داشته است؛ فعٌالان سندیکاهای کارگری و صنفی، روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان، کوشندگان جنبش زنان و دگر کیشان را به بهانه های واهی و گاه حتٌی بدون قرار بازداشت به حبس افکنده است؛

همزمان با گشایش دانشگاهها بر شدٌتِ تصفیه دانشجویان و محرومیتِ آنان از تحصیل افزوده است؛ هشت تن از استادان دانشگاه در زندان و شمار دیگری در معرض اخراج و بازنشستگی اجباری بسر میبرند. محمٌد ملکی رئیس اسبق دانشگاه تهران را که در سالهای گذشته نیز دو بار به دلیل ابراز عقیده سیاسی به زندانهای طولانی محکوم شده بود، با وجود کهولت و بیماری، بار دیگر به زندان انفرادی افکنده است

عالیجناب، ما ضمن قدردانی از تلاشهای کارشناسان سازمان ملل متٌحد آقایان فیلیپ آلستون، گزارشگر ویژه اعدامهای خودسرانه و مانفرد نوواک، گزارشگر ویژه شکنجه و همکارانشان در پیگیری موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران و سپاسگزاری از کوششهای کمیسر عالی ملل متٌحد در حقوق بشر خانم ناوی پیلای و به ویژه از گزارش تفصیلی اخیر حضرتعالی به مجمع عمومی پیرامون وضعیت حقوق بشر در ایران از شما تقاضا داریم :

شخصا با استفاده از همه نفوذ معنوی خود با بسیج امکانات قانونی و اجرائی سازمان ملل متٌحد، دولت ایران را از اجرای احکام اعدام افراد یاد شده بازدارید و برای نجات جان آنها اقدام کنید.با توجه به تعهدات دولت ایران نسبت به میثاقهای بین المللی لازم الاجرا در مورد حقوق بنیادی افراد در محاکمات خواهان لغو دیگر احکام دادگاههای نمایشی اخیر گردید.

با توجه به شواهد و مدارک انکارناپذیری که در نقض فاحش حقوق بشر و آزار و شکنجه در زندانهای جمهوری اسلامی وجود دارد از مقامات جمهوری اسلامی بخواهید به در خواست سفر آقای نوواک به ایران برای تحقیق در این باره که از ماهها پیش بی جواب مانده است پاسخ مثبت دهند.

و سر انجام تقاضا میکنیم با توجه به وخامت روزافزون نقض حقوق بشر، با پیگیری مستمر، زمینه اعزام فرستاده ویژه حقوق بشر به ایران را که از سال ۲۰۰۵ قطع شده است بار دیگر فراهم آورید.

با تقدیم احترام

رسول آذرنوش، کیوان آرامش، احمد آزاد، نعمت آزرم، فرهاد آسور، گیل آوایی، آرش آهنگر قشقائی، باقر ابراهیم زاده، شادی ابراهیم زاده، شکوفه ابراهیم زاده، کاوه احسانی، کمال ارس، اردوان ارشاد، مریم اسفاری، احمد اسکندانی، مریم اسکندانی، مریم اشرافی، احمد اشرف، پروین اشرفی، مهرنوش اعتمادی، ناصر اعتمادی، محمد اعظمی، رضا اغنمی، حمید اکبری، رضا اکرمی، نسرین الماسی، سعید امیر ارجمند، آسیه امین، بهمن امینی، مرجان انصاری، جمشید انور، نیکروز اولاد اعظمی، وهاب انصاری، اصغر ایزدی، احمد ایٌوب، حسن بابائی، ناهید باقری، باقر بقا، بهنام باوندپور، کمال بایرام زاده، ژیلا بختیاری، مهران براتی، منیره برادران، رضا براهنی، مهدی برزین، مهرزاد بروجردی، ارژنگ برهان آزاد، علی بنوعزیزی، ژیلا بورگم، سهراب بهداد، منصوره بهکیش، حسن بهگر، کامران بهنیا، امین بیات، نیلوفر بیضائی، روشنک بیگناه، سیروس بینا، کورش پارسا، میثاق پارسا، رویا پارسای، کوشیار پارسی، ناصر پاکدامن، کریم پاکروان، احمد پورمندی، هایده تابش، مهدی تاج الدینی، تقی تام، شهین تقدیسی، کمال تقدیسی، مهدی تقوائی، منوچهر تقوی بیات، کامران تلطٌف، ناهید توسلی، فریدون توفیقی، ناهید توٌکلی، هوشنگ توٌکلی، محمٌد توٌکلی طرقی، نیٌره توحیدی، حمید جاذب، سیروس جاویدی، میهن جزنی، محمود جعفری، محمٌد جلالی(م. سحر)، عبٌاس جمالزهی، فرشید جمالی، فرامرز خدایاری، لطفعلی خنجی، پیمان جواهرحقیقی، جواد جواهری، فرزاد جواهری، محمٌدرضا جواهریان، مریم جواهریان، حمید چگینی، ویدا حاجبی، علی اصغر حاج سیٌد جوادی، رضا چرندابی، کورش حاذقی، مریم حجٌاریان، علی حجٌت، محسن حرمتی پور، حسن حسام، لاله حسن پور، رضا حسینی، شهرزاد حسینی، فاطمه حقیقت جو، حمید حمیدی، نقی حمیدیان، حسن حمیدیان، نقی حیدریان، کیوان خادمی، نسیم خاکسار، مهدی خراسانی، علی اصغر خرسند، هادی خرسندی، بهروز خسروی، آذر خونانی، اسماعیل خوئی، جواد دادستان، فریبا داودی مهاجر، حمید دباشی، مهرداد درویش پور، فرهاد دفتری، علی دماوندی، اکبر دوستدار، امیر دها، احسان دهکردی، مهدی ذوالفقاری، بهزاد ذوالنور، مهشید راستی، محمود راسخ، نریمان رحیمی، علی رسولی، محسن رضوانی، علی رضوی، محمود رفیع، سعید رهنما، علی رهنما، فضل الله روحانی، فازی ریاحی، ناصر زراعتی، مجید زربخش، فخری زرشکه، نادر زرکاری، اسماعیل زرگریان، حسن زرهی، ماتیاس زمانی، حسن زهتاب، ملیحه زهتاب، سهراب زینانی، رحمان ساکی، منوچهر سالکی، سهیلا ستٌاری، منصور سحرخیز، اکبر سردوزآمی، بهرام سروش، آیدا سعادت، امیر سلطانی، بهرام سلطانی، سیامک سلطانی، ناصر سلیم، علی اصغر سلیمی، خسرو سمنانی، فروغ سمیع نیا، محمٌد تقی سیٌد احمدی، اکبر سیف، رضا شاه حسینی، علی شاهنده، رزیتا شرف جهان، حسن شریعتمداری، مهدی شفاء الدین، بهرام شفیعی، حسین شفیعی، شهلا شفیق، الهه شکرائی، هوشنگ شهابی، حماد شیبانی، بهروز شیدا، علی شیرازی، محمٌد شیرزاد، کیومرث صابغی، پرویز صادقی، حامد صادقی صفت، حمید صدر، ناصر صدیقی، حسین صرفه جو، احمد صفٌاریان، شهلا صفائی، یعقوب صفائی، معصومه ضیاء، مرتضی ضیابری، فرح طاهری، علی طهماسبی، ضیا عابدی، عبٌاس عاقلی زاده، مینا عبٌاسپور، زهرا عرفانی، پویا عزیزی، دارا عزیزی، رضا علٌامه زاده، کاظم علمداری، منصوره علمی، بهاره علوی، آنا عنایت، جعفر غفٌارپور، سپیده فارسی، منوچهر فاضل، مهدی فتاپور، مسعود فتحی، سیاوش فرجی، نادر فروزی، محمٌد فلٌاح نیا، فرشته فراهانی، علی فروزنده، ویدا فرهودی، نسرین فرهومند، فریده فرهی، راضیه فقیهی کاشانی، آراز فنی، رضا قاسمی، فرهنگ قاسمی، کبری قاسمی، وجیه قاسمی، کاوه قاسمی کرمانشاهی، محسن قائم مقام، آیدا قجر، مهدی قلی زاده اقدم، شهرام قنبری، ساقی قهرمان، آرزو قهرمانی، هایده قهرمانی، رویا کاشفی، مسعود کاظم زاده، فرهاد کاظمی، مصطفی کاظمی، گیتی کاوه، ایرج کایدپور، گلناز کردستانی، کاظم کردوانی، بهروز کرمی، اسفندیار کریمی، احمد کریمی حکٌاک، هوشنگ کشاورز صدر، بهزاد کشاورزی، علی کشتگر، رئوف کعبی، علی کلائی، شیما کلباسی، حسین کمالی، فرناز کمالی، منصور کوشان، فاطی کهن، هرمز کی، آرش کیا، پانته آ کیان، جلال کیایی، حسن گلشاهی، امیرحسین گنج بخش، علی گوشه، مجید گیوه چی، حسین لاجوردی، اصغر لرکی، مزدک لیماکشی، عفٌت ماهباز، مهناز متین، علی متین دفتری، هدایت متین دفتری، ناصر محب، پروین محسنی، صادق محمودی، رضا مرزبان، گرجی مرزبان، لعیا مرزبان، نادر مزکٌی، منیژه مرعشی، محمٌد مرٌوج، نرما مروزی، تراب مستوفی، مریم مسکوب، حسین مشرف، احمد مشعوف، نیما مشعوف، حسین مشفق، مهناز مشفق، مهران مصطفوی، ناهید مظفری، منصور معٌدل، بهرام معصومی، بهروز معٌظمی، خاطره معینی، محمٌد معینی، هایده مغیثی، مجتبا مفیدی، رویا مقدٌس، رضوان مقدٌم، محسن مقصودی، حسن مکارمی، گلناز ملک، هاشم موٌحد، زهرا موسوی، سمانه موسوی، مسعود مولا زاده، امیر مومبینی، باقر مومنی، علی اکبر مهدی، فیروزه مهاجر، ناصر مهاجر، آرش مهاجری نژاد، رضا مهاجری نژاد، فرهاد مهدوی، حمید مهدی پور، فروغ مهدی پور، مینو مهدی پور، ساسان مهری، همایون مه منش، فردوس میرآبادی، انور میرستٌاری، مهران میرفخرائی، رضا ناصحی، نیما ناصرآبادی، کیومرد نامجو، منوچهر نامور آزاد، حسین نانام، حسن نایب هاشم اکبر نجفی، صبری نجفی، شکوه نجم آبادی، جمیله ندائی، علی ندیمی، آرش نراقی، محسن نژاد، همدم نسترنی، سیمین نصیری، شیوا نظرآهاری، فرهاد نعمانی، پروین نودینیان، رئوف نودینیان، نسرین نودینیان، شیوا نوژه، پرویز نویدی، میترا نهچیری، صبا واصفی، شیدان وثیق، شاداب وجدی، فرزین وحدت، مهدی وزیری، نیما وزیری، احمد هاشمی، جهانگیر هاشمی، علی هاشمی، ایرج هاشمی زاده، عطا هودشتیان، بیتا یاری، فرهاد یاسائی، آزاده یداللهی، منوچهر یزدیان، محسن یلفانی.

متن بیانیه اصلی عفوبین الملل برای درخواست فوری دکتر محمد ملکی

2009-10-31T00:21:00.000+03:30

Amnesty International

Iran must release scholar held for peaceful criticism of election

27 October 2009

The Iranian authorities must release a 76-year-old scholar held incommunicado for 41 days, apparently for his peaceful criticism of the Iranian presidential election, said Amnesty International.

The organization also expressed grave concern for the health of Dr Mohammad Maleki, and said it fears that his life is in danger as he is suffering from serious illnesses.Mohammad Maleki, a former Chancellor of Tehran University, has been held without charge in Tehran's Evin prison since his arrest in August.

His two-month temporary detention order was renewed on 22 October, though he was unable to challenge it and no reasons were given as to why it was extended.

The officials who arrested Mohammad Maleki told his wife Ghodsi Mir Moez that he was being investigated for stirring up unrest and for what they alleged were his links to the People's Mojahedin Organization of Iran, a banned opposition group.

Many of those arrested since the election have faced similar allegations by the authorities.

Dr Maleki's family has stressed that he is not affiliated to any political party and did not vote in the 12 June presidential election in Iran.

He criticized the conduct of the elections but did not publicly express a view about any one of the four candidates that stood for election.

Amnesty International said that it considers him to be a prisoner of conscience, held solely for the peaceful expression of his views.Before his arrest Mohammad Maleki had been receiving regular treatment for prostate cancer, which he has not been given while in custody.

On 23 October, his wife, Ghodsi Mir Moez, expressed concern in an interview with a German radio station that his health is likely to have deteriorated.His family and lawyer were allowed to visit him once, on 14 September.

Ghodsi Mir Moez said afterwards:"I noticed the doctor's physical condition had worsened and his hands and feet were trembling constantly and he did not have enough strength to stand on his own feet."

She also said he had complained that he was "in severe pain and was suffering from an increased heart rate, low blood pressure, and a burning sensation during urination."Amnesty International has called on the Iranian authorities to immediately provide Dr Mohammad Maleki with all necessary medical treatment, including that available outside prison if necessary.

The organization has also urged the authorities to clarify his state of health as a matter of urgency and to grant him immediate and regular visits by his family and lawyer.

عفو بین‌الملل آزادی دکتر محمد ملکی را خواستار شد

2009-10-30T23:58:00.000+03:30

رادیو فردا ۱۳۸۸/۰۸/۰۶

سازمان عفو بین‌الملل در بیانیه‌ای که روز چهارشنبه انتشار داد از دولت جمهوری اسلامی خواسته است تا هر چه زودتر دکتر محمد ملکی، اولین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب ۱۳۵۷، را آزاد کند.دکتر محمد ملکی، پژوهشگر ۷۶ ساله، مدت ۴۱ روز است که با وجود بیماری و کهولت سن در بازداشت به سر می‌برد.عفو بین‌الملل با اشاره به آن چه انتقاد مسالمت‌آمیز دکتر محمد ملکی از انتخابات دور دهم ریاست جمهوری خوانده خواستار آزادی این پژوهشگر و رئیس سابق دانشگاه تهران شده است.

این سازمان همچنین نگرانی شدید خود را از وضعیت سلامتی دکتر ملکی ابراز کرده و می‌گوید که از این نگران است که جان دکتر ملکی در خطر باشد، چرا که این پژوهشگر سالخورده از بیماری‌های جدی رنج می‌برد.دکتر ملکی از زمان دستگیری در مردادماه سال ۱۳۸۸ بدون تفهیم اتهام در زندان اوین در بازداشت به سر می‌برد.مامورانی که دکتر ملکی را دستگیر کردند به همسر او گفتند که دلیل دستگیری دکتر ملکی دامن زدن به ناآرامی‌های پس از انتخابات و به ادعای آنها ارتباط با سازمان مجاهدین خلق ایران است.این در حالی است که به گفته سازمان عفو بین‌الملل بسیاری از دستگیرشدگان پس از انتخابات با اتهامات مشابهی از سوی مقامات جمهوری اسلامی روبه‌رو بوده‌اند.

خانواده دکتر ملکی ضمن رد هر گونه ارتباط این پژوهشگر سالخورده با گروه‌ها و احزاب سیاسی متذکر شده‌اند که دکتر ملکی حتی در انتخابات ۲۲ خردادماه شرکت نکرده است.این سازمان حقوق بشری در ادامه می‌افزاید که اگرچه دکتر محمد ملکی از روند برگزاری انتخابات انتقاد کرده است، اما علنا درباره هیچ یک از نامزدهای انتخاباتی اظهار نظر نکرده بود.

همسر محمد ملکی به تازگی در گفت‌وگویی با یک رادیوی آلمانی که در روز ۲۳ اکتبر اول، آبان‌ماه، پخش شد گفت که نگران وخامت وضع همسر خویش است.خانواده و وکیل دکتر ملکی تنها یک بار در روز ۲۳ شهریورماه موفق شدند با او دیدار کنند.

در این بیانیه عفو بین‌الملل موکداََ از دولت ایران می‌خواهد که فوراَ هر گونه مراقبت پزشکی لازم، از قبیل مراقبت‌های ویژه پزشکی، را در خارج از زندان در اختیار دکتر ملکی قرار دهد.در پایان این سازمان از مقامات ایرانی خواسته است که هر چه سریع‌تر درباره وضعیت سلامت دکتر ملکی توضیح دهد و فوراَ به خانواده و وکیل او اجازه ملاقات‌های منظم را بدهند.

گفتگوی همسر دکتر ملکی خانم قدسی میرمعز را درباره آخرین وضعیت او در اینجا بشنوید

برای آینده فرزندان تو آقای بازجو- عمار ملکی

2009-10-30T23:55:00.000+03:30

گویا نیوز یکشنبه 3 آبان 1388

به یاد دکتر محمد ملکی کهنسالترین مبارز دربند در آغاز سومین ماه اسارتش. بازجو با لحنی خشن پرسید: این نامه ها و مقالات تند را برای چه مینویسی؟ او گفت: برای آینده بچه های تو. بازجو جا خورد و پرسید: منظورت چیست؟ پیرمرد پاسخ داد: چند تا بچه داری؟ بازجو گفت: دو تا. پیرمرد گفت: حتما جوان هستند. نه؟ بازجو با لحنی آرامتر پاسخ داد: پسرم 20 سال دارد و دخترم 17 سال. پیرمرد در حالیکه مچ دستش را میمالید گفت: من 4 فرزند دارم که همگی به سر و سامان رسیدند. خدا را شکر در این جامعه بیمار دچار مشکلی نشدند و از بلایای این ساختار ناسالم در امان ماندند. اما میدانم که در جامعه ای که فساد و فحشا و بیکاری و اعتیاد در حال گسترش است، جوانان بی گناه طعمه چنین مسائلی میشوند. تو آیا برای آینده دخترت در چنین جامعه ای نگران نیستی؟ تو آیا مطمئن هستی که پسرت گرفتار دام اعتیاد نخواهد شد؟ من اگر حکومتی که مسئول سامان دادن به مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جامعه است را نقد میکنم برای اینست که نگران جوانانی هستم که قرار است در این جامعه رشد و نمو کنند و در چنین اجتماعی زندگی کنند. حال فهمیدی که برای چه میگویم من اگر رفتارهای حکومت را نقد میکنم برای آینده بچه های تو وامثال توست و نه خودم. من نه در این سن و سال بدنبال قدرت هستم و نه بخاطر منافع شخصی ام انتقاد میکنم. اگر به فکر خودم و خانواده ام بودم، سکوت میکردم و یا از ایران میرفتم و در خارج زندگی میکردم. اما من نگران آینده این کشور و جوانان آن هستم که باید در چنین ساختار ناسالمی زندگی کنند. بازجو نفس بلندی کشید و از جایش بلند شد و چند قدم دورتر رفت و پشت به پیرمرد ایستاد. چند ثانیه ای سکوت کرد و برگشت و با چهره ای مستاصل رو به پیرمرد کرد و گفت: آقای دکتر انتقادات شما خیلی گزنده است. استاد پیر با لحنی آرام پاسخ داد: جناب صالحی حقیقت گزنده است و این تقصیر من نیست. هر آنچه که من نوشته ام مستند بوده و با استفاده از آمار منتشر شده در روزنامه های رسمی خودتان است. نقدها و پیشنهادهای من هم همگی از روی 60 سال تجربه مبارزه و فعالیتهای علمی، اجتماعی و سیاسی بوده. بازجو صندلی را تکانی داد و دوباره نشست و رو به پیرمرد گفت: آقای ملکی شما با این نحوه انتقاد و نامه هایتان به انقلاب و اسلام و خون جوانانی که در راه وطن شهید شده اند لطمه میزنید. استاد دستی به موهای سپیدش کشید و گفت: عجب است که "مسلمانان بعد از فتح" ما را به صدمه زدن به انقلاب و اسلام و شهیدان متهم میکنند. بازجو با چهره ای متعجب پرسید: آقای دکتر مسلمانان بعد از فتح یعنی چه؟ منظورتان چیست؟ پیرمرد با لبخندی گفت: شما معنی مسلمان بعد از فتح را نمیدانی بعد مرا متهم به مخالفت با اسلام و انقلاب میکنی!! مسلمانانِ بعد از فتح به کسانی میگفتند که در دوران صدر اسلام پس از پیروزی پیامبر در فتح مکه به اسلام گرویدند. آنها تلاشی برای پیروزی اسلام نداشتند و بعد از آن مسلمان شدند و بعضا مصدر امور را در دست گرفتند. حال شما که در زمان انقلاب نوجوان بودید، به من که برای مبارزه با ظلم دوران شاه مبارزه کرده ام و در پیروزی انقلاب نقش داشته ام میگویید که با انتقاداتم انقلاب را به خطر می اندازم. انقلاب برای مبارزه با ظلم بود نه برای آنکه چماقی شود بر سر مخالفان. به من میگویید که به اسلام صدمه میزنم درحالیکه اسلامی که ما در منبرهای آقایان و در قرآن و نهج البلاغه خواندیم بیشترین تاکید را بر امر به معروف و نهی از منکر حاکمان داشت. اتفاقا آنچه به انقلاب و اسلام ضربه زد رفتار حکومت بود که با نفی آزادی ها و تحمیل بی عدالتی ها و تبعیض و حذف مخالفان و ناتوانی در اداره درست کشور، مردم و جوانان را بدبین کرد و آنها را گریزاند. پیرمرد که ملتهب شده بود ادامه داد: آقای محترم، بنده تا وقتی که زنده باشم بخاطر مردم و منافع ملی و در دفاع از آزادی و عدالت به نقد حاکمیت ادامه میدهم چرا که اینکار را وظیفه انسانی و اعتقادی خود میدانم. اگر از نظر شما نقد خیرخواهانه جرم است هر چه صلاح میدانید بکنید. (1) آنروزها بازجو تلفنی قرار میگذاشت و پیرمرد با همراهی همسرش برای بازجویی میرفت تا اینکه روزی آن بازجو تلفن زد و حلالیت طلبید گویی که ماموریت او دیگر عوض شده بود. بعدها سلسلۀ بازجوها چند بار عوض شدند تا اینکه اینبار نوبت به سلسلۀ "علوی ها" رسید.(2) آنها دیگر پیرمرد را برای بازجویی دعوت نکردند و این دفعه بی‎دعوت به خانه اش هجوم بردند تا او و کتابهایش را با خود به زندان ببرند. و اینک دو ماه است که استاد پیر مجبورشده در سلولی قدیمی برای بازجویانی جدید، دوباره داستان چرایی انتقاداتش و قصه مسلمانانِ بعد از فتح را بگوید درحالیکه زندانها، شکنجه ها و آزارهای قبلی رمق پیرمرد را گرفته و دیگر جسم بیمار و جان خسته او توانی برای بازگویی دوباره ندارد. پی‎نوشت 1- کلیات این روایت واقعی است و مربوط به بازجوییهای خارج از زندان محمد ملکی در سال 85 است. 2- در هنگامی که برای بازداشت به خانه آمده بودند، وقتی دکتر ملکی میپرسد که نام شما چیست گفته بودند که ما همگی علوی هستیم. مصاحبه همسر محمد ملکی با روز آنلاین بتاریخ 18 شهریور 88 http://www.roozonline.com/persian/interview/interview-item/article/2009/september/09//-29577b2220.html

همسر دکتر ملکی: «نگهداری بیماری مسن در زندان شکنجه به او وخانواده‌اش است»

2009-10-30T23:51:00.000+03:30

رادیو دویچه وله 23.10.2009 قدسی میرمعز، همسر دکتر محمد ملکی، رئیس اسبق دانشگاه تهران، گفت که جان همسر بیمارش در زندان در خطر است. وی افزود که پس از بیش از ۳۵ روز بی‌خبری از دکتر ملکی هیچ مقامی حاضر به پاسخگویی به وی در مورد وضعیت همسرش نیست. نزدیک به دو ماه از بازداشت دکتر محمد ملکی، نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب، می‌گذرد و تاکنون تنها یک بار اجازه ملاقات به خانواده وی داده است. بیش از ۳۵ روز است که خانواده و وکلای دکتر ملکی اطلاعی از وضعیت نگران‌کننده سلامتی وی ندارند. خانم قدسی میرمعز، همسر دکتر ملکی، در مصاحبه با دویچه وله گفت، در آخرین تماس تلفنی با همسرش صدای او لرزان و ضعیف و حاکی از وضعیت بد سلامت او بوده است. خانم میرمعز افزود که تاکنون هیچ مقام مسئولی به پرسش‌ها و خواهش‌های وی پاسخ نداده است و نمی‌داند باید به کجا مراجعه کند. وی گفت، نگهداری بیماری مسن در زندان مصداق شکنجه اوست، در عین حال که خانواده او نیز در رنج و شکنجه به سر می‌برد. برای شنیدن مصاحبه با خانم قدسی میرمعز اینجا کلیلک کنید.

مصاحبه‌گر: کیواندخت قهاری تحریریه: عباس کوشک جلالی

بيانيه شورای فعالان ملی- مذهبی برای آزادی زندانيان سياسی به ويژه محمد ملکی، کيوان صميمی و احمد زيدآبادی

2009-10-30T23:41:00.000+03:30

گویانیوز چهارشنبه 29 مهر 1388

به نام خدا اينک، پس از برپايی دادگاه‌های نمايشی، بايد بيش از پيش روشن شده باشد که با اين اعمال نمی‌توان جنبش سبز مردم ايران را که در اعتراض به انتخابات رياست‌جمهوری دهم آغاز شده، خاموش کرد و ناراضيان را اعم از نهادها و فعالان سياسی و مدنی، دانشجويان، معلمان، روشنفکران و مردم آزاده‌ی ايران را خانه‌نشين و روند «ريزش و فرسايش» کنونی را با روش‌های سرکوبگرانه متوقف ساخت. در روند بازداشت‌های غيرقانونی پس از انتخابات، برخی روشنفکران، و شخصيت‌های سياسی و آزاديخواه به جرم عقيده و انتقاد به وضع موجود زندانی شدند و ماههاست که در سلول‌های انفرادی تحت فشارهای گوناگون قرار دارند از جمله روشنفکران آزاديخواه آقايان دکتر محمد ملکی، مهندس کيوان صميمی و دکتر احمد زيدآبادی، با نقض صريح حقوق اساسی و مدنی، بازداشت شدند و با گذشت ماهها، همچنان در بازداشت غيرقانونی به سر می‌برند. ما ضمن محکوم کردن تداوم بازداشت فعالان سياسی- مدنی و معترضان به انتخابات، خواهان آزادی همه‌ی زندانيان سياسی- عقيدتی و رسيدگی به اعمال غيرقانونی آمران و مباشران تخلفات رخ داده در بازداشتگاه کهريزک و ۲الف هستيم. اکنون که بازجويی زندانيان حتی با سناريوهای طراحی شده، به پايان رسيده، تحت فشار نگه داشتن زندانيانی که کل روند دادرسی‌شان خلاف مفاد قانون اساسی، آيين‌دادرسی و اعلاميه جهانی حقوق بشر بوده، فاقد توجيه حقوقی و قانونی می‌باشد. ما به حاکمان توصيه می‌کنيم که از تاريخ درس بگيرند و ريشه‌ی اعتراضات کنونی را نه با توهم توطئه، بلکه در رفتارهای سياسی- امنيتی پيشين خود، پی‌جويی کنند و دست از رفتاری سلطه‌جويانه‌ی خود بردارند و بدانند که بازداشت‌های غيرقانونی کنونی نه تنها به نفع آنها نخواهد بود، بلکه بازتاب‌های جديدی را به دنبال خواهد آورد. «روزگار بين مردمان دست به دست می‌شود» و خدا و مردم در باره‌ی چنين رفتارهايی داوری خواهند کرد.

شورای فعالان ملی- مذهبی ۲۹/۷/۸۸

جان دکتر محمد ملکی همچنان در خطر است

2009-10-30T23:39:00.000+03:30

سایت عصرنو سه شنبه 28 مهر 1388

با وجود آنکه نزدیک به دو ماه از بازداشت دکتر محمد ملکی میگذرد، تاکنون تنها یکبار اجازه ملاقات به خانواده داده شده است.. اکنون بیش از 35 روز است که خانواده و وکلای دکتر ملکی اطلاعی از وضعیت نگران کننده سلامتی وی ندارند. در چندین تماس تلفنی کوتاه نیز که تاکنون ایشان با خانواده داشته اند، صدای لرزان و ضعیف او نشان از وخامت وضعیت سلامتی اش داشته و این در حالیست که حدود دو هفته است حتی اجازه تماس تلفنی نیز به وی داده نشده است. ضمنا در پی مراجعه مکرر وکلا به دادگاه انقلاب و زندان اوین مشخص شده که قاضی پرونده دکتر ملکی (قاضی سبحانی) و همچنین معاون امنیت دادگاه انقلاب (قاضی حداد) که آمر بازداشت وی بوده است و بسیاری دیگر از مقامات قضایی مرتبط، همگی تغییر کرده اند و در نتیجه مسئولیت پاسخگویی درباره پرونده ایشان مشخص نیست و ظاهرا بازجوی پرونده تنها مقام تصمیم گیر است.خانواده دکتر ملکی بشدت نگران خطرات تهدید کننده جان ایشان است و بار دیگر با یادآوری نیاز فوری به اقدامات درمانی، تاکید میکند که هر چه زودتر باید ایشان را آزاد و یا در بیمارستان دی و تحت نظر پزشکان متخصص خود بستری نمایند. خانواده بار دیگر هشدار میدهد که نگهداری دکتر محمد ملکی در زندان مصداق شکنجه یک بیمار کهنسال میباشد و وقوع هر گونه اتفاق ناگوار برای ایشان ناشی از قصد قبلی مقامات عالی جمهوری اسلامی در ممانعت عمدی از درمان وی میباشد.

خانواده دکتر ملکی

نصب پوستر بازداشت شدگان پس از انتخابات در مراسم حامیان کودتاچیان

2009-10-30T23:31:00.000+03:30

خبرنامه امیرکبیر پنجشنبه، ۲۳ مهر، ۱۳۸۸

دیدار عده ای از سران جبهه ملی با خانواده آقای دکتر محمد ملکی

2009-10-13T14:08:00.000+03:30

عصرنو، دوشنبه ۲۰ مهر ۱۳۸۸ عصر روز یکشنبه ۱۹/۷/۸۸ جمعی از اعضای شورای مرکزی و کمیته تشکیلات جبهه ملی ایران در منزل آقای دکتر محمد ملکی استاد و رئیس اسبق دانشگاه تهران که صرفا بعلت بیان عقیده از تاریخ ۳۱/۵/۸۸ در زندان اوین در بازداشت بسر میبرد حضور یافته و مراتب حمایت خود را از آقای دکتر ملکی و کلیه زندانیان سیاسی به خانواده ایشان ابراز داشتند . در بین حاضران در منزل آقای دکتر ملکی ، آقای ادیب برومند رئیس شورای مرکزی و هیئت رهبری جبهه ملی ، آقای حسین شاه حسینی نایب رئیس شورای مرکزی ، خام فرشید افشار عضو هیئت رئیسه شورای مرکزی ، خانم دکتر لقا اردلان عضو هیئت اجرائیه ، دکتر هرمیداس باوند عضو هیئت رهبری و سخنگوی جبهه ملی ، آقای اصغر فنی پور عضو هیئت اجرائیه ، دکتر حسین موسویان رئیس هیئت اجرائیه جبهه ملی وآقایان مهندس محمد اویسی ، عبدالله ازدوجینی ، یوسف صحفی و فرهاد بیشه ای از اعضای کمیته تشکیلات جبهه ملی دیده میشدند . در این دیدار همسر آقای دکتر ملکی چگونگی بازداشت ایشان و وضعیت جسمانی نامساعد و شرایط نامناسب زندان را برای حضار توضیح دادند .

روابط عمومی هیئت اجرائیه جبهه ملی ایران

19/7/88

گزارش روز درباره وخامت وضع جسمی دکتر ملکی

2009-10-13T14:05:00.000+03:30

روزآنلاین، فرشته قاضی، 21 مهر 1388

خانواده دکتر محمد ملکی ، روز گذشته نیز موفق به ملاقات با او نشدند. قدسی میرمعز به "روز" گفت : روز شنبه نیز دکتر مولایی به دادگاه انقلاب مراجعه کرد ولی به او گفته اند «بنا بر سخت گیری است و به هیچ کس اجازه ملاقات نمی دهیم». همسر دکتر ملکی افزود: من مطمئن بودم که دلیل ملاقات ندادن ها ، وخامت وضع جسمی دکتر است. روز شنبه که دکتر زنگ زد حالش خیلی بد بود و گفت دکترش را عوض کرده اند و داروهای جدید ، حال او را بد کرده و لذا داروها را قطع کرده است. خانم میرمعز با بیان اینکه روند درمان دکتر ملکی قطع شده است افزود: دکتر گلایه کرد که چرا کسی به ملاقاتش نمیرود و گفتیم که هر روز پی گیری می کنیم و اجازه نمی دهند. از طرفی دکتر مولایی درخواست کرده که دکتر به بیمارستان منتقل شود اما مخالفت کرده اند. به گفته خانم میرمعز، این شگرد آقایان است که از طرفی اجازه ملاقات نمی دهند و از طرف دیگر به زندانی می گویند که خانواده ات پی گیری نمی کنند و برای ملاقات نمی آیند. همسر دکتر ملکی گفت: تقریبا مقاومت جسمی دکتر تمام شده و از سال 60 و سپس 80 همین طور به ترتیب توان دکتر را گرفته و اکنون هم او را از بستر بیماری برده اند. وی با بیان اینکه نه کسی جوابگو است و نه کسی احساس مسولیت می کند تصریح کرد: حال دکتر خیلی بد است و من به شدت نگران هستم بلایی سر او بیاید. آن موقع چه کسی پاسخگو خواهد بود؟

دکتر ملکی، بیمار و محروم از دیدار با وکیل

2009-10-13T14:01:00.000+03:30

رادیو دویچه وله، 21 مهر 1388 محمد ملکی از پنجاه روز پیش در بند است. مقامات قضایی نه با انتقال این فعال مدنی به بیمارستان موافقت کرده‌اند و نه به وکیل او اجازه داده‌اند با او ملاقات کند. خانواده و پزشک ملکی نسبت به سلامتی او ابراز نگرانی کرده‌اند. دکتر محمد ملکی، پنجاه روز پیش در منزل خود بازداشت شد. او تمام این مدت را در سلول انفرادی بوده است. رئیس اسبق دانشگاه تهران در این مدت هم از امکانات درمانی درخور محروم بوده است و هم از ملاقات و مشاوره با وکیل مدافع. آخرین بار یوسف مولایی، وکیل دکتر ملکی، که برای دریافت جواز ملاقات به دادستانی رفته بود، موفق به دریافت جواز نشد. دکتر ملکی در تنها ملاقاتی که حدود يک ماه پيش با همسر و وکيل خود داشت، به شدت از مشکلات جسمی ابراز ناراحتی کرده، خواستار اقدام فوری جهت درمان بوده که با وجود درخواست‌های مکرر، هيچ اقدامی تا کنون در این جهت صورت نگرفته است. بستگان و پزشک معالج دکتر ملکی، به مقامات قضایی نسبت به وضعیت بهداشتی ناگوار این فعال ۷۶ ساله هشدار داده‌اند. در این شرایط مقامات زندان از دادن هر نوع اطلاعی از وضعيت او خودداری می‌کنند. در دو هفته اخیر دکتر ملکی هيچ تماسی با منزل نداشته است. طبق نامه کتبی قاضی پرونده، هفته گذشته قرار بوده که خانواده با او در زندان اوين ملاقات داشته باشد، اما در پی مراجعه خانواده اعلام شده که بازجو اجازه ملاقات نمی‌دهد. اين درحالی است که وکيل دکتر ملکی اطلاع يافته بوده که ظاهرا بازجويی وی پايان يافته است. ابراز نگرانی فعالان سیاسی و مدنی بنا به دعوت "كميته پيگيری بازداشت‌های خودسرانه" روز جمعه هفدهم مهر ماه عده‌ای از فعالان سیاسی و مدنی به منزل دکتر محمد ملكی رفتند و مراتب همدلی و همزبانی خود را با خانواده دکتر ملکی ابراز داشتند. خانواده‌ی دکتر محمد ملکی در نامه‌ای خطاب به رئیس قوه قضائیه با گزارش وضعیت نامناسب جسمی اولین رئیس دانشگاه تهران در سال‌های پس از انقلاب، خواهان آزادی یا دست‌کم اعزام او به بیمارستان شدند. دکتر حسام فیروزی، پزشک معالج دکتر ملکی نیز با ابراز نگرانی از وضع بهداشتی او، از مسئولان تقاضا کرده است که «تا دیر نشده هرچه سریع‌تر اقدامات لازم جهت آزادی ایشان انجام پذیرد».

گزارشی از وضعیت پزشکی دکتر محمد ملکی

2009-10-13T13:59:00.000+03:30

خبرگزاری هرانا، 19/7/1388

دکتر حسام فیروزی پزشک معالج برخی از زندانیان سیاسی در نوشتاری کوتاه آنچه را که دکتر محمد ملکی زندانی سیاسی در زندان با آن دست و پنجه نرم می کند را از نظر جسمی و بیماری های نامبرده اعلام داشت توجه شما را به وضعیت پزشکی ایشان جلب می کنیم :

آقای محمد ملکی 76 ساله با سابقه 15 سال دیابت ، به دلیل عوارض ناشی از این بیماری بیش از 8 سال است که دچار آریتمی قلبی شده و در این فاصله دو بار سابقه انفاکتوس قلبی (MI) داشته و چندین بار در بیمارستان در بخش مراقبتهای ویژه قلبی (CCU) بستری شده اند .در سال 1386 ایشان مورد بررسی فیزیو لوژی قلب (EPS) قرار گرفته اند و کاندید عمل ICD شده اند که به دلیل مشکلاتی قادر به انجام این عمل پر هزینه نشده اند . همچنین با توجه به شواهد موجود به دلیل علائم ایسکمی قلبی ، نیاز مبرم به انجام آنژیو گرافی از عروق قلبی جهت تشخیص قطعی ضرورت دارد .در سوابق موجود در پرونده ایشان در بیمارستان دی در زمانهای حملات قلبی ، نامنظمی در ضربان بطنی (VT) مشاهده گردیده .این علامت بسیار خطرناک است و هر لحظه می تواند در اثر عدم مراقبت لازم پزشکی جان ایشان به مخاطره بیفتد .در سال 1386 با آزمایشات انجام شده بر روی پروستات (PSA:37) و با شک به کنسر سه بار مورد نمونه برداری ( بیوپسی ) قرار گرفته اند که در نهایت تشخیص سرطان پروستات (localize adeno carcinoma ) برای ایشان گذاشته شد و در آن موقع ایشان تحت رادیوتراپی و دارو درمانی قرار گرفتند .از آن زمان تا کنون هر 15 روز یک بار تحت نظر متخصص اورولوژی خود بوده و پیشرفت بیماری مورد ارزیابی قرار گرفته است .لازم به ذکر است که سرطان پرستات هر لحظه ممکن است مهاجم شده و به نقاط دیگر بدن از جمله استخوانها دست اندازی کرده و به همین جهت است که مراقبت هر 15 روز یکبار برای جلوگیری از پیشرفت سرطان تحت نظر پزشک متخصص در مرکز تخصصی مجهز ضرورت دارد .مشکلات افسردگی نیز در ایشان مشهود بوده و برای درمان آن از دارو درمانی استفاده میشده است .آقای ملکی در هنگام بازداشت داروهایی به جهت این مشکلات مصرف می کرده اند که متاسفانه به دلیل مشکلات عدیده بهداری زندان اوین نمی توان به استفاده منظم و صحیح آنها از طرف کادر درمانی آنجا برای ایشان امیدی داشت . همچنین فشارهای ناشی از زندان اعم از انفرادی و بازجویی می تواند افسردگی ایشان را تشدید کند، مشکلات قلبی را افزایش دهد و با توجه به اینکه در آخرین تماس با خانواده از سوزش ادرار شکایت داشته اند خطر عود سرطان را بالا ببرد .با توجه به بالا بودن سن ، دیابت کنترل نشده ، آریتمی قلبی ، گرفتگی عروق قلبی و سرطان پروستات فعال به هیچ روی نگهداری ایشان در زندان به صلاح نبوده و بشدت جان ایشان را تهدید می کند . اینجانب بعنوان یک پزشک که وظیفه نجات جان بیماران را عهده دارم از مسئولین امر مصرانه آزادی فوری آقای دکتر محمد ملکی جهت انجام پروسه درمان در مراکز تخصصی خواستارم و مکررا یاد آور می شوم که جان ایشان در خطر است و تا دیر نشده هرچه سریعتر اقدامات لازم جهت آزادی ایشان انجام پذیرد .

دکتر حسام فیروزی

نشست كميته پيگيري بازداشت‌هاي خودسرانه: محمد ملكي را آزاد و به بيمارستان منتقل كنيد

2009-10-13T13:28:00.000+03:30

ادوار نیوز ، شنبه، 18 مهر 1388 «كميته پيگيري بازداشت‌هاي خودسرانه» در دعوتي از فعالان سياسي، فرهنگي و اجتماعي خواست تا روز جمعه هفدهم مهر ماه 1388 با حضور در منزل «محمد ملكي» از چهره هاي شناخته شده سياسي كه اينك در پي حوادث پس از انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري در زندان به‌سر مي‌برد، به ادامه بازداشت او اعتراض كرده و آزادي و انتقال دكتر ملكي را به بيمارستان با توجه به وضعيت جسمانی‌اش كه پيش از بازداشت نيز تحت درمان بوده است، خواستار شوند.

بر اين اساس جمعي از نمايندگان احزاب و نهادهاي مدني گوناگون در منزل دكتر محمد ملكي حاضر شدند تا با تجليل از اين شخصيت، همراهي خود را با همسر و فرزندان دكتر ملكي اعلام كنند. خانواده‌اي كه همچون ديگر خانواده‌هاي زندانيان سياسي و عقيدتي نقشي اساسي در پشتیبانی از زندانی به عنوان نیرو دهنده داشته ‌است. دکتر محمد ملکی متولد ۱۳۱۲ در سال ۱۳۴۰ در رشته بهداشت و صنایع غذایی فارغ التحصیل و به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد. دكتر ملكي از سال ۱۳۳۰ فعالیت‌های سیاسی‌اش را در سال‌های آخر دبیرستان آغاز کرد كه اين فعاليت در جنبش دانشجویی، نهضت مقاومت ملی و جبهه ملی اول نيز ادامه يافت. از همين رو دكتر ملكي در سال ۱۳۳۹ در ارتباط با ورود ریچارد نیکسون و فعالیت‌های دانشجویی‌اش بازداشت شد. او در جریان انقلاب سال 1357 رابط ایران و خارج از کشور در ارتباط با دانشجویان و دریافت پیام‌های آیت الله خمینی و تکثیر و توزیع آنها بود. تحصن‌های استادان دانشگاه‌ها و روحانیت در دانشگاه تهران با هماهنگی دکتر ملکی انجام شد و همچنین در کمیته استقبال از آیت الله خمینی عضویت فعال داشت. بعد از پیروزی انقلاب و با اصرار آیت الله طالقانی و حکم شورای انقلاب، مسئولیت ریاست دانشگاه تهران را قبول کرد. اما دوران رياست دكتر ملكي ديري نپاييد و او در تیرماه ۱۳۶۰ بازداشت و مدت ۵ سال را در شرایطي سخت گذراند. به‌گونه‌اي كه قدسي مير معز، همسر دكتر ملكي خاطراتي را از فشارها بر همسرش و طاهر احمد زاده ديگر همبند دكتر ملكي در دهه 60به ياد مي‌آورد. بازجويي‌هاي طولاني از ملكي در بيرون از زندان، ديگر خاطره‌اي است كه قدسي ميرمعز از آنها ياد مي‌كند. دکتر ملکی كه بارها براي خروجش از ايران براي شركت در سمینارها و جلسات تحقیقی در زمینه تخصصی و علمی خود در خارج از کشور با مشكل مواجه بوده است بار ديگر در اسفند ۱۳۷۹ در منزل محمد بسته نگار به همراه جمعي از فعالان ائتلاف نیروهای ملی- مذهبی توسط دادگاه انقلاب بازداشت و مدتي را در زندان به‌سر برد. هاشم صباغيان، عضو شوراي مركزي نهضت آزادي ايران كه او نيز در سال 1380همراه دكتر ملكي مدتي را در بازداشت به سر برده است با اشاره به سوابق مبارزاتي و فكري دكتر محمد ملكي كه آن‌را درخشان ارزيابي كرد، گفت كه دكتر ملكي مسيرهاي سختي را پشت سر گذاشته است كه اين زندان را نيز با موفقيت خواهد گذراند. دكتر ملكي كه از او مقاله‌ها و كتاب هاي متعددي در رابطه با موضوع‌هاي علمی، فرهنگی و سیاسی به چاپ رسيده است به هنگام بازداشت دو جمله‌اي را خطاب به بازداشت كنندگانش بيان مي‌كند كه حاضران در اين نشست براي نشان دادن ميزان صلابت دكتر ملكي به آنها اشاره داشتند، « خوشحالم كه پایان زندگی ام در تخت منزل نیست بلكه در دستگاه شماست» واينكه « امنیت شما چه گونه است که با خوابیدن من در رختخواب نيز به خطر می افتد». بر همين اساس محمد توسلي رييس دفتر سياسي نهضت آزادي ايران از مقاومت و شجاعت اخلاقی دكتر ملكي سخن گفت. اعلام اين‌كه من در انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري شركت نكرده‌ام از سوي دكتر ملكي با توجه به اتفاقاتي كه در جامعه رخ داده بود، نكته‌اي بود كه مهندس توسلي از آن به عنوان امري ياد كرد كه نشان از شجاعت اخلاقي دكتر ملكي دارد، چرا كه دكتر ملكي، ملاک های اخلاقی‌اش را حتي اگر به ضررش بود، فراموش نمی كرد. توسلي بازداشت افرادي همچون دكتر ملكي را موجب شكسته شدن سمبل های مقاومت ندانست و گفت كه جوان هاي ايران، پیام نسل ملکی را گرفته اند، پيامي كه براي تحقق آن زمان نیاز است.بر اين اساس او گفت كه تحقق تحول در جامعه زمان بر است و نیاز به صبوری و پیگیری دارد؛ اینطور نیست كه مطالبات مردم یک شبه برآورده شود؛ آموزه ای قرآنی هم همین را نشان می دهد. توسلي در تأييد اين سخن همسر دكتر ملكي كه «همه با هم يكي هستيم» به وجود اختلاف دیدگاه در روش‌های اجتماعی اشاره كرد و گفت: «یاد بگیریم به اعقادات همدیگر احترام بگذاریم. جامعه ای که نتواند همدیگر را تحمل کند هیچگاه نمی تواند زمینه های فرهنگی یک جامعه دموکراتیک را فراهم کند.» بر همين اساس او بر امر آموزش تأكيد كرد. توسلي افزود: «آگاهی گام به گام بالا می رود، در اين راستا بايد فرهنگ گفت و گو را گسترش دهیم كه این فرآیند زمینه‌ساز تحول فرهنگی در جامعه خواهد شد.» او در ادامه با اشاره به لزوم احترام به كساني كه ارزش هایی را در زمان حال می آفریند بدون توجه به ديدگاه‌ها و يا عملكرد گذشته‌شان، گفت كه اين پیام را بدهیم كه گذشته را فراموش نمی کنیم اما می گذریم برای اینکه همه باید در کنار هم باشیم تا جنبش موفق باشد. محمد بسته نگار عضو شوراي فعالان ملي- مذهبي نيز كه در كنار نمايندگان احزاب و نهادهاي مدني مختلف از جمله سازمان ادوار تحكيم وحدت، دفتر تحكيم وحدت، كانون مدافعان حقوق بشر، جنبش مسلمانان مبارز، حزب ملت ايران، كميته گزارشگران حقوق بشر و جامعه زنان انقلاب اسلامي در اين نشست حاضر شده بود به ذكر خاطره‌اي از چگونگي انتصاب دكتر ملكي به رياست دانشگاه تهران پس از پيروزي انقلاب پرداخت. دوران سرپرستی دانشگاه تهران توسط دكتر ملكي تنها دوره‌ای بوده که دانشگاه به صورت شورایی متشکل از اساتید، دانشجویان و کارمندان اداره می‌شده است كه این شوراها، رییس دانشکده و رییس دانشگاه را تعیین می‌کردند. دكتر ملكي پس از تشکیل این شوراها بارديگر به ریاست دانشگاه تهران انتخاب شد. منش و روش دكتر محمد ملكي در دوران فعاليت‌هاي سياسي و فرهنگي‌اش به گونه‌اي است كه قدسي ميرمعز همسرَ دكتر ملكي در پايان اين نشست خطاب به حاضران گفت:«هیچکس برای نجات ما نخواهد آمد جز خودمان. هرکس در بیرون منافع خودش را در نظر خواهد گرفت.»

جمهوری اسلامی، الگوی مردم آزاری دینی شده - مصاحبه با عمار ملکی فرزند دکتر ملکی

2009-10-09T23:24:00.000+03:30

چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۳۸۸ روز آنلاین، لیلا طیری

با عمار ملکی، فرزند دکتر محمد ملکی که این روزها اخبار بسیار نگران کننده ای در مورد وضعیت وی در زندان به گوش می رسد، مصاحبه کرده ایم.او که به شدت نگران پدر سالخورده اش است می گوید: "حکومت قصد عقده گشایی و آزار دکتر ملکی را دارد." این مصاحبه در پی می آید. از آخرین وضعیت دکتر ملکی چه خبری دارید و ایشان در زندان در چه شرایطی هستند؟ متاسفانه خانواده در 15 روز گذشته در بیخبری مطلق بوده و دکتر حتی هیچ تماس تلفنی هم نداشته است؛ از طرف دیگر بدلیل اینکه او در سلول انفرادی است امکان اینکه کس دیگری که با او هم بند باشد و یا از داخل زندان ملاقات داشته باشد خبری بدهد هم وجود نداشته. روز دوشنبه این هفته هم وکیل پدر، آقای دکتر مولایی، دستور ملاقاتی از قاضی گرفته بودند و مادر، برادر و خواهرم برای ملاقات مراجعه کردند اما پس از معطلی سه ساعته گفتند بازجو اجازه ملاقات نمیدهد و دکتر ممنوع الملاقات است. از این جهت ما بشدت نگران سلامتی پدر هستیم؛ چرا که بنا به تجارب زندانهای قبل و وضعیت دیگر زندانیان، معمولا وقتی وضع سلامتی زندانی وخیم است از دادن ملاقات و تماس تلفنی خودداری میکنند. مخصوصا که وضعیت سلامتی دکتر ملکی در هنگام بازداشت نیز مساعد نبود و ایشان در حال درمان و استراحت بودند. دکتر ملکی هنگام بازداشت تحت درمان بیماری پروستات بودند و همسر ایشان طی روزهای گذشته از وخیم تر شدن وضع جسمی دکتر خبر داده اند؛ لطفا بفرمایید وضعیت جسمی دکتر در چه شرایطی است؟ پدر از مشکلات مختلفی رنج میبرند که تقریبا همگی بنوعی از نتایج و پیامدهای آزارهای زندانهای قبلی بوده است. او در سالهای 60 تا 65 در اثر تحمل شکنجه های سیاه ناشی از ضرب و شتم و فشارهای جسمی و روحی در زندان به مشکلات قلبی، دردهای پا و دست و کمر، و مشکل بینایی دچار شدند و در اثر شکنجه های سفید در زندان سال 80 که درآن اجازه استفاده از سرویسهای بهداشتی برایشان محدود بود، مشکلات بیماری شدید پروستات و دیابت هم بدان اضافه گردید. البته در اینجا باید توضیح دهم که علیرغم بیماریهایی که دکتر ملکی داشت، او تا پیش از بازداشت با توجه به مراقبتهای پزشکی و مراعاتی که در مصرف منظم داروها انجام میگرفت، همه بیماریهایش تحت کنترل بود و تنها از ضعف ناشی از اثرات داروها رنج میبرد و به همین دلیل هم بیشتر در منزل استراحت میکرد. در اصل وضعیت سلامتی او مثل بیماری بود که به شکل عادی در حال درمان است و او را یکباره از ادامه درمان محروم کنند.این توضیح را دادم که درصورتی که خدای ناکرده در اثر ممانعت و سهل انگاری مقامات قضایی جهت درمان پدر، اتفاق ناگواری برایش روی دهد، آنها ادعا نکنند که وی از پیش از بازداشت بیمار بود و در اثر بیماریهای قبلی برای او اتفاقی افتاد، زیرا این ادعای مرسومی است که دستگاه قضایی در ماههای گذشته برای زندانیانی که در اثر فشارهای وارده در زندان برایشان اتفاقی رخ داده، مطرح کرده اند. من همین جا بار دیگر از طرف خانواده تاکید میکنم که دکتر ملکی تحت درمان و تا پیش از دستگیری، بیماریهای وی همگی تحت کنترل بود؛اما اینک با دستگیری و عدم دسترسی اش به داروها و اخلال در مصرف منظم آنها، سلامتی وی را مورد تهدید قرار داده اند. با توجه به وضعیت جسمی دکتر ملکی فکر می کنید با بازداشت ایشان چه هدفی را دنبال می کنند؟ ظاهرا این بار نیز با نوع دیگری از شکنجه که احتمالا مخملی است، قصد دارند با جلوگیری از روند درمان بیماریهای پدر و به جای آن دادن قرصهای آرامبخش و مسکن، به نوعی به حذف نرم و طبیعی وی دست زنند. مشخص است که طبق تمامی قوانین بین المللی و حقوق بشر جهانی و حتی مصوبه مجلس خودشان در سال 81، عدم اجازه درمان به زندانی بیمار و جابجا کردن داروهایش و نگهداری در سلول انفرادی از مصادیق بارز شکنجه محسوب میشود و اینها مواردی است که همگی دارددرمورد دکتر ملکی اعمال میشود. تاکنون در این مورد چه اقدامات و پی گیری هایی انجام داده اید؟ درباره مشکلات سلامتی و خطراتی که دکتر ملکی را تهدید میکند، همسرشان دو نامه یکی به بازپرس و دیگری به رییس قوه قضاییه نوشته و هشدار داده اند که سلامتی وی در خطر است. ما هم با توجه به شواهد روزهای اخیر و بی اطلاعی مطلق، به شدت نگرانیم که مبادا برای ایشان اتفاق ناگواری رخ داده باشد. آیا پاسخی نیز از سوی مسولان قضایی در این زمینه به شما داده اند؟ ما بعنوان خانواده دکتر ملکی تاکنون از تمامی راههای قانونی داخل کشور چه از طریق ارسال نامه به مقامات قضایی و چه از طریق پیگیری و درخواست قانونی وکلا اقدام کرده ایم اما متاسفانه تاکنون هیچ پاسخی نگرفته ایم. مشخصا چه اتهامی به پدرتان تفهیم شده است؟ اتهاماتی که به ایشان تفهیم شده همان عنوان کلی اقدام علیه امنیت ملی پیرامون حوادث پس از انتخابات میباشد که واقعا عجیب و شاخدار است. تمام کسانیکه دکتر ملکی و نظرات و مواضع او را میشناسند، میدانند که این اتهام اساسا بی ربط است زیرا او اعتقاد به شرکت در انتخاباتی که آزاد و سالم برگزار نمیشود نداشت و رای هم نداد. از طرف دیگر از چند ماه مانده به انتخابات درگیر مساله درمان سرطان پروستات بود و از اینرو در پی حوادث پس از انتخابات فعالیت قلمی و یا مصاحبه چندانی نداشت و تنها با ناراحتی ناظر حوادث پس از انتخابات بود. به هر حال این اتهام بسیار نچسب است و ظاهرا تنها پوششی برای یک مساله دیگر است. چه مساله ای؟ آنچه شواهد نشان میدهد آنست که در پی اتفاقات اخیر و امنیتی ونظامی کردن فضای کشور پس از انتخابات و دست زدن به بازداشتهای گسترده فعالان سیاسی، انگار حاکمیت این شرایط را فرصتی یافته تا دست به تصفیه حساب با بعضی از منتقدان نیز بزند و ظاهرا دکتر ملکی که همواره در راستای منافع ملی و دفاع از آزادی و حقوق بشر انتقاداتی را به شکل صریح و مسالمت آمیز ابراز داشته، هدف این برنامه بوده است و شاید بنوعی حکومت قصد عقده گشایی و آزار وی را دارد. از طرف دیگر ایشان یک شخصیت دانشگاهی هستند که درباره مسائل دانشگاه و جنبش دانشجویی همواره صاحب نظر بوده اند و باز هم بنا به شواهد، دستگیری ایشان در آستانه بازگشایی دانشگاهها، احتمالا با مسائل مرتبط با دانشگاه و زمزمه انقلاب فرهنگی دوم بی ارتباط نیست. به هر حال دکتر ملکی راوی و شاهد آنچه یکبار بر سر دانشگاه به عنوان انقلاب فرهنگی رفته است بوده اند و یقینا در تمامی این سالها سرسخت ترین مخالف و منتقد آن واقعه نامبارک بوده که البته بهای مخالفتشان را نیز در زندان دهه 60 پرداختند. گفتید که دکتر ملکی در قضیه انتخابات هیچ فعالیتی نداشت و در اعتراضات نیز شرکت نمیکرد، ایا فعالیت های ایشان طی سالهای گذشته می تواند مبنای بازداشت و برخورد با پدرتان باشد؟ ببینید پدر در تمام این سالها، نوشته هایشان در دو حوزه بوده است: یکی نوشته هایی بوده است که با هدف آگاهی بخشی به نسل جوان درباره واقعیات تاریخ معاصر و حوادث و رویدادهای 50 سال اخیر بوده که غالبا در تریبون ها و رسانه های رسمی سانسور شده و یا وارونه جلوه داده شده است. بخش دیگر مقالات ایشان، انتقاداتی بوده که وی در راستای منافع ملی و یا دفاع از حقوق افراد و یا مطرح نمودن مشکلات کشور و دادن پیشنهاد به حاکمیت جهت برون رفت از شرایط بحرانی مطرح کرده است. دکتر ملکی از آنجا که هرگز وابستگی حزبی، سیاسی و تشکیلاتی نداشته و اساسا خاستگاه انتقاداتش تنها بخاطر مردم و دفاع از آزادی و حقوق بشر بوده، بسیاری از خطوط قرمزی را که حاکمیت جهت محدود کردن انتقادات کشیده، رد کرده است.همین باعث شد بسیاری از مسائلی که زمانی صحبت از آنها تابو بود، به عرصه عمومی کشیده شود تا آگاهی افکار عمومی سبب گردد که حکومتگران مجبور به پاسخگویی شوند.اعتقاد وجدانی، اخلاقی و دینی دکتر نسبت به امر به معروف و نهی از منکر حاکمان، همواره او را به طرح بی پرده انتقادات دلسوزانه و مسالمت آمیز در قالب نوشته ها و سخنرانی هایش وامیداشت و حتی زمانی که به لحاظ کهولت سن، نگرانی از خطر آزار حکومت وجود داشت، باعث نشد که ایشان نقد رفتارهای حاکمیت را کنار بگذارد و به همین دلیل هم تاکنون و هنوز دارد هزینه آگاهی بخشی و حق خواهی اش را میدهد.حکومت هم خوب میداند که انتقادات و مبارزات وی هرگز به خاطر قدرت خواهی و سیاسی کاری نبوده است و از روی اعتقاد عمیق به دموکراسی، حقوق بشر و آزادی و عدالت بوده و از همین رو هر اتهامی به ایشان نمیچسبد. آقای ملکی جالا خانواده شما تصمیم دارند چه اقداماتی انجام دهند؟ آیا هنوز به اعاده حقوق پدرتان از طریق مراجع قضایی امیدوارید ؟ صادقانه بگویم که بنا به تجاربمان از دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، امیدی به رعایت قانون در سیستم قضایی نداریم. متاسفانه آنچه تاکنون شاهد بوده ایم این است که رعایت قانون در سیستم قضایی یک استثنا و نقض قانون قاعده بوده است. اما باز هم از طریق قانونی پیگیر هستیم و در ضمن از تمامی سازمانهای حقوق بشری بین المللی و از تمامی انسانهای آزادیخواه در سراسر جهان که شاهد رفتار غیرانسانی حاکمیت با یک استاد کهنسال و پیشکسوت و یک انسان بیمار تحت درمان و یک منتقد صادق و مسالمت جو هستند، خواهان اعتراض و فشار به مقامات جمهوری اسلامی برای آزادی و یا اقدام فوری برای بستری کردن و رسیدگی به مساله سلامتی ایشان و دیگر دانش آموختگان و زندانیان سیاسی ایران هستیم. همچنین به مسئولان جمهوری اسلامی هم توصیه میکنیم که دست از آزار زندانیان سیاسی و خانواده های آنها بردارند و اگر اعتقاد و پایبندی به هیچ یک از مبانی حقوق بشری و آموزه های انسانی و دینی ندارند، به لحاظ قانون مقرر بین موجودات، از آزار همنوعان دست بردارند. شما شاهد بوده اید که در روزهای اخیر علاوه بر آزار زندانیان بیمار و پیر و جوان، چطور با دادن وعده آزادی در خبرگزاریهای خودشان - مثل مورد دکتر زیدآبادی - و یا دادن وعده ملاقات در یک نامه رسمی - مثل مورد دکتر ملکی، خانواده ها و حتی کودکان معصوم و دل شکسته را چشم انتظار گذاشتند و بعد با خلف وعده چطور آنها را آزار دادند. متاسفانه حکومتی که ادعا میکرد الگوی مردمسالاری دینی در جهان است، به الگوی مردم‎آزاری دینی در جهان تبدیل شده و به نام دین و حکومت دینی، به آزار مردمان و فرهیختگان و خانواده های آنها پرداخته است.

«حتی ولی فقیه در کشتن دکتر ملکی مسئول است»

2009-10-09T23:19:00.000+03:30

گفت و گو با همسر دکتر محمد ملکی پیرامون وضعیت این زندانی

رادیو زمانه، مریم محمدی

امروز سه‌شنبه چهاردهم مهرماه ۱۳۸۸ خانواده‌ی دکتر محمد ملکی، اولین رییس دانشگاه تهران پس از انقلاب که ۴۵ روز پیش از این در بستر بیماری دستگیر و به زندان اوین منتقل شده است، طی نامه‌ی سرگشاده‌ای اعلام کردند مطمئن هستند که آقای ملکی از نظر سلامتی در وضعیت خطرناکی به سر می‌برد. در همین باره با خانم قدسی میرمعز همسر دکتر ملکی، گفت‌ و گو کردم. خانم میرمعز می‌گوید: پیش از این ما درخواست کرده بودیم که آقای ملکی به خاطر شرایط جسمانی‌اش به بیمارستان منتقل شود. اما قاضی پرونده به آقای مولایی، وکیل ایشان پیشنهاد داده بود که فعلاً ما ملاقاتی با وی داشته باشیم و بعد به مسأله‌ی انتقال به بیمارستان پرداخته شود. به همین خاطر نامه‌ای مبنی بر اجازه‌ی ملاقات به وکیل داده بودند. روز دوشنبه سیزدهم مهرماه، من همراه پسر و دخترم با نامه‌ی قاضی برای ملاقات به اوین رفتیم. از حدودهای ساعت هشت تا ۱۱ صبح منتظر ماندیم. در نهایت به ما گفتند که ایشان ممنوع‌الملاقات است. وقتی اعتراض کردیم که قاضی پرونده به ما نامه داده است که به ملاقات بیاییم، مسئول بازجویی گفت: «بروید به قاضی بگویید مسئول بازجویی گفته است ممنوع‌الملاقات است.»

ولی به لحاظ قانونی، قاضی پرونده مسئول ملاقات دادن یا ندادن به متهم است. روال قانونی مگر این نیست؟

همین طور است. اما در مدتی که حوادث پس از انتخابات پیش آمده است، رئیس و مرئوس و بالا و پایین ندارد.

این که نتوانستید آقای ملکی را ملاقات کنید، چرا باعث این همه نگرانی شما از وضعیت سلامتی ایشان شده است؟

چون این سابقه را از دهه‌ی ۶۰ و سال ۸۰ که دکتر در زندان بود، داریم. هر وقت زندانی حالش وخیم بود، اجازه‌ی ملاقات داده نمی‌شد. از سوی دیگر، دکتر حدود ۲۵ روز پیش تماس تلفنی گرفت و خواست برایش لباس ببریم. در این تماس گفت که در زندان به او آرام‌بخش می‌دهند. اما ایشان اصلاً احتیاج به آرام‌بخش ندارد. خود وی داروهای لازم را دارد. داروهای آرام‌بخشی که در زندان به ایشان می‌دهند، با سابقه‌ای که ما از سال ۸۰ که دکتر در زندان ۵۹ سپاه نگاه‌داری می‌شد داریم، آرام‌بخش نیست؛ بلکه روان‌گردان است. آن سال هم که از این قرص‌ها به او داده بودند، خود دادستانی انقلاب ناچار شد ایشان را ۲۲ روز در بیمارستان بستری کند. با توجه به این مسائل، من با اطمینان می‌گویم که حال دکتر ملکی بد است. چون هم ۴۸ سال است با ایشان زندگی می‌کنم، از وضع جسمی و روحی وی باخبرم و هم طی این مدت برخوردها را در این گونه موارد تجربه کرده‌ام. مجموعه‌ی آن‌چه گذشته است این اطمینان را به من می‌دهد که این‌گونه قضاوت کنم. برای من صد درصد قطعی است که ایشان وضع بدی دارد که به ما اجازه‌ی ملاقات ندادند.

در حال حاضر اعتراض یا خواسته‌ی مشخص شما در وضعیتی که دکتر ملکی دارند، چیست؟

درخواست ما حتی این نبود که ایشان را آزاد کنند. ما گفتیم می‌دانیم که ایشان اتهامی ندارد و در نهایت شما شرمنده خواهید شد؛ ولی از نظر قانون اساسی، حقوق بشر و حتی از نظر اخلاق انسانی و اخلاق اسلامی، وظیفه‌ی شما این است که او را برای درمان بفرستید. باید قرارش را تبدیل کنید که به بیمارستان فرستاده شود.

در مقابل درخواست شما برای اعزام به بیمارستان، چه پاسخی دادند؟

وقتی ما اعتراض کردیم، گفتند که او را به بهداری اوین می‌برند. حال شما توجه کنید که کدام دکتر متخصصی می‌رود در زندان و در بهداری اوین کار کند؟ چرا که ایشان آریتمی دارد و نیاز به دکتر متخصص قلب دارد. مشکل پروستات او را حتماً باید دکتر متخصص درمان کند. دیابت و انواع و اقسام بیماری‌ها را دارد که همه هم در اثر زندان‌ رفتن‌ها در جمهوری اسلامی به وجود آمده است.

آخرین ملاقات حضوری شما با دکتر ملکی کی بوده و ایشان در چه وضعیتی بودند؟

۴۶ روز از دستگیری ایشان گذشته است. ۱۰ یا ۱۵ روز بعد از دستگیری‌اش، با اصرار وکیل ایشان، به ما ملاقاتی دادند که در آن بازجو، آقای دکتر مولایی وکیل ایشان و من حضور داشتیم. در این ملاقات، ایشان به شدت مریض بود. یعنی دست‌هایش می‌لرزید و زانوهایش درد و لرزش داشت. چون همان طور که گفتم اگر سرطان پروستات ایشان درمان نشود، امکان متاستاز هست. آریتمی قلبی هم که دارد و باعث می‌شود ایشان یک‌باره مانند یک جنازه بیفتد و باید حتماً کمک‌های اولیه به او برسد. باید پایش را بالا گرفت که خون به مغز برسد. تازه بعد از کمک‌های اولیه، ایشان یک هفته در سی‌سی‌یو بستری می‌شد.

با نوشتن این نامه، قصد گفتن چه مطلبی یا یاد‌آوری دوباره‌ی چه نکته‌ای را داشتید؟

این که علی‌رغم نامه‌ی قاضی، به ما اجازه ملاقات داده نشد، برای ما محرز است که حتماً دکتر ملکی وضع وخیمی دارد و نمی‌خواهند خانواده‌اش او را در این شرایط ببینند. اگر برای ایشان خطری ایجاد شود، همه‌ی مسئولین جمهوری اسلامی، حتی ولی فقیه، همه در کشتن دکتر ملکی مسئول هستند. چون آنان، با نبردن ایشان به بیمارستان و جلوگیری از درمان او، قصد کشتنش را دارند.

وضع مزاجی دکتر محمد ملکی در زندان به وخامت گرائیده است

2009-10-09T23:12:00.000+03:30

رادیو فرانسه، به قلم : رحمت قاسم بیگلو

05/10/2009

به گزارش منابع خبری و تائید اعضای خانواده دکتر "محمد ملکی" اولین رئیس دانشگاه تهران پس ازتشکیل حکومت اسلامی درزندان رو به وخامت نهاده است. دکتر ملکی از چهرهای "ملی- مذهبی" به شمار می رود و اکنون چند هفته است که در زندان اوین به سر می برد. به گفته همسر وی ، دکتر ملکی از بیماری های گوناگون رنجور است و نیاز با مراقبت های پزشکی دقیق و نزدیک دارد. در نگاهی به رویداد های امروز ایران ، در یک گفت و گوی تلفنی از خانم "میرمعز" همسر دکتر ملکی در مورد آخرین دیدار و وضعیت این فعال سیاسی سالمند پرسیدم .

فایل صوتی گفتگو را از اینجا بشنوید

نشانه ها حکایت دارد که حال دکتر ملکی در زندان وخیم است

2009-10-05T14:46:00.000+03:30

بعد از گذشت 45 روز از بازداشت دکتر محمد ملکی و در حالیکه کماکان وی در سلول انفرادی نگهداری میشود، اکنون نشانه ها حکایت از آن دارد که حال وی در زندان وخیم است و از اینرو خانواده را در بی‎اطلاعی مطلق گذاشته اند. در 14 روز گذشته دکتر ملکی هیچ تماسی با منزل نداشته است و امروز، دوشنبه، قرار بود که طبق نامه کتبی قاضی پرونده، خانواده با وی در زندان اوین ملاقات داشته باشد، اما در پی مراجعه خانواده اعلام شد بازجو اجازه ملاقات نمیدهد و وی ممنوع الملاقات است. این درحالیست که وکیل دکتر ملکی اطلاع یافته بود که ظاهرا بازجویی وی پایان یافته است. این شواهد نشان دهنده این است که همانطور که خانواده بارها در نامه به مسئولان هشدار داده بود، وضعیت سلامتی محمد ملکی وخیم است و احتمالا اتفاقی برای ایشان رخ داده که مقامات زندان از دادن هر نوع اطلاعی از وضعیت او خودداری میکنند. دکتر ملکی در تنها ملاقاتی که حدود یکماه پیش در زندان با همسر و وکیلش داشته به شدت از مشکلات بیماری ابراز ناراحتی کرده و خواستار اقدام فوری جهت درمان بوده که علیرغم درخواستهای مکرر خانواده و وکلای وی، هیچ اقدامی توسط مقامات تاکنون صورت نگرفته است.خانواده دکتر ملکی به شدت نگران وضعیت سلامتی ایشان بوده و بار دیگر هشدار داده و اعلام میکند که مقامات عالی نظام ظاهرا با شیوه نرم و تدریجی و با علم به بیماریهای تهدیدکننده سلامتی محمد ملکی، قصد حذف فیزیکی ایشان را دارند و از اینرو مسئول هرگونه اتفاق ناگواری برای سلامتی وی خواهند بود. خانواده ملکی - دوشنبه 13 مهر 1388

قطعه شعری به یاد دکتر ملکی

2009-10-05T14:41:00.000+03:30

پاسخ شما به فراخوان موج سبز آزادی: یادمان اسرای جنبش سبز / خدا بزرگ است... ف.م.فریاد به یاد دکتر محمد ملکی، مبارز خستگی ناپذیر سال‏ها در آن شب خفقان که تو از بام خانه‏ات و من نیز از بام خانه‏ام بانگ برداشتیم که:"خدا بزرگ است..." فریادهایمان در هم پیچید؛ و پیوندی شد جاودانه، که تا روز پیروزیگسسته نخواهد شد و تو، ومن، تجلی یک امید شدیم؛ در میلیون‏ها حنجره... منبع: موج سبز آزادی

یادمان اسرای جنبش سبز / نفرین زمین، به یاد محمد ملکی

2009-10-03T19:37:00.000+03:30

موج سبز آزادی، 11 مهر 1388

کتاب پرواز در قفس مجموعه اشعار دکتر محمد ملکی است که در ايران اجازه انتشار نیافته است. در مقدمه این کتاب آمده است: "به مجموعه پرواز در قفس نمی‏توانم گفت نظم است یا نثر یا هر دو و یا هیچ کدام. نمی‏دانم، تنها می‏دانم فریادی است که سطر سطرش با خون نبشته شده و از عشق و جنون برآمده، مگر این دو همراه دیرین سرها و آبروها برباد نداده‏اند تا به تاریخ و زندگی معنی بخشند؟... آنچه در این مجموعه آمده، صفحات محدودی از یک کتاب تاریخ است که در تیرماه سال 60 در زندان اوین متولد شد و امروز پس از گذشت دو دهه و عبور از نشیب و فرازهای بسیار می‏خواهد گوشه‏ای از سال‏های پر حادثه‏ای را واگو نماید که عبرت‏آموز است و ماندگار و با این اعتقاد که اگر خالق هستی به قلم و آنچه از آن می‏تراود سوگند یاد می‏کند، به آن آثار قلمی نظر دارد که بازگو کننده درد و رنجی است که بر بندگانش وارد می‏آید، چه اگر قلم و آنچه می‏نگارد را کاری جز این باشد، سزاوار نفرین است نه سوگند." همچنین از محمد ملکی پیشتر مجموعه شعر «پيامبر آگاهی» كه به سبك مثنوی داستان زندگی پيامبر اسلام را بازگو می‏کند و "قصه بود و نبود" كه داستان مبارزه مردم فلسطين و انتفاضه براي كودكان به صورت شعر، منتشر شده‏است. شعر زیر یکی از شعرهای دفتر «پرواز در قفس» است که به یاد دکتر محمد ملکی، «این تک درخت پیر، دنیادیده و بی‏باک» و با آرزوی سلامتی و رهایی‏اش از دست «دیوان ویران‏ساز» در اینجا منتشر می‏شود:

نفرین زمین تقدیم به راهیان ره عشق زمین تب کرده و پوشیده از ابر سیاهی بود ابری خشک و بی باران و طوفان «خشونت» خاک میپاشید روی ابر سرگردان و دستان دراز باد از جا کند هر خاشاک و هر روئیده کم ریشه را از خاک و در جولان «طوفان» تک درخت پیر و دنیادیده و بی باک با آن دیو ویران‌ساز می‎جنگید و بر تسلیم و ترس و ضعف می‎خندید نه از طوفان نه از بوران نه از سرما نه از گرما نمی‎ترسید و از آن «بادهای موسمی» هرگز ز جای خود نمی‎جنبید چه می‎دانست ابر تیره خواهد مرد و «طوفان» جز کمی خاشاک و گرد و خاک و «نفرین زمین» چیزی نخواهد برد و فردا چون «بهار» آید زمستان سیلی سختی ز خورشید جهان افروز خواهد خورد محمد ملکی (یاسر) «زندان قزلحصار- تابستان 63»

وکیلان بازداشت شدگان سیاسی بی اطلاع از اتهام موکلان، مصاحبه با دکتر مولایی وکیل دکتر ملکی

2009-10-03T19:36:00.000+03:30

نیکی محجوب بی بی سی فارسی 08 مهر 1388 سعید حجاریان، از اعضای دفتر مرکزی حزب مشارکت که پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران بازداشت شده بود، با سپردن وثیقه آزاد شده است. دستگیری آقای حجاریان که در پی سو قصد سال ۷۸ با مشکلات حرکتی و تکلمی شدیدی روبرو است، موجب اعتراض گروههای مختلف سیاسی شد. در همین حال برخی از خانواه های دیگر بازداشت شدگان همچنان از نگهداری عزیرانشان در زندان ابراز نگرانی می کنند. محمد ملکی، اولین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب ایران، یکی از بازداشت شدگان ناآرامی های اخیر در ایران است. آقای ملکی در زمان دستگیری در بستر بیماری بوده است. یوسف مولایی وکیل آقای ملکی با اشاره به بیماری های موکلش می گوید "آقای ملکی بیماری پروستات پیشرفته و ناراحتی قلبی دارد. در شرایط بیرون از زندان نیز ایشان از وضعیت جسمانی خوبی برخوردار نبودند. مسلما وقتی به زندان منتقل می شوند با محدودیت هایی که آنجا وجود دارد، این بیماری هایی که بیرون داشتند تشدید می شود." هنگامه شهیدی، روزنامه نگار، هم در اوایل تیرماه بازداشت شده بود. محمد مصطفایی وکیل خانم شهیدی می گوید که وضعیت روحی و جسمی موکلش مساعد نیست و در مواردی هم رفتار خوبی با وی نشده است. او گفت چندی روز پیش خانم شهیدی در ملاقاتی که با مادرش داشته "به قدری از نظر روحی و روانی مشکل داشته که خودش را مثل گنجشکی که در قفس مانده به کابین می زده است." آقای ملکی بیماری پروستات پیشرفته و ناراحتی قلبی دارد. در شرایط بیرون از زندان نیز ایشان از وضعیت جسمانی خوبی برخوردار نبودند. مسلما وقتی به زندان منتقل می شوند با محدودیت هایی که آنجا وجود دارد، این بیماری هایی که بیرون داشتند تشدید می شود . یوسف مولایی،وکیل محمد ملکی محمد مصطفایی وکیل خانم شهیدی می گوید خود بارها به زندان و بازپرس امنیت شعبه دو مراجعه کرده است، اما موفق به ملاقات با موکل خود نشده است. آقای مصطفایی ادامه می دهد "بازپرس شعبه دوم امنیت طبق نامه ای به زندان دستور داد تا من هنگامه شهیدی را ملاقات کنم تا وکالت نامه امضا شود اما متاسفانه بارها به زندان مراجعه کردم اما اجازه این ملاقات را علیرغم دستور مرجع قضایی به من نداده اند." به گفته وکلای بازداشت شدگان ناآرامی های اخیر ایران، پرونده موکلان آنها همچنان در مراحل اولیه است و وکلا به پرونده دسترسی ندارند. آقای مولایی وکیل محمد ملکی می گوید اتهامات کلی مطرح شده است و تا زمانیکه جزئیات پرونده مطالعه نشود، نمی توان مصداق های اتهامات را مشخص کرد. محمد مصطفایی، وکیل هنگامه شهیدی نیز از شرایط مشابهی سخن می گوید "هنوز به ما گفته نشده اتهام موکلم چیست حتی به خود خانم شهیدی نیز گفته نشده که دلایل اتهامش چیست." براساس گزارش ها، مسعود باستانی، احمد زید آبادی، سعید شریعتی و بسیاری دیگر از بازداشت شدگان همچنان در شرایط نامساعدی به سر می برند. این در حالی است که مقامات ایرانی، بر "شرایط مساعد" در زندان ها و "شرایط روحی و جسمی مناسب" بازداشت شدگان تاکید می کنند.

يادداشتی برای احمد زيدآبادی، از دکتر محمد ملکی

2009-10-03T19:25:00.000+03:30

موج سبز آزادی، چهارشنبه 8 مهر 1388 این یادداشت از دکتر محمد ملکی مربوط به حبس احمد زیدآبادی در سال 1382 است که محتوای زیبای آن مناسب امروز است. شاید امروز که هر دوی این عزیزان دربند هستند، باز انتشار آن بی لطف نباشد. بسم الحق يادداشتی برای عزيز در بند دکتر احمد زيدآبادی دوست مبارز و نستوه، احمد بار ديگر قدرت بدستان ظالم تو را به اسارت کشيدند، با اين پندار موهوم که از زبان ابوذريت و قلم شمشيرگونه ات در امان باشند و چند صباحی ديگر با خيال باطل " ماندگاری" ، خود را مشغول کنند، غافل از اينکه ظلم بزرگترين آفت حکومت هاست. و اگر امروز تو و عزيزانی چون يوسفی اشکوری ، گنجی ، زرافشان ، آقاجری ، سلطانی ، دادخواه، باطبی و برادران محمدی و ده ها دانشجو و انسانهای دگر انديش مبارز، تنها به خاطر " ابراز عقيده" در زندانهای نظام به سر می برند، نگران نباشيد و خوش داريد اين ايام را و بدانيد که روزهای "طلايی" برای هر آزادهای فرصت در بند بودن بخاطر "بيان انديشه" است. و اين روزها که چهلمين روز شهادت حسين (ع) را به ياد مي نشينيم تو و ديگر " بنديان" خوب ميدانيد که هر روز عاشورا و جای جای زمين کربلاست و اگر قرار است يادی از پيشکسوت های آزادگي کنيم، اين کار نه با سروسينه زدن و اشک ريختن، که با ادامه راه آن بزرگواران ميسر خواهد شد، چه در هر زمان و مکان ميتواند حسينی باشد و يزيدی، فقط بايد چشم ها را شست تا با پاک چشمی حقايق را ديد. ديد در نظامی که مدعی ولائی بودن است با پيروان راه حسين که همان آمران به معروف و ناهيان از منکر حاکمان می باشند، چه رفتاری می شود. احمد عزيز سعادت اسارت را به تو و ديگر عزيزان تبريک می گويم با اين اميد که پايدار و استوار باشيد و بخاطر بسپار سفارش پير تجربه آموخته را که، اگر زبان ات را بستند، قلم ات را شکستند، نه با دست و دهان، که با چشمها و رگهايت، فرياد کن. پيروز باشيد کتر محمد ملکی 3/2/82

گفتگو رایو پیام آزادی با خانم قدسی میرمعز همسر دکتر محمد ملکی

2009-10-03T19:20:00.000+03:30

عصرنو، سه شنبه ۷ مهر ۱۳۸۸ - ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹ خانم میر معز : دکتر ملکی در سن ۷۶ سالکی ،با توجه به شدت بیماری و عدم توانائی برای حرکت ، به « اقدام علیه امنیت ملی » متهم شده است.دکتر ملکی در هنگام دستگیری،به آنها که برای دستگیری وی به خانه ما آمده بودند، گفت ،من از شما تشکر می کنم ، درشرایطی که جوانان این چنین برای آزادی جانفشانی می کنند شمابا دستگیری و بردن من از بستر بیماری به زندان و مردن من در زندان ،مرا در مقابل آنان سربلند می کنید . مصاحبه با خانم میر معز را بشنوید

نور چشمان احمد زید آبادی و همسر محمد ملكی

2009-10-03T19:16:00.000+03:30

روزآنلاین یکشنبه ۵ مهر ۱۳۸۸ نرگس محمدی روز پنجشنبه به همراه اعضای كانون مدافعان حقوق بشر به ملاقات همسر صبور و آرام زید آبادی عزیز رفتیم. در هنگام صحبت مهدیه در مورد اذیت و آزار احمد زید آبادی نگران شدیم كه مبادا بچه‌‌ها صدای مادر را بشنوند و از جان پدر بیمناك شوند و از او پرسیدم كه بچه‌ها در خانه نیستند. مهدیه آرام گفت كه در اتاقهایشان خوابیدند. اما چند دقیقه از صحبت ما نگذشته بود كه پویا و بعد پرهام از اتاقهایشان با چشمان پف كرده بیرون آمدند. به محض شنیدن صدای غریبه و صحبتهایی در مورد پدر آمدند و نشستند. مهدیه از همسرش می‌گفت. از ملاقاتها، از اذیت و آزار و از درد دلهای همسرش در ملاقات و كودكان معصوم نگاههایشان به دهانهای ما دوخته شده بود. اضطراب در چشمان پویا موج می‌زد و هر از چند گاهی با آهی عمیق جابه‌جا می‌شد. پرهام كوچك با اینكه اسباب بازی را در دست داشت اما تمام حواسش به ما بود. مهدیه می‌گفت سعی می‌كنم كه بچه‌ها چیزی متوجه نشوند ولی وقتی مصاحبه می‌كنم می‌آیند می‌نشینند و می‌شنوند. نمی‌دانم تصورات كودكانه پرهام و پویای عزیز از سلول انفرادی، از ضرب و شتم و چهره افسرده پدر در زندان و اوین چیست؟ ولی خوب می توان فهمید كه دنیای كودكانه شان چقدر آشفته و تیره و تار شده و به جای بازی با اسباب بازیهایشان با حرفهای درشت و سنگین بزرگترها مشغولند و این روزها نه تنها مجبور به تحمل دوری از پدر مهربانشان هستند بلكه با خبرهای بد و نگرانیها و دلواپسیها دست و پنجه نرم می‌كنند. ای كاش حریم دنیای كودكانه‌شان این چنین با خشونت و اضطراب فرو نمی‌ریخت و وارد دنیای آلوده ما نمی شدند. مهدیه از تحمل یك هفته سكوت خود پس از ملاقات آقای زیدآبادی می گفت. از این كه "این یك هفته چقدر سخت بود. احساس خفگی می كردم. آخر یعنی چه كه چون در نامه به رهبری كلمه معظم را ننوشتی اكنون باید عذرخواهی كنی. این كه اتهام نیست. این كه بازجویان نوشته‌ای به او دادند تا جای دفاعیات در دادگاه علنی قرائت كند." چقدر دشوار است كه از یك سو درد اسیر دربند را با تمام وجود درك كنی و از سویی در خانه به خاطر فرزندان خردسال زندگی روزمره و عادی را به جریان اندازی. با این فكر كه ای كاش می‌توانستیم لحظه‌ای شادی را به این كودكان هدیه كنیم منزل زید آبادی را ترك گفتیم و روز جمعه به دیدار قدسی میر معز همسر فداكار و استوار دكتر محمد ملكی رفتیم. مثل همیشه با رویی گشاده پذیرای مهمانها بود. از 5 سال زندان دهه 60 و 3 روز آویزان ماندن ملكی از دستانش، از 3 سالگی عمار در دوران اولین بازداشت دكترگفت و پس از 30 سال رسید به روزگار بیماری پیرمرد زندانی. از اینكه استاد و رئیس دانشگاه اكنون روزهای سخت بیماری را در سلولهای زندانها می گذراند. قبل از منزل دكتر ملكی در كنار همسر عیسی سحرخیز بودیم و از نیكی‌ها ی او یاد كردیم. ایشان می گفتند كه در ملاقاتم با آقای سحرخیز، دكتر ملكی را دیدم كه 2 نفر زیر بغلش را گرفته بودند و در گرمای تابستان پیرمرد لباس بافتنی بر تنش كرده بود و من از دیدن این صحنه بی‌اختیار اشك از چشمانم می‌غلطید و می‌افتاد. قدسی خانم وقتی گفت كه ای كاش لباسهای گرمی كه برایش بردم را به او بدهند چون این اواخر طاقت سرما نداشت، یاد صحبتهای خانم سحرخیز افتادم. به راستی كه مردان در زندانها متحمل شرایط زندان هستند و زنان فداكارشان در خانه‌هایشان كه بی‌شباهت به زندان نیست هر لحظه را با آنها در حبسند. قدسی خانم عزیز غصه نخور لباسها را دكتر پوشیده بود. به یاد دارم كه سال 79 وقتی اعضای ملی- مذهبی و نهضت آزادی در بازداشت بودند قدسی خانم پرانرژی‌تر از همه ما در همه تجمعات و نشست‌ها حاضر بود و تجربیاتش كمك حال ما بود و امروز باز قدسی خانم هست و دیوارهای بلند اوین و دنیایی شرم بر پیشانی ما نشسته كه جز سلام و عرض ارادت و ادب به پیشگاه این زنان و مردان نیك‌نام سرزمینمان هیچ نداریم.

نامه همسر دکتر ملکی به رئیس قوه قضائیه

2009-10-03T19:12:00.000+03:30

خبرنامه امیرکبیر شنبه، ۴ مهر، ۱۳۸۸ همسر دکتر محمد ملکی نامه‌ای خطاب رئیس قوه قضائیه منتشر کرد. به گزارش خبرنامه امیرکبیر خانم میرمعز ضمن تشریح بیماری‌های دکتر ملکی و وضعیت نامناسب جسمی وی خواستار انتقال دکتر ملکی 76 ساله، مسن ترین زندانی سیاسی، به بیمارستان جهت معاینه شد. متن این نامه به شرح زیر است: بنام خدای سبحان ریاست محترم قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران احتراما : تصویر نامه مورخ 20/06/1388 اینجانب قدسی میرمعز همسر جناب آقای دکتر محمد ملکی رئیس اسبق دانشگاه تهران با عنوان بازپرس محترم شعبه 2 امنیت مجتمع قضائی دادگاهها و دادسراهای انقلاب اسلامی به پیوست ارسال و توجه حضرتعالی را به موارد زیر معطوف می دارم. همانگونه که ضمن نامه فوق الاشاره تشریح شده، همسرم به لحاظ تحمل حبس های مکرر و طولانی، از یک سو از مشکلات ناشی از ستون فقرات، از یک سو درد ناشی از اعصاب مچ دست، از یک سو بیماری مغز و اعصاب و از سوی دیگر بیماری سرطان پیشرفته پروستات رنج می برد، و در حال شیمی درمانی از طریق تزریق زمان بندی شده آمپول می باشد. در حال حاضر بیماری نوسان ضربان قلب ( آریتمی ) ایشان حیات وی را تهدید می کند. مشکلات جسمی ایشان به گونه ای است که همواره جهت ادامه درمان به بیمارستان دی که پرونده پزشکی ایشان در آنجاست، مراجعه می شده است. در نامه مذکور تقاضا کرده ام که ضمن لحاظ نمودن مراقبتهای امنیتی، همسرم جهت معاینات ضروری به بیمارستان دی که پیشینه پزشکی ایشان در آنجاست اعزام گردد. همچنین با توجه به اینکه همسرم هیچگونه فعالیت مخفی نداشته و از این حیث بیم تبانی در مورد وی منتفی بوده، و با توجه به اینکه ایشان 76 ساله و مسن ترین زندانی سیاسی فعلی در بند است و احتمال متواری شدن نیز از سوی ایشان منتفی می باشد و اساسا ایشان هیچگاه در اندیشه ماندن در سرزمینی غیر از ایران نبوده و نیستند، لذا تقاضا دارد با لحاظ نمودن کهولت سن با تبدیل قرار ایشان از بازداشت به قرار مناسب دیگر، اقدام فرمائید. قدسی میرمعزهمسر دکتر محمد ملکی رونوشت : · دادستان محترم عمومی و انقلاب تهران · مدیر کل محترم سازمان زندانهای کل کشور · ریاست محترم دادگستری استان تهران · کمیسیون محترم اصل نود مجلس شورای اسلامی جهت ملاحظه · کمیسیون محترم موضوع ماده 15 قانون حفاظت از حقوق شهروندی · دبیر محترم ستاد حقوق بشر قوه قضائیه

پیامگونه دکتر ملکی برای بازگشایی دانشگاه

2009-10-03T19:07:00.000+03:30

روزآنلاین چهارشنبه ۱ مهر ۱۳۸۸ عمار ملکي ammarmaleki(at)yahoo.com

يکماه از به بند کشيده شدن دگر بارۀ سنگربان پير و دلیر دانشگاه، دکتر محمد ملکي گذشت و اين ماهگرد مصادف با روز بازگشايي دانشگاهها و مدارس شده است. امروز نه بعنوان فرزند این استاد پیشکسوت و رنجدیده، بلکه بعنوان یک دانشجو، جای خالی پیامهای امیدبخش وی را بمناسبت آغاز سال تحصیلی احساس کردم. با خود اندیشیدم که در بند نگه داشتن او در هنگامه بازگشایی دانشگاه علیرغم وضعیت ناگوار سلامتی وی تصادفی نیست. شاید حاکمان خواسته اند در این روزهای بحرانی، قلم او را ساکت نگه دارند تا که فریاد حق خواهی و آزادیخواهی دانشگاهیان را سر ندهد. غافل از اینکه او پیش ترحرف را زده است و درد را گفته است. او را تصور کردم که در گوشه ای از خلوتگه خویش با پشتی خمیده از تحمل ستم دوران، ساده و صادق، دردمند و عاشق، آرام و پر صلابت، تن خسته و پرامید نشسته و بمناسبت بازگشایی دانشگاه برای دانشجویان پیامی مینویسد. نوشته ها و نامه‎های پیشین اش را ورق زدم. احساس کردم که از سلول تنهایی اش صدایم میزد که پیام من را برای دانشگاهیان بخوان. بار دیگر نامه هایش را مرور کردم و دریافتم که پیام امروزش را دیروز نوشته بود و انگار میخواست پیامگونه زیر که تمامی کلماتش را پیشتر خود نوشته است، بار دیگر به گوش دانشگاهیان و مردم برساند. با نام آزادي، آگاهي و عدالت به دانشگاهيان سنگربانان آزادي و عدالت "آن روز كه رضاشاه پاي به صحن دانشگاه تهران گذاشت تا مكاني را افتتاح كند كه مي‌دانست در آيندة ايران نقش اساسي بازي خواهد كرد (بهمن 1313) آيا تصور مي‌كرد سنگري را ساخته است كه سنگربانان آن به زودي استبداد و بي‌عدالتي را نشانه خواهند گرفت و صاحبان زر و زور و تزوير را نگران خواهند ساخت و آيا رضاشاه مي‌دانست وقتي پايش را از دانشگاه بيرون بگذارد و سنگر به تصرف دانشجويان و استادان درآيد، انديشه‌هاي پرتاب شده از اين سنگر خواب راحت را بر زورگويان و استثمارگران حرام خواهد كرد و آيا او هرگز مي‌انديشيد كه جبهة جديدي عليه خودش باز كرده كه دودمان او و جانشين‌اش را به باد خواهد داد و خشن‌ترين نوع استبداد (به قول آيت‌الله طالقاني: استبداد ديني) هم موفق به فتح اين سنگر نخواهد شد." (1) "ديديم چگونه نهالي كه در 16 آذر 32 كاشته شد به بار نشست و 18 تير 78 بار ديگر از سنگر آزادي فرياد مرگ بر ديكتاتوري برخواست كه تا امروز ادامه دارد و دانشجويان و استادان دانشگاههاي كشور هزينه آن را مي‌پردازند و به مقاومت ادامه مي‌دهند. امروز استادان و دانشجويان با تمام وجود آثار تلخ تسلط حكومت بر دانشگاهها و از بين رفتن استقلال محيطهاي علمي را احساس مي‌كنند زيرا رؤسا و مسئولان انتصابي هرگز نمي‌توانند يا نمي‌خواهند از حقوق دانشجو و استاد دفاع كنند و نگذارند به حريم دانشگاهها تجاوز شود. دانشجو آرمانخواه است و مدافع آزادي و عدالت و اين خصلت دانشجويي است، تا دانشگاه هست مبارزه با ظلم و بي‌عدالتي و ديكتاتوري ادامه دارد."(2) "نگاهي به آنچه پيش و پس از انقلاب ضد سلطنتي بر دانشگاه ها گذشته نشانگر اين واقعيت است که دشمنان آزادي هرگز نتوانسته اند يا نخواسته اند بفهمند که بسياري از دانشگاهيان که دل در گروي آزادي مردم دارند، هيچگاه اجازه نخواهند داد سنگر آزادي به دست استبداديان تسخير شود. تاريخ گواه است هر گاه دانشگاهها مورد هجوم دشمنان قرار گرفته اند، همبستگي ميان استاد و دانشجو سد محکمي در برابر استبداديان به وجود آورده است." (3) "آنگونه كه شاهد بوده‌ايم هيچ تحول و دگرگوني اساسي در كشور بدون حضور فعال دانشجويان متصور نيست و اين رسالتي است كه مردم بعهده دانشگاهيان نهاده‌اند و از آنجا كه فعاليت سياسي دانشجويان معطوف به كسب قدرت سياسي نيست، تنها در جهت انتقال خواسته‌هاي اجتماعي و اعمالِ فشار در جهت اصلاح وضعيت موجود يا تغيير ساختار سياسي در مسير رسيدن به خواسته‌هاي جامعه عمل مي‌كند"(1) "امروز كه قدرت به دستان براي لاپوشاني شكست‌هاي خود در زمينه‌هاي گونه‌گون تلاش مي‌كنند تا سنگر دانشگاهها را تضعيف كنند و در پندار خود اين سنگ بزرگ را از پيش پايشان بردارند وظيفه و رسالت دانشجويان در تلاش براي تحول و دگرگوني، آشكار و آشكارتر مي‌گردد."(1) "در خيال خود زمينه‌سازي براي كودتاي فرهنگي دوم مي نمايند. مطمئن باشيد با اين حركات زشت و ديوانه‌وار نمي‌توانيد صداي انتقاد دانشجويان را خاموش و اين سنگرهاي آزادي را تخريب كنيد. راستي در ذهنِ شما چه مي‌گذرد و انگيزه‌تان از اين كارهاي مسخره چيست؟ مي‌خواهيد آزموده را بار ديگر بيازماييد؟ كمي فكر كنيد نتيجه بستن دانشگاهها، كشتار وحشيانه دهه شصت و نسل‌كشي سال 67 در زندانها كه عمده قربانيان آن دانشگاهيان بودند، قتل‌هاي زنجيره‌اي، ترور دگرانديشان، حملة سال 78 به دانشگاهها و كشتار و زنداني كردن دانشجويان چه مشكلي از مشكلاتِ عديدة "نظام ولائي" را حل كرد كه امروز مي‌خواهيد با تغيير صحنه بار ديگر آن نمايش‌ها را تكرار كنيد؟ اي شما صاحبان قدرت، نگاهي به تاريخ بياندازيد و از سرنوشتِ فرعونها، نمرودها، استالين‌ها، هيتلرها، صدامها عبرت بگيريد ــ اگرچه نخواهيد گرفت، ــ مطمئن باشيد اين فرمانِ تاريخ و قانونمندي حاكم بر اين جهان است كه "الملك يبقي مع الكفر ولايبقي مع الظلم" (جهان با كفر باقي مي‌ماند اما با ظلم نه)، مرگ ظلم و ظالم دير و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. و حتماً فراخواهد رسيد. من دگربار فرياد مي‌كنم اگر نه يك بار ده بار هم كودتاي فرهنگي با نام انقلاب فرهنگي بكنيد باز دانشگاهها «سنگر آزادي» باقي خواهند ماند." (4) با سلام به دانشگاه، سنگر تسخيرناپذير عدالت و آزادي دکتر محمد ملکی آری او حرف را زده است و درد را گفته است. در خانه اگر کس است یک حرف بس است. کاش حاکمان میفهمیدند که دربند نگه داشتن او و دیگر دانش آموختگان ايران، دردی از نظامشان دوا نمیکند. او را که آبروی دانشگاه است رها کنید تا مباد گزندی بر جسم و جانش رسد. مگذارید که آتش خشم دانشجویان، استادان و مردمان بیش از این شعله‎ور شود. کاری نکنید که بدنامی‎تان در میان دانشگاهیان و فرهیختگان جهان افزونتر شود.(5) پی‎نوشت * تمامی عبارات آغاز و پایان نیز از نامه های پیشین دکتر محمد ملکی است و آنها که با ادبیات وی آشنایی دارند، این واژگان را میشناسند. تمامی متن این پیامگونه نیز از نامه ها و پیامهای پیشین اوست. 1- "دانشگاه، سنگر تسخيرناپذير"، محمد ملکي، مهر 86 2- "16 آذر روزِ برافراشته شدن پرچم مقاومت"، محمد ملکی، آذر 86 3- "پيام به استادان و دانشجويان عزيز"، محمد ملکي، 27 خرداد 88 4- "سراب عدالت و خواب کودتاي فرهنگي دوم"، محمد ملکي، 29 ارديبهشت 86 5- اخیرا 343 نفر از دانشگاهیان جهان با اشاره به زندانی بودن دکتر ملکی، نگرانی عمیق خود را از وضعیت وخیم دانشگاههای ايران ابراز کرده‎اند و خواستار متوقف شدن تعرض به حریم دانشگاهها شده‎اند. http://www.asre-nou.net/php/view.php?objnr=5805

نگرانی دانشگاهیان جهان از اوضاع دانشگاههای ایران

2009-10-03T18:54:00.000+03:30

ایران امروز 17 سپتامبر 2009 شنبه، ۲۸ شهريور، ۱۳۸۸ ما استادان و مدیران دانشگاههای مختلف جهان نگرانی عمیق خود را از وضعیت وخیم دانشگاههای ایران٬ به ویژه پس ازانتخابات اخیر رئیس جمهوری ابراز می داریم. تمامی شواهد برآن است كه مقامات دولتی در گیر سركوبی عمده در دانشگاههای ایران هستند و قصد دارند كه آزادی‌های آكادمیك را از این هم بیشتر زیر پا گذارند. ما دلائل و شواهدی داریم كه استادان و دانشجویان در خطر جدی هستند. به خوابگاههای دانشجوئی حمله شده٬ و تعدادی از استادان از جمله رئیس سابق دانشگاه تهران٬ دكتر محمد ملكی٬ دستگیر و زندانی شده اند. وحشت دانشگاه های كشور را فرا گرفته كه «انقلاب فرهنگی» جدیدی٬ با عواقبی فاجعه بار مشابه انقلاب فرهنگی اول ٬در بهار ١٩٨٠ در راه است. چنین اقدامی به اخراج هزاران استاد و دانشجو كه مخالف سیاست های سركوب گرانه ی رژیم هستند منجر شده ٬ و دانشگاههای ایران بیش از پیش از استاندارد های آكادمیك و فعالیت های علمی تهی خواهند شد. ندا هائی سر داده می شود كه باید «علوم انسانی» با نظارت روحانیون مورد بازبینی قرار گیرد و دانشكده ها برای صدور مدارك قلابی برای اشخاص بی صلاحیتی وا بسته به مقامات با نفوذ٬ تحت فشار قرار می گیرند . همكاران ما بطور دائم تحت مراقبت و كنترل واحد های متعدد امنیتی و اطلاعاتی كه در محوطه های دانشگاهها فعالند٬ قرار دارند٬ و دانشجویان كماكان در معرض سیستم سركوبگر «ستاره دار شدن» و خطر اخراج از دانشگاهها هستند . ما قاطعانه مداخلات سیاسی در امور آكادمیك را محكوم می كنیم و خواستار آن هستیم كه تعرض به حریم دانشگاههای ایران بلافاصله و بی هیچ قید و شرطی متوقف شود. امضا كنندگان : Nahla Abdo, Professor, Carleton University, CanadaErvand Abrahamian, Professor, Baruch College, USABashir Abu-Manneh, professor, Barnard College, USAGilbert Achcar, Professor, SOAS, London, ..... تمام امضاها در اینجا قابل دیدن است نسخه انگلیسی این نامه در اینجا قابل مشاهده است

نامه استادان به سازمان ملل برای آزادی دکتر محمد ملکی

2009-09-18T00:31:00.000+04:30

رادیو دویچه وله 17.09.2009

۵۵ تن از استادان دانشگاهها و نویسندگان خارج از کشور در نامه‌هایی به مقامات سازمان ملل، خواستار رسیدگی به وضعیت دکتر محمد ملکی، رئیس سابق دانشگاه تهران شدند که در زندان است. مصاحبه در این مورد با یکی از مبتکران این اقدام. هفته‌ی گذشته خانم قدسی میرمعز، همسر دکتر محمد ملکی، نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب، از وخامت حال او در زندان خبر داد. دکتر ملکی در ۳۱ مرداد ماه توسط ۵ تن از مأموران امنیتی در خانه‌اش در تهران دستگیر شد. مأموران ضمن بازرسی، به فیلم‌برداری خانه پرداختند و نزدیک به ۸۰ جلد کتاب، دست‌نوشته‌ها، تلفن همراه، کامپیوتر و لپ‌تاپ وی را با خود بردند. عفو بین‌‌الملل در ادامه می‌نویسد، بر اساس گزارش‌های موجود، ملکی را به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل کرده‌اند که در کنترل وزارت اطلاعات است. پس از انتشار خبر دستگیری و بیماری دکتر ملکی، گروهی از نویسندگان و استادان دانشگاه‌های خارج کشور، دست به نوشتن نامه به دبیرکل سازمان ملل و کمیسر عالی حقوق بشر این سازمان زدند. آنان در این نامه خواستار رسیدگی به وضعیت محمد ملکی و اقدام برای آزادی وی از زندان شدند. دویچه وله به این مناسبت از پرفسور بهرام سلطانی، استاد رشته مدیریت در دانشگاه سوربن، دعوت به مصاحبه در این زمینه کرد. برای شنیدن مصاحبه اینجا کلیک کنید!

مصاحبه‌گر: کیواندخت قهاری تحریریه: بابک بهمنش

«مسن‌ترین زندانی سیاسی»؛ متهم به اقدام علیه امنیت ملی

2009-09-18T00:28:00.000+04:30

رادیو فردا

محمد ملکی ۱۳۸۸/۰۶/۲۶ امیر مصدق کاتوزیان

محمد ملکی، نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب اسلامی، از روز ۳۱ مردادماه در زندان به سر می‌برد و اتهام او هم به گفته همسرش، اقدام علیه امنیت ملی عنوان شده است. آقای ملکی پس از انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت شد. انتخاباتی که بسیاری از معترضان به آن در روزهای بعد زندانی شدند. قدسی میرمعز، همسر آقای ملکی، در گفت‌وگو با رادیو فردا به پرسش‌هایی درباره وضعیت او در زندان پرسیده است. رادیو فردا: خانم میرمعز، وضعیت آقای دکتر ملکی در ملاقاتی که با ایشان داشتید چگونه بود؟قدسی میرمعز: ما روز دوشنبه با دکتر ملاقات داشتیم. وکیلشان، آقای دکتر مولایی، تلاش زیادی کردند که ما توانستیم ایشان را ببینیم. البته از ساعت ۸:۳۰ تا ۱۱:۳۰ ما معطل بودیم.وقتی که آمدند، کسی بغل دکتر را گرفته بود و خیلی مریض احوال و ناتوان [بود] به دلیل اینکه گذشته از مشکل پروستات، آریتمی (ضربان نامنظم) قلب هم داشتند که آن هم به خاطر تنش‌های زیاد و بازجویی، سراغشان آمده بود.وقتی هم نشست، دستهایش و پاهایش کاملاً می‌لرزید و گفت من پاهایم به شدت درد می‌کند و قسمت لگن هم درد زیاد دارم که خودشان هم گفتند که احساس می‌کنند که این مشکل پروستات ... یعنی سرطان‌شان؟بله. چون سرطان پروستات است و اصلاً تحت درمان سرطان پروستات بودند. گفتم شما این قیافه را می‌بینید، من الان چهار پنج دقیقه است می‌بینم. شما نزدیک ۲۶ یا ۲۷ روز از روز ۳۱ مرداد که او را آوردید اینجا دارید می‌بینید. یک مریضی که خودتان زیر بغلش را گرفتید آوردید اینجا... ایشان را بهداری نبردند؟خب بهداری هم ببرند، فایده‌ای ندارد. به دلیل اینکه ایشان باید تحت نظر پزشک‌های خودش باشد. چون یک بیماری که ندارد و پرونده‌اش را باید ببینند. مشکل پروستاتش یک پرونده دارد. البته از محبت‌های زندان سال ۷۹ و ۸۰ و پنج سال دهه ۶۰ که برای ایشان پیش آمده بود. الان در سلول انفرادی هستند؟بله. توی سلول انفرادی است. بازجویی‌ها هم هنوز ادامه دارد؟آن آقایی که با او بود گفت بازجویی ادامه دارد. گفتم مثلاً چی می‌پرسید؟ او بر علیه امنیت شما چه اقدامی می‌توانست بکند؟ بازجویی‌های ساعت ۱۲ و دو و سه بعد از نیمه شب... گفت نه خانم تا ۱۲ بیشتر نیست. گفتم آقا منظورت ۱۲ ظهر که نیست. ۱۲ شب یک چنین مریضی نمی‌تواند. دکتر گفت اولاً من که بعدش خوابم نمی‌آید و تا صبح بیدارم بعد از این بازجویی‌ها و بعد هم حالم بد بشود، نه نگهبانی هست، داد بزنم به در بزنم، کسی نیست بشنود. ظاهراً آن اول گفته‌اند همین اقدام برعلیه امنیت کشور و از این چیزها... خانم میرمعز، حالا پرونده‌شان چه می‌شود؟ وکیل قصد دارد چه کار کند؟هم آقای دکتر مولایی دنبالش هستند، هم آقای دکتر شریف. [به بازجوها گفتم] نه می‌توانید درمان کنید، نه می‌گذارید برود بیمارستان، شب‌ها به قول خودتان تا ساعت ۱۲ شب بازجویی که...[گفتند] آهان نامه... دنبال نامه‌هایشان هستیم. گفتم نامه مخفی که ندارد. تمام سایت‌ها نامه‌های دکتر هست. اگر راست می‌گویید که نمی‌خواهید او را آزار بدهید و بکشید. به همه سایت‌ها مراجعه کنید، هست. ملاقات بعدی‌تان چه روزی است؟ اصلاً قرار نشد. قرار شد آقای دکتر تلاش کند... تا بازجویی‌شان تمام نشود، نمی‌شود ملاقات کرد. گفتم آقا من نه حقوقدانم نه اصلاً معنی این حرف شما را ‌می‌فهمم. کسی که بازجویی دارد و شما تا ۱۲ شب می‌بریدش بازجویی، اینطوری ساعت ۱۱ ظهر بیاید اینجا، همسر و بچه‌اش و قوم وخویشش را ببیند، چه اتفاقی می‌افتد، چه می‌شود؟ حالا بازجویی می‌کنید، بکنید.واقعاً هم به آن آقا گفتم هم به دادستانی. نامه مرا حتماً دیدید روی سایت‌ها که اگر واقعاً مشکلی خدای نکرده خطر مرگ برای دکتر پیش بیاید، جمهوری اسلامی، ولی فقیه، نمی‌دانم اطلاعات... همه اینها مسئولند. یعنی [در این صورت] آنها او را کشته‌اند. مسن‌ترین و بیمارترین زندانی سیاسی دربند در ایران است. ۷۶ ساله...

تا نیمه شب از دکتر ملکی بازجویی می کنند

2009-09-18T00:16:00.000+04:30

روز آنلاین چهارشنبه ۲۵ شهريور ۱۳۸۸ قدسی میر معز در مصاحبه با روز:

تا نیمه شب از دکتر ملکی بازجویی می کنند فرشته قاضي خانواده دکتر محمد ملکی که روز دوشنبه در زندان اوین با او ملاقات کرده اند از وضعیت بد جسمی وی خبر دادند و اعلام کردند "مسولیت هر گونه اتفاقی برای دکتر محمد ملکی با دولت جمهوری اسلامی و شخص ولی فقیه است." قدسی میرمعز، همسر دکتر محمد ملکی در گفتگو با روز ، ضمن خبر دادن از وخامت وضع جسمی دکتر ملکی در زندان گفت: روز دوشنبه به همراه دکتر مولایی، وکیل دکتر ملکی با ایشان ملاقات کردیم و وقتی دکتر را آوردند متوجه شدیم به شدت نحیف شده و قدرت ایستادن و راه رفتن ندارد. بازجوی او زیر بغلش را گرفته بود که آقای مولایی نیز کمک کرد و ایشان را آوردند و نشست.همسر دکتر ملکی افزود: او ضعیف تر شده و دستانش به طور مداوم میلرزید و در مقابل بازجویش به ما گفت که از نوسان شدید قلب و افت فشار خون، سوزش ادرار و پادرد رنج میبرد.به گفته خانم میرمعز، همسرش همچنان در سلول انفرادی بند 209 اوین نگهداری می شود و بازجوی دکتر ملکی گفته است که تا ساعت 12 شب ، این زندانی بیمار تحت بازجویی قرار می گیرد.

خانم ملکی گفت: به بازجو گفتم که این وضعیت دکتر خطرناک است و باید جهت درمان در بیمارستان بستری شود اما بازجویش پاسخ داد که برای بستری شدن باید دادستان یا قاضی دستور دهد.

او با اشاره به بیماری پروستات دکتر ملکی گفت: روزی که آمدند و منزل را به هم ریختند دکتر را از بستر بیماری بلند کردند و در حالیکه دو نفرشان زیر بغل او را گرفته بودند سوار ماشین کردند و بردند اما در روز ملاقات متوجه شدم که وضعیت جسمی دکتر رو به وخامت گذاشته و دست ها و پاهایش به طور مداوم می لرزد و توان اینکه خودش را سرپا نگهدارد ندارد.

خانم میرمعز افزود: با دیدن وضعیت وخیم دکتر به بازجویش به شدت اعتراض کردم و گفتم که شما دکتر را آورده اید که بکشید. گفتم امنیت ملی شما با این پیرمرد 76 ساله بیمار به خطر افتاده است؟ این همه سپاه و ارتش و موشک و... دارید، اما یک پیرمرد 76 ساله در بستر بیماری امنیت ملی شما را به خطر انداخته است که او را برده اید بند 209 و در سلول انفرادی نگه داشته اید؟به گفته خانم میرمعز، دکتر ملکی به اتهامات اقدام علیه امنیت ملی و تحریک به شرکت در اغتشاشات که به او تفهیم شده اعتراض کرده و گفته است که من اصلا رای نداده ام و این مدت هم بیمار و در رختخواب بودم.این چه امنیت ملی است که من در رختخواب به خطر انداخته ام؟

همسر دکتر ملکی به نقل از همسرش همچنین گفت بازجویی های او تا ساعت 12 شب طول می کشد و او بعد از بازجویی ها نمی تواند بخوابد.وی تاکید کرد: دکتر ملکی در ملاقات مدام می گفت که به شدت درد دارد و از نوسان شدید قلب و افت فشار و سوزش ادرار رنج می برد و حالش خیلی بد است.خانم میرمعز تصریح کرد: هر بلایی سر دکتر بیاید مسول مستقیم آن دولت و ولی فقیه و دادستان هستند و من اعلام خواهم کرد که اینها دکتر را کشتند.وی خبر از پی گیریهای وکلای همسرش و عدم حصول نتیجه هم داد و گفت: من به بازجو گفتم که دکتر هیچ چیز مخفی ندارد و بازجو گفت که باید نامه های دکتر را بخوانیم، که دکتر سرش را توی دستانش گرفت و گفت یعنی نخوانده اید؟ بروید بخوانید بعد بازجویی کنید. این نامه ها در تمام سایت ها منتشر شده است و چیز مخفی ای نیست.

همسر دکتر ملکی افزود: دکتر را بازداشت کرده اند و خود نیز نمیدانند چه میخواهند. روی دستشان مانده و اینگونه می خواهند خدمت کنند. واقعا برهوت انسانیت است. یک مو از سرش کم شود باید به خدا و تمام جهانیان پاسخ دهند.وی همچنین به 85 جلد کتابی که ماموران از منزل دکتر ملکی برده اند اشاره کرد و گفت: روی تمام این کتاب ها مهر وزارت ارشاد بوده و باید وزارت ارشاد را مواخذه کنند نه دکتر ملکی را.

به یاد دکتر محمد ملکی و به نام آزادی و ایستادگی

2009-09-13T21:41:00.000+04:30

«وقتی در صحنه حق و باطل نیستی وقتی که شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل جامعه ات نیستی ، هر کجا که خواهی باش چه در نماز ایستاده باشی چه به شراب نشسته باشی ، هر دو یکی است » این جمله ی معلم شهید دکتر علی شریعتی است که در واقع بازگو کننده بسیاری از دردها و رنج ها و نیک بختی ها و شوربختی های نسل مانده در شوره زارها می باشد . نسلی که با داشتن صدها گل خوش رنگ و بو ، اما به راستی در شوره زار حوادث تلخ و نفرت آور سر در گم گشته و در جستجو ی سعادت و بهروزی است . دکتر ملکی نیز یکی از این گل های زیبا و به یادگار مانده از آن گلزار است . گلی که بهار و خزان بسیار دیده است ، اما همچنان عطر دل انگیز اش و مقاومت مثال زدنی اش ، پوز هرچه سرما و گرما است را به خاک مالیده و همچنان مقاوم و زیبا و دلنشین ، با اینکه به سختی توان ایستادن دارد ، در مقابل دیدگان شکارچیان انسانیت و ددمنشان و شب پرستان بی صفت ، نسلی را از عطر سر مست کننده ی خویش سرشار می نماید ... چندی پیش ، در میان سیل خبرها و رویدادهای حاصله از کودتای ننگین اخیر ، بناگاه خبری بر روی تلکس خبرگزاری ها نقش بست و آن خبر غم انگیز ، بازداشت دکتر محمد ملکی ، این پیر مرد آزادی خواه و حق طلب بود که دل هر انسان آزادی خواه و ایران دوست را به درد می آورد . این افسوس و غم آنگاه درد بر استخوان شما می اندازد که اندکی هم با این مرد بزرگ آشنایی داشته باشید و اندکی از صفات و روحیات و سرگذشت وی اطلاعی داشته باشید . آنگاه احساس می کنید چقدر زمانه و روزگار پست و حقیر گشته و درد انسان متعالی تا کجا سر بر آستان آسمان سائیده که بر ملتی اینچنین نکبت و مصیبت و مرگ ، سایه افکنده است و انسانیت تا به کجا حقیر و بی مایه گشته که اینچنین باران ناامیدی و یاس و ترس بر ما شروع به باریدن کرده است . باری ، طبق آخرین اخبار موجود و مستند ، دکتر ملکی عزیز و بزرگوار در زندان است . گرچه زندان به شکلی خانه ی دوم این پیر فرزانه و مبارز است ، اما به هر حال ، این اخبار غم انگیز اینچنین که در سطور ذیل می خوانید این حقیر را واداشت تا اندکی درد دلهای خود را مکتوب نمایم و صمیمانه برای آن انسان آزاده ، آرزوی رهایی و سلامت کنم . " خبرگزاری هرانا : از هفته گذشته که اعلام شد دکتر محمد ملکی به سلول انفرادی بند 209 زندان اوین منتقل شده ، تاکنون هیچ خبری از وی در دست نیست و او تماسی با خانواده نداشته است. اواخر هفته گذشته در پی حضور همسر محمد ملکی در دادگاه انقلاب جهت ملاقات با قاضی پرونده اعلام شد که قاضی و منشی دفتر او به مرخصی رفته اند. از آنجا که محمد ملکی در دوران درمان سرطان پروستات بسر میبرد، 5شنبه گذشته طبق روال درمانی نوبت تزریق دارو داشته است لیکن بنا به شرایط زندان که مناسب دوران استراحت پس از تزریق نمیباشد، بنا به دستور پزشک ایشان، فعلا روند تزریق داروها متوقف شد. این دوره درمانی که در 6 ماه گذشته انجام شده بود، وضعیت درمان او را به شرایط تحت کنترل درآورده بود و تزریقهای پیش رو قرار بود تا جهت ثابت نگه داشتن وضعیت درمان انجام شود که با بازداشت وی اجبارا متوقف گردید. از آنجا که بخاطر اثرات فرآیند درمان، دکتر ملکی از ضعف جسمی رنج میبرد و بیشتر در منزل استراحت میکرد، نگه داشتن او در سلول انفرادی و احتمال دشواری دسترسی وی به امکانات بهداشتی و درمانی، خانواده را نسبت به سلامتی اش به شدت نگران ساخته است. محمد ملکی، رییس اسبق دانشگاه تهران و منتقد سیاسی، شنبه گذشته پس از تفتیش منزلش بازداشت گردید و به اتهام واهی «اقدام علیه امنیت ملی از طریق شرکت در اغتشاشات و تحریک به شرکت در اغتشاشات بعد از انتخابات» به بند 209 زندان اوین انتقال داده شد. این اتهام در حالی مطرح شده است که وی در انتخابات شرکت نکرده بود و بدلیل کسالت ناشی از بیماری، فعالیتی درباره حوادث پس از انتخابات نداشت. " در جایی به نقل از همسر دلسوز و فداکار و دلیر دکتر ملکی خواندم که در واپسین لحظات خروج ایشان از منزل (توسط نیروهای امنیتی – اطلاعاتی) ، ایشان اظهار کرده اند که چه خوب شد که مرا با خود می برید . می ترسیدم که مبادا در همین روزها و آنهم در رخت خواب جان دهم و از دنیا بروم . شما آرزوی مرا بر آورده کرده اید . این سخنان ضمن برآوردن احساس غرور در آدمی ، من را به یاد یکی از جملات قصار علی اکبر دهخدا می اندازد که بسیار شبیه سخنان دکتر ملکی ، خطاب به زورمداران و اوباش امنیتی آنان است . دهخدای بزرگ می گوید : " هیچ وقت درخت پر ثمر استقلال و آزادی ، بی آشامیدن خون ، بارور و برومند نشده است و من هزار بار بیشتر ترجیح می دهم که در راه استقلال و آزادی و آسایش مردم کشته شوم تا مانند درماندگان در رخت خواب بیماری جان سپارم . " همچنین ، مرا به یاد آن جمله ی معروف بنجامین فراکلین انداخت که به نیکی گفت : " کسی که حفظ جان را مقدم بر آزادی بداند، لیاقت آزادی را ندارد." دکتر ملکی ، بنا بر همین اصل آزادانه زیست و مردانه مقاومت کرد و همواره در برابر استبداد و زورگویی و تمامیت خواهی دشمنان این آب و خاک با شجاعت ایستاد . کسی که اعتقادی به این جملات نداشته باشد ، هرگز و هیچگاه جرات بیان عقاید تیز و تند و دشمن خوار کن خود را ندارد . ملکی به تاریخ اثبات کرد که نه تنها در جوانی ، بلکه در دوران پیری و محافظه کاری نیز حق طلب و حق گو است و میان حقیقت و مصلحت ، تمایز قائل است . او که حتا جان شرکت کردن در مجالس و محافل سیاسی – اجتماعی این روزها را نداشت چه رسد پرسه زدن در خیابان های شلوغ و پر دغدغه ی تهران ، به اتهامات واهی و مضحک و صد البته همیشگی « اقدام علیه امنیت ملی » و « تبلیغ علیه نظام » ، برای چندمین بار راهی زندان و سلاخ خانه های ولی فقیه و ذوب شدگان اش در اوین شد . او به جرم حق گفتن و حق خواستن ، بار دیگر مورد عنایت رژیم عدالت محور و حق محور قرار گرفت . بزرگ ترین گناه او ، عصیان علیه زورگویان و خون خواران مستبد بود . او به جرم بازگفتن عقاید خود و بیان باور ها و اظهار نفرت خود از دشمنان ایران و ایرانی ، در سن 76 سالگی با بدنی رنجور و بیمار و اوضاع نابسامان جسمی و روحی ، به بند وحشت ناک 209 سازمان اطلاعات برده شد تا دیکتاتور ها و زورگویان به همگان اثبات نمایند که در بی رحمی و قصاوت و نا جوان مردی ، حد و مرز نمی شناسند و هر پیر و جوان و خرد و کلانی را ، با هر جرم و اتهام و سبقه ی سیاسی و ... ، در بی قوله های تنگ و تاریک و خوفناک خویش به بند می کشند و همه ی گل های این سرزمین را در گلستان های قرون وسطایی خویش ، پرپر می نمایند . کسی که هرگز تحت فشار نزیسته باشد ، آزادی را درک نمی کند . این درست روایت زندگی دکتر ملکی است . او چه در رژیم مستبد پیشین و چه در نظام جور و نفاق و استبداد و تمامیت خواه فعلی ، رنج و زحمت زندان و حبس را کشید . او نیز همچون هم فکران و هم اندیشان سابق خود ، به فکر برپایی نظامی نوین و مردم سالار و جمهوریتی مستقل و آزاد بود . در صفوف انقلابیون جای داشت و در این میان نیز نقشی موثر و مفید را بازی کرد . او و امثال او اعتقاد و باور داشته و دارند که می شود نظم و آسایش و امنیت و پیشرفت را برای ملتی همچون ملت ایران ، با بهره گیری از قوانین مردم سالار و مدیرانی مدبر و باشعور و دلسوز و میهن پرست ، به وجود آورد و با اندیشه ای ایرانی – اسلامی ( با تفاسیری نو اندیشانه از شریعت ) ، بساط استبداد و دیکتاتوری را بر چید . به زعم بسیارانی ، اندیشه و باور اکثر نیروهای انقلابی در روزهای ابتدایی انقلاب 57 ، چنین بود و مردانی که آن زمان دل به آزادی و استقلال و جمهوریت بسته بودند ، چنین رویایی را در سر می پروراندند . اما وقایع ماه های پس از انقلاب و حذف نیروهای حقیقی انقلاب و معتمدین مردم و رویدادهای دلخراش پس از انقلاب و در نهایت کودتای سال 60 ، همگی نشان از آن داشت که رویای زورمداران و دشمنان جمهور مردم چیز دیگری است و گویا آن منافقین و متزوران و نان به نرخ روز خوران مستبد ، حکومت به اصطلاح اسلامی را به جای جمهوری اسلامی مد نظر داشته اند و همه ی آن جان فشانی ها و ایثار ها و مقاومت ها و اندیشه ها و ارزش های پیش از انقلاب بظاهر اسلامی ، فدای افزون طلبی ها و نیرنگ ها و خیانت های آشکار و نهان عده ای زور طلب و همیشه کودتاچی شده است و این داستان غم انگیز و دردآور تا به امروز نیز ادامه یافته است . گرچه در این روزگار جای ارزش ها و باورها تغییر کرده و معیارها و اندیشه ها بکلی رنگ باخته اند و دگرگون گشته اند ، اما به روشنی پیداست که مصلحین و راست قامتان و حق خواهان حقیقی ، بسیار با هنر پیشگاه بظاهر اصلاح طلب امروزین متفاوت اند و آن نیروهای حقیقی اصلاح طلب و باورمند به تغییر و نوسازی ، توسط دشمنان قسم خورده ی این کارزار از میان رفته اند و یا در شرف از میان رفتن اند ! آن روزگار که فریاد حقیقی و جگرسوز پیروان آزادی و استقلال و وطن خواهی را کمتر کسی می شنید و لبیک می گفت ، شب پرستان و زورمداران در اندیشه ی نابودی و انحطاط آن جبهه ی ارزشمند بودند و تاریخ نیز نشان داد که اگر کسی حقیقتن به انسانیت و آزادی و آزادگی و سرافرازی ملک و میهن اعتقاد و التزامی داشت ، در این میان از خود نشانی باقی می گذاشت تا آیندگان بدانند و بشناسند که چه کسانی به راستی و درستی اعتقاد داشتند و چه کسانی هم سفره گان قدرت و منفعت گشتند و پیروان تیغ و طلا و تسبیح . حال که اندک بظاهر اصلاح گران تصنعی ، خیال ٍ مواجهه با قدرت و زور در سر پرورانده اند و به فکر عاقبت خویش افتاده اند ، به هر روی اندک باقی ماندگانٍ حقیقی اصلاحات ، با ایشان همراه و هم داستان شده اند تا شاید آن فضای خالی را که ملت می بایست در آن دوران و در حمایت از نیروهای حقیقی اصلاح طلب پر می کردند و صد البته نکردند ، امروز همان اندک معتقدین به اصلاح و دگرگونی حقیقی ، با پشتیبانی و صیانت خود این خلا را پر نمایند تا شاید تاریخ برای دومین بار و به شکل مضحک تکرار نشود و صفوف مبارزین خالی نگردد ... دکتر محمد ملکی نیز یکی از این بزرگ مردان باقی مانده از آن روزگار است . وی که شاید چندان دل خوشی هم از بظاهر رفرمیست های حکومتی نداشته است ، باز هم حق را بر مصلحت ارجح دانست و راه سخت مقابله و زندان و زجر را برگزید تا شاید به غیرت و همت بسیارانی بر خورد که چگونه می شود انسانی بدانجا رسد که حتا در این سن و سال و با شرایط خاص سیاسی و اجتماعی و ... ، از جنبش سبز و آزادی خواهانه ملت اش دفاع کند و راست راه حقیقت و سربلندی و نیک بختی را برگزیند !؟! او که دیگر نیازی به نام و شهرت و قدرت ندارد ! او که دیگر حتا جان مبارزه و ایستادگی ندارد !؟ آخر او چرا ، او که بارها آزمون پس داده و جایگاه مشخص و ثابتی دارد ...! * * * * از آخرین باری که دکتر را دیدم ، چند ماهی می گذرد . او را برای آخرین بار در محفلی دوستانه و در حلقه ی برخی از رفقای دیر و دور ایشان زیارت کردم . همراه یک جوان وارد مجلس شد و با همان آرامش و لبخند ملیح ، وارد اتاق شد . همگان به احترام اش برخاستند و منتظر شدند تا این پیرمرد مهربان و دوست داشتنی ، آرام آرام به بالای اتاق رسد و بنشیند . در انتهای جلسه ، وقتی که همه برای استراحت و گپ و گفت باهم در سالن ایستاده بودند و با هم می گفتند و می خندیدند ، دکتر ملکی در میان چندین نفر که غالبا همچون من جوان و نا آشنا می آمدند ، مشغول گفتگو بود . منتظر شدم تا صحبت هایشان تمام شود و بعد به سراغ ایشان بروم . وقتی ایشان قصد خداحافظی داشتند و آرام به سمت درب خروجی می رفتند ، جلوی ایشانرا گرفته و چند دقیقه ای وقت او را گرفتم و پیرامون مسائلی با ایشان صحبت کردم . در ابتدا وقتی با دکتر دست دادم ، ایشان دست مرا گرفت و تا انتها نیز دست در دست ایشان داشتم . دست گرم و پر محبت و کم جان ایشان ، درست خاطره ی یک پدر پر محبت و دردمند را برای من تداعی کرد . هنوز نیز آن گرما و محبت را حس می کنم و به یاد آن آخرین دیدار ، اشک بر چشمانم حلقه زده است . از آن روز به بعد دکتر را ندیدم و تنها از طریق رسانه ها و خواندن مقالات افشاگرانه و بی پرده ی ایشان از او باخبر گشته ام . و امروز که بشدت برای ایشان دلتنگ و ناراحت هستم ، تنها و تنها امید آن دارم تا بار دیگر فرصت و سعادتی داشته باشم تا این مرد بزرگوار و ارزشمند را ملاقات کنم . تا بار دیگر دستان پر مهر و محبت او را در دست گیرم و به او بخاطر سالها مبارزه و تحمل مشقات و سختی ها و رنج ها و زحمت ها ، بعنوان یک جوان تبریک بگویم . تا به او بگویم که چقدر برای او ارزش قائل ام و چقدر نبود او ملموس و قابل احساس است . به او بگویم که دکتر جان ، چقدر وجود افرادی همچون تو برای این سرزمین نیاز است و چقدر دانشگاه و دانشجو به وجود افرادی همچون تو نیاز مبرم دارد . بگویم که تو را هرگز فراموش نکرده ایم و همواره به یادت هستیم ... باری ، این سرزمین به رستاخیز خود نزدیک است و افرادی همچون دکتر محمد ملکی ، در این رستاخیز بزرگ نقشی بسزا ایفا کرده اند . وجود نحیف این پیر مرد در زندان دژخیمان ولی فقیه ، نشان از به انزوا در آمدن و به انتها رسیدن عمر ننگین حکومتی دارد که بزرگ ترین قاتل آزادی و انسانیت است . رژیمی که مدعی آزادی و عدالت و معنویت است ، خود مبدل به بزرگترین زندان آزادی و عدالت گشته است و با هزار و یک ادعا ی توخالی و دروغین می کوشد تا اندک جاهلان ذوب شده در ولایت خون و خیانت و خباثت را بیش از پیش فریب دهد و به ریسمان پوسیده و رسوای ولایت خود گره زند . جبران خلیل جبران گوید : "حاشا که آواز آزادی از پس میله و زنجیر به گوش تواند رسید و از گلوگاه مرغان اسیر" . آری ، این مدعیان دین و خدا و خلق ، امروز رسوای جهان گشته اند و همچون گرفتاری در باتلاق جهالت و ظلمت و نفرت خویش ، هرچه بیشتر تلاش می کنند ، بیشتر فرو می روند و به پایان خود نزدیک می شوند . ما هرگز ملکی را فراموش نکرده ایم و برای آزادی او و سایر زندانیان سیاسی و عقیدتی دیروز – امروز و فردای این سرزمین ، آرزوی آزادی و آزادگی و سلامت می کنیم . . درود بر تو پیر مرد آزادی خواه و درود بر تو مبارز همیشه جوان ... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ علی رهنــــما 14 شهریور

منبع: سایت انقلاب اسلامی

نامه همسر دکتر محمد ملکی به بازپرس درباره نگرانی از سلامت وضعیت دکتر ملکی

2009-09-13T14:13:00.000+04:30

بنام خدای سبحان بازپرس محترم شعبه 2 مجتمع قضائی دادگاهها و دادسراهای انقلاب اسلامی جناب آقای سبحانی احتراما به عرض میرساند : همسر اینجانب آقای دکتر محمد ملکی در تاریخ شنبه 31 مردادماه 1388 ساعت 8 صبح توسط مامورین دادسرای انقلاب تهران بازداشت و در حال حاضر در بند 209 زندان اوین نگهداری می شود . اکنون 76 سال از عمر ایشان سپری شده است و به لحاظ وضعیت سنی و از سوی دیگر به این لحاظ که از سال 1360 تا به حال به دفعات حبس های مختلف را تحمل نموده از بیماری های متعدد رنج می برد و رنج زندان جسم وی را نحیف کرده است . ایشان از یک سو از حیث سرطان پروستات در مخاطره به سر می برد ، از یک سو با درد دائمی دست چپ ، ستون فقرات و مهره های گردن به دلیل آویزان نمودن طولانی مدت در دهه 60 در زندان دست و پنجه نرم می کند ، از یک سو تحت نظارت دائمی متخصصین مغز و اعصاب بوده است و از یک سو نگهداری طولانی در سلول انفرادی به دید چشم چپ ایشان آسیب وارد نموده است . اما آنچه که امروز به عنوان یک خطر جدی مطرح است ، بیماری آریتمی قلب ایشان است . طی تماس تلفنی که آقای دکتر ملکی روز پنج شنبه 19 شهریورماه 1388 ساعت 4 عصر با اینجانب داشتند ، اظهار کردند که بیماری تغییرات شدید ضربان قلب وی به لحاظ تنش های ناشی از بازداشت و نقل و انتقال جهت بازجوئی عود نموده است . با توجه به اینکه اینجانب با بیماری های متعدد همسرم و عوارض آن ، آشنائی دارم ، به عرض می رساند که متغییر بودن شدید ضربان قلب ( آریتمی ) ، تا مرز بیهوشی پیش میرود و در حال حاضر این بیماری حیات ایشان را تهدید می کند . به عرض می رساند که پرونده پزشکی بیماری آریتمی ایشان در کلینیک آریتمی تهران تحت شماره 112782 بایگانی شده است . درمان اصلی بیماری آریتمی ایشان در بیمارستان دی صورت می گرفته و در آن بیمارستان پرونده پزشکی دارند . از جنابعالی به عنوان بازپرس رسیدگی کننده پرونده همسرم تقاضا دارد با توجه به مخاطره ناشی از این بیماری و عود آن ، با در نظر گرفتن فوریت امر ، دستور فرمایند ضمن رعایت هرآنچه که جنابعالی جهت تمهیدات امنیتی ضروری می دانید ایشان را جهت درمان به بیمارستان دی منتقل فرمایند . بدیهی است که ایشان نه می خواهند و نه می توانند فرار کنند ، به لحاظ وضعیت ناشی از چندین بیماری نیاز به تمهیدات امنیتی چندانی نیز ندارند . جناب آقای بازپرس : مسئولیت سلامتی آقای دکتر محمد ملکی با مقام قضائی پرونده ، مقامات مافوق ، ریاست زندان اوین و بازجوهای ایشان است . شرعا و قانونا تقاضا دارد به این مسئولیت فکر نموده و عمل کنید . جهت اطمینان از صدق گفتار اینجانب می توانید موضوع را از بیمارستان دی استعلام نموده و با در نظر گرفتن فوریت امر به مسئولیت قانونی و شرعی خود عمل کنید . قدسی میرمعز همسر دکتر محمد ملکی 21 شهریور 1388 رونوشت : · دادستان محترم عمومی و انقلاب تهران · ریاست محترم زندان اوین · کمیسیون محترم اصل نود مجلس شورای اسلامی جهت ملاحظه · کمیسیون محترم موضوع ماده 15 قانون حفاظت از حقوق شهروندی

کمیته پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه: بیماران زندانی را آزاد کنید

2009-09-13T01:25:00.000+04:30

ادوار نیوز چهارشنبه، 18 شهریور 1388 کمیته‌ پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه که متشکل از نمایندگان بیش از ده تشکل سیاسی و حقوق‌بشری اصلاح طلب و تحول‌خواه است، در اطلاعیه شماره 22 خود دخالت نیروهای نظامی در مراجع قضایی را مهمترین چالش دادرسی عادلانه دانسته و با ارائه گزارشی از وضعیت پزشکی زندانیان خواستار آزادی هرچه سریعتر آنها شده است. در این اطلاعیه همچنین از طرح اتهامات اخلاقی به زندانیان انتقاد شده است. متن کامل این اطلاعیه به شرح زیر است:‌عدم استقلال مراجع قضایی به دلیل اعمال نفوذ نهادهای نظامی – امنیتی، نقض حقوق متهمان در بازداشتگاه‌ها وعدم آگاهی وکلا و وابستگان بازداشت‌شدگان از وضعیت سلامتی و محتوای پرونده آنها همچنان مهمترین عواملی هستند که اجرای اصول دادرسی عادلانه و منصفانه در دستگاه قضایی ایران را با چالش جدی روبرو ساخته است. کمیته پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه ضمن ابراز تاسف از عدم توجه لازم مسئولان قوه قضاییه نسبت به هشدارهای مطرح شده از سوی این کمیته و سایر نهادهای فعال حقوق بشر در مورد عواقب سوء نقض حقوق شهروندان، نکاتی را به شرح ذیل مطرح می‌کند: 1- وضعیت بهداشتی – درمانی بازداشت‌شدگان همچنان یکی از موارد عمده نگرانی خانواده‌های آنان و فعالان حقوق بشر است. این مساله به ویژه در مورد افرادی که پیش از بازداشت بیمار بوده و تحت مراقبت پزشکی قرار داشته‌اند ابعاد نگران کننده‌تری دارد. مطابق اطلاعات رسیده به این کمیته وضعیت پزشکی برخی از زندانیان به شرح زیر است:‌ سعید حجاریان: در سال 1378 طی یک ترور نافرجام، از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. بنا به گزارش پزشک شخصی وی، در نتيجه اين سوء قصد حجاریان دچار آسيب در بخشهائی از مغز، نخاع و هم چنين عروق مغز شده است. حاصل اين آسيبها اختلال تکلمی، راه رفتن، و درد مي‌باشد. وی نیازمند آرامش روانی، فيزيو تراپی ودرمانهای دائمی و بدون وقفه تحت نظر پزشک می باشد. محمد ملکی: مبتلا به سرطان پروستات می‌باشد. وی بعد از رهایی از یک دوره زندان از سال80 تحت درمان سرطان پروستات بوده است. طی ماه‌های گذشته وی به دستور پزشک هر 28 روز یک آمپول کمیاب تزریق می‌کند که علاوه بر آنکه بايد در شرايط آرام و بدون استرس تزريق انجام شود، در پی تزریق نامبرده به ضعف شدید جسمی دچار می‌شود. در تماس تلفنی دکتر ملکی با خانواده در تاریخ 11 شهریور 88، وی اظهار داشته است که عوارض ناشی از بیماری به دلیل شرایط زندان افزایش پیدا کرده است. بهزاد نبوی: از ناراحتی و نارسایی قلبی رنج می‌برد و اخیرا نيز مورد جراحی باز قلب قرار گرفته است. عیسی سحرخیز: فشارخون و چربی خطرناک داشته و به دلیل دارا بودن حساسیت دارویی، رژیم غذایی ویژه‌ای دارد و امکان تغذیه با مواد غذایی به طور معمول را ندارد. همچنین بنا به اظهار همسر ایشان در زمان بازداشت از ناحیه قفسه سینه دچار شکستگی شده‌ و از اقدامات درمانی لازم بهره‌مند نبوده است. عبدالله مومنی: دچار نارسایی کلیه می‌باشد که از عوارض دوره بازداشت در سال 86 بوده و چندی پیش به همین علت برای مدتی تحت مداوا قرار داشته است. وی همچنین از بیماری در دستگاه گوارشی رنج می‌برد و بی خبری مطلق خانواده طی نزدیک به 40 روز گذشته نگرانی‌ها در مورد وضعیت جسمانی وی را افزایش داده است. مصطفی تاج‌زاده: از بیماری آرتروز گردن رنج می‌برد که به دلیل شرایط سخت در سلول انفرادی این بیماری شدت پیدا کرده است. مجید نیری: سابقه بیماری قلبی دارد.هنگامه شهیدی: سابقه بیماری قلبی دارد. پیمان عارف: سابقه بیماری قلبی دارد.همچنین مطابق گزارش‌ها آقای عبدالله رمضان‌زاده در حین بازداشت از ناحیه سر دچار شکستگی شده‌ است و برای مدت طولانی از امکانات درمانی لازم بهره‌مند نبوده است، همچنین گزارش شده است که آقایان محسن امین‌زاده و فیض‌الله عرب‌سرخی در حین بازداشت برای چند روز بدون آگاهی خانواده به دلایل نامعلوم در بیمارستان یا بهداری زندان بستری شده‌اند. با تاکید بر اینکه لیست فوق کامل نیست، متذکر می‌شود که مطابق فصل دوم از بخش دوم آئین‎نامه اجرایی سازمان زندان‌ها و اقدامات تامینی و تربیتی کشور مصوب 1384، تضمین بهداشت و درمان بازداشت‌شدگان برعهده مسئولان زندان بوده و با توجه به گذشت حدود سه ماه از تاریخ بازداشت این افراد در شرایطی که منجر به شدت گرفتن بیماری آنها شده‌ است، لازم است تا مراجع ذی ربط هرچه سریعتر به ادامه بازداشت آنان که منجر به رنج مضاعف می‌شود،‌ خاتمه دهند. 2- قسمت اخیر ماده 130 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1378 تصریح می‌کند «رعایت موازین شرعی در مورد متهمین زن‌ضروری می‌باشد» همچنین بند یازدهم از ماده واحده قانون احترام به آزادیهای مشروع و حفظ حقوق شهروندی مصوب 1383 در مورد دوره بازداشت و جریان بازجویی مقرر می‌دارد «پرسش‌ها باید، مفید و روشن و مرتبط با اتهام یا اتهامات انتسابی باشد و از کنجکاوی در اسرار شخصی و خانوادگی و سوال از گناهان گذشته افراد و پرداختن به موضوعات غیرموثر در پرونده مورد بررسی احتراز گردد» با این حال گزارش‌های متعدد و موثقی در دست است که در جریان بازجویی برخی از بانوان بازداشت‌ شده، متاسفانه از تهمت‌های اخلاقی و تجسس در مسایل شخصی به عنوان ابزاری جهت پذیرش اتهامات انتسابی استفاده شده است. همچنین تهدید و اعمال فشار نسبت به اعضای خانواده بازداشت‌شدگان که با هدف اخذ اعترافات مورد نظر مراجع امنیتی صورت می‌گیرد، نه تنها روشی است که با کليه موازين انسانی و حقوق بشر منافات دارد بلکه با قاعده حقوقی و فقهی «فردی بودن جرم و مجازات» نیز در تضاد آشکار می‌باشد. 3- برخی رسانه‌ها و مقامات نظامی طی روزهای گذشته با توجه به آنکه اتهامات انتسابی به متهمان هنوز منجر به صدور رای قطعی در دادگاه نشده است اظهاراتی را درخصوص مفاد پرونده آنها مطرح کرده‌اند که اقدامی غیرقانونی و مطابق قوانین جزایی قابل تعقیب و کیفر است، براساس تبصره 1 ماده 188 قانون آیین دادرسی کیفری «منظور از علنی بودن محاکمه‌، عدم ایجاد مانع جهت‌حضور افراد در دادگاه می‌باشد لکن انتشار آن در رسانه‌های ‌گروهی قبل از قطعی شدن حکم‌، مجاز نخواهد بود و متخلف ‌از این تبصره به مجازات مفتری محکوم می‌شود». بعلاوه این مساله بار دیگر نشانه‌ای آشکار از دخالت نیروهای نظامی در تصمیمات مراجع قضایی را پیش روی افکار عمومی گذاشت که شایسته‌ است مقامات مسئول در قوه قضاییه هر چه سریعتر با توجه به استقلال این قوه برخورد لازم با اعمال غیرقانونی که منجر به خدشه نسبت به استقلال دستگاه قضاء می‌شود را مبذول دارند. کمیته پی‌گیری بازداشت‌های خودسرانه هجدهم شهریورماه یکهزاروسیصدوهشتادوهشت

گفتگوی روز با همسر دکتر ملکی: زمان ساواک هم این کارها را نمی کردند

2009-09-13T01:21:00.000+04:30

چهارشنبه ۱۸ شهريور ۱۳۸۸ روزآنلاین از دکتر محمد ملکی هیچ خبری نیست.پیگیری های همسر و وکیل وی برای ملاقات با او به جایی نرسیده و اعلام شده که وی ممنوع الملاقات است.در این مورد با خانم قدسی میرمعز،همسر دکتر ملکی مصاحبه کرده ایم. خانم میرمعز، آخرین اخبار از وضعیت دکتر ملکی چیست؟ ما طبق نامه ای که از دادستانی گرفته بودیم، روز یکشنبه به زندان اوین مراجعه کردیم تا با دکتر ملاقات کنیم.، اما به ما گفتند روز ملاقات برای زندانیان بند 209، روزهای دوشنبه است، شما فردا بیایید. روز دوشنبه که بار دیگر به زندان اوین مراجه کردیم، بعد از حدود 2 ساعت معطلی، به ما اعلام کردند ایشان ممنوع الملاقات هستند. من هر چقدر گفتم که از مقامات بالاتر شما نامه برای ملاقات دارم، به حرف من توجهی نکردند و تنها اعلام کردند که دکتر ملکی ممنوع الملاقات است. ضمن اینکه نامه مربوط به ملاقات را نیز از من گرفتند و با وجود اصرارهای من، آن را به من پس ندادند. امروز هم دکتر مولایی- که از سال 80 وکیل ایشان هستند ـ برای پیگیری کارهایشان به دادگاه انقلاب رفته اند. نگفتند چرا ایشان ممنوع الملاقات هستند؟ نه. ولی دکتر ملکی پیش از این یک بار در سال 60 به مدت 5 سال و یک بار هم در سال 80 مدتی را در زندان بودند. در سال 80 هم در بند 59 بودند؛لذا با توجه به تجربه ای که من دارم، احتمالا حال ایشان خیلی مساعد نیست. چون پیش از این هم وقتی زندانی حال مساعدی نداشت، به مااجازه ملاقات نمی دادند، بخصوص اینکه الان هم وضعیت جسمی دکتر اصلا مناسب نیست. هنگام دستگیری مشکل جسمی داشتند؟ بله، ایشان علاوه بر آریتمی قلب، دیابت و ضعف و پادرد، مشغول درمان پروستات خودشان هم بودندودر این مدت داروهای مختلفی مصرف می کردند. ضمن اینکه علاوه بر داروها، آمپولی هم هست که باید ماهی یک بار به ایشان تزریق شود و پنج شنبه گذشته نوبت تزریق آمپول بود. برای تزریق این آمپول باید ایشان در محیطی آرام و از نظر روحی در وضع مناسبی باشد که من فکر نمیکنم در بند 209 اوین این شرایط مهیا باشد. به همین دلیل وقتی روز پنج شنبه با من از وزارت اطلاعات تماس گرفتند تا آمپول ایشان را ببرم،این شرایط را بازگوکردم و گفتم یاباید من را پیش ایشان ببرید که عملی نیست چون مرا به 209 زنان می برید،یا اصلا نباید ایشان را می گرفتید چون ایشان برای دستشویی رفتن و غذا خوردن و امثالهم هم نیازمند کمک است. ضمن اینکه دستشویی رفتن مکرر و استحمام از جمله نیازهای طبیعی و اولیه ایشان است. با این مسایل، مرجع دستگیرکننده ایشان به طور حتم وزارت اطلاعات بوده است بله.همان روز هم که برای دستگیری آمده بودند اعلام کردند که از وزارت اطلاعات هستند. جالب اینکه وقتی دکتر از آن ها پرسیداسمتان چیست ، شخصی که به نظر می آمد رییس 4 نفر دیگر باشد، گفت اسم همه ما علوی است. ضمن آنکه یکی از این افراد هم بسیار بی ادب بود و من همان جا هم به او گفتم. به آن ها گفتم که در زمان ساواک هم وقتی به منزل می آمدند این قدر خانه را به هم نمی ریختند ولی آنها کتاب ها و کامپیوتر و موبایل و همه چیز را با خود بردند. وقتی هم گفتم به چه جرمی، گفتند شما با منافقان ارتباط دارید. یعنی اتهام ایشان ارتباط با سازمان مجاهدین خلق است؟ نه، این حرفی بود که آن جا زدند و من هم گفتم برای شما متاسفم که از چهار تا جوانی که در عراق آواره هستند می ترسید. اما بعد از دستگیری ایشان روزی که آقای مولایی به دادگاه رفته بودند، دکتر ملکی را در حال تفهیم اتهام دیده بودند که اتهام ایشان اقدام علیه امنیت ملی از طریق شرکت در تجمعات اعلام شده بود. آقای ملکی در تجمعات بعد از انتخابات حضور داشتند؟ نه. اولا که آقای ملکی اصلا در انتخابات شرکت نکردند. ایشان می گفتند که این انتخابات سالم نخواهد بود و به همین دلیل اصلا در انتخابات شرکت نکردند. علاوه بر این ایشان مدت ها بود بستری بودند و اصلا توان حرکت نداشتند. گاهی اوقات پسرم ایشان را می‌برد دکتر یا با پرونده پزشکی می‌برد هلال احمر و آنها وضعیت ایشان را می‌دیدند و پرونده را مطالعه می‌کردند و آمپول را می‌دادند. یعنی غیر از این اصلاً نمی توانست از خانه بیرون برود. حالا اینکه چطور با خوابیدن در رختخواب امنیت ملی را به خطر انداختند، من نمی دانم. شما در این مدت برای پیگیری وضعت دکتر ملکی به آقایان موسوی و کروبی یا کمیته تشکیل داده شده از سوی آن ها مراجعه نکردید یا از طرف آن ها کسی پیش شما نیامد؟ نه. اولا اینکه مطمئنا آن ها می دانند دکتر ملکی دستگیر شده. هم من مصاحبه های مختلف کردم هم سازمان های مختلف در این باره بیانیه دادند و به هر حال قضیه در بوق و کرنا شد. از طرف دیگر طبیعتا در شرایط حاضر از دست این افراد هم کار خاصی بر نمی آید. دکتر ملکی هم که در انتخابات رای نداده بود و حتی بعد از انتخابات هم می گفت کسانی که رای دادند خودشان به دنبال احقاق حق خود هستند و با این مساله کاری نداشت. تا الان هم پیگیری های شخص شما ودوستان نتیجه ای نداشته است؟ خیر. معلوم هم نیست که چه می خواهند. البته یک نکته مهمی در زمان بازداشت ایشان اتفاق افتاد که من به همه گفتم و به شما هم می گویم و آن این است که وقتی این ماموران آمدند ایشان را از خانه ببرند، همچنین وقتی در دادستانی داشتند تفهیم اتهام می‌کردند، آقای دکتر گفت: من از شما خیلی متشکرم که مرا می‌برید و من در خانه در بستر نمی‌میرم. من زیر دست شماها می‌میرم. پیش این جوان‌ها سربلند و با آبرو هستم که این جوان‌ها دارند تلاش می‌کنند، ومن در بستر و رختخواب نمیرم. این برای من افتخار است. ما هم به رضای خدا راضی هستیم، اگر خدا واقعاً این طوری می‌خواهد، قبول داریم. من هم همان جا به دکتر ملکی گفتم این ها هر چه از شما خواستند، شما اعتراف کنید چون مهم نیست که شما در تلویزیون چه می گویید. مهم این است که در این سال ها همه مردم شما را شناخته اند. هر چه این ها خواستند اعتراف کنید و بیایید بیرون.

مصاحبه همسر دکتر ملکی با رادیو فردا: این‌ها نمی‌خواهند ما بدانیم

2009-09-13T01:11:00.000+04:30

۱۳۸۸/۰۶/۱۷

رادیوفردا دکتر محمد مَلکی ۷۶ ساله، متولد روستای شمیران و دانش‌آموخته در دارالفنون، و دارای مدرک دکترای بهداشت ِ صنایع ِ غذائی از دانشگاه تهران است که پس از انقلاب به ریاست همین دانشگاه منصوب شد. اغلب بیماری‌های بسیار جدی که دکتر ملکی به آنها دچار است حاصل دو دوره به زندان افتادنش، پیش از این دوره حاضر است. فهرست بیماری‌ها و مداوایش، سیاهه‌ای بلندبالاست.دکتر محمد مَلکی، سالخورده، همسر، چهار فرزند و پنج نوه دارد و ششمی نیز در راه است.

قدسی میرمعز، همسر دکتر ملکی، در گفت‌وگویی با رادیوفردا از نگرانی‌های خود، وضعیت همسرش، و دلتنگی‌های نوه‌هایشان، به‌ویژه پرهام و پارسا برای «بابابزرگ» می‌گوید:

قدسی میرمعز: دکتر کلاً بچه‌دوست بود و بچه‌ها هم خیلی دوستش داشتند. از سروکله‌اش بالا می‌رفتند. رابطه پدربزرگ و نوه... از وقتی که دکتر را بردند، الان همه‌شان متاثرند. آنها از آن طرف زنگ می‌زنند، اینها هم که اینجا هستند، هی بابا ناصر... اسم شناسنامه‌ای دکتر محمد است، ولی توی خانواده ناصر صدایش می‌کردند. بابا ناصر کی می‌آید، بابا ناصر کی می‌آید؟

وضعیت فعلی دکتر ملکی چگونه است؟

الان در زندان [اوین، بند] ۲۰۹ محبوس‌اند. انفرادی، تنها.

شما با همسرتان تماس داشتید، ملاقات کردید؟

ما نمی‌دانیم اصلاً چه شده. امروز آقای دکتر مولایی که وکیل‌شان هستند و تلاش کردند، یک نامه‌ای گرفته بودند برای ملاقات. روز قبل من با آقای دکتر مولایی مراجعه کردیم به اوین. بعد از معطلی زیاد نامه را دادند، گفتند ما اسم را دادیم شما فردا بیایید ملاقات. امروز آقای دکتر مولایی دادگاه داشتند من با پسر بزرگم مراجعه کردم. از ساعت هشت و نیم تا ۱۱ و ربع ما آنجا توی محوطه بودیم برای سالنی که ۲۰۹ ملاقات هست. در نهایت آن آقایی که پشت آن شیشه بود نامه را گرفت و گفت این ممنوع‌الملاقات است. گفتم آقا چرا؟ خودتان نامه دادید. دادستانی نامه داده و این قاضی‌اش نامه را داده. نامه را هم دورش چسب می‌زنند که کسی نتواند کاری کند. خلاصه نیم‌ساعتی ما را نگه داشتند، هی بالا تلفن زد، پائین تلفن زد و گفتند نه، ایشان ممنوع‌الملاقات است. من روی سابقه‌ای که داشتم، اوین را آن وضعیتی که دکتر داشت، احساس می‌کنم که دکتر حالش خیلی خطرناک و وخیم است. خود دکتر تقریباً ده روز پیش زنگ زدند، آن هم با اصرار آقای دکتر مولایی، یک صحبتی کردند. پای تلفن گفتند که من این مشکل پروستاتم و سوزش ادرار و ناراحتی‌ام زیاد است، شما یک اقدامی بکنید. شرایط تزریق آمپول امکان‌پذیر نیست. باید آرامش داشته باشد. داروها را هم می‌دانید که به خود مریض نمی‌دهند که پیشش باشد که بخورد. خود بهداری یا آن مسئولان می‌آورند دارو را می‌دهند. من نمی‌دانم مثل زندان سال ۸۰ باز داروی خودش را می‌دهند یا مثل آن موقع داروهای روان‌گردان می‌دهند، که ممکن است برایش بیشتر مضر باشد. آمپول هم که آنجا امکان تزریق اصلاً نیست. ما کاملاً در بی‌خبری هستیم و این ملاقات ندادن امروز برای من که همسرش هستم و می‌شناسمش این نشانه آن است که وضع ایشان خیلی وخیم است. چون آدمی که با این توصیفی که من کردم، بیمار است، توی زندان انفرادی تنهاست. نمی‌دانم که دسترسی به دستشویی و حمام دارد یا نه، تغدیه ماه رمضان که افطار و سحر است و ایشان نیاز دارد که آب زیاد مصرف کند، نمی‌دانیم تغذیه‌اش چطور است. داروها را درست به او می‌دهند یا نه. سه این که اگر ایشان به حال کما بیافتد، حالش بد بشود، بیهوش شود، چه کسی می‌فهمد. چون آن روزی هم که زنگ زدند، حال‌شان خوب نبود. می‌گفتند نه نگران نباش ولی من این مشکل را دارم. صدای‌شان هم لرزش داشت.

خانم میرمعز، اتهام و جرم دکتر ملکی چه بوده؟

ما نمی‌دانیم اصلاً چرا ایشان را گرفتند. این یک مسئله مهمی است وقتی...

هیچ دلیلی ارائه نکردند؟ ...

وقتی وکیل‌شان آقای دکتر مولایی مراجعه کردند، گفتند اقدام علیه امنیت ملی. ایشان اولاً رای ندادند. به قول معروف جزء تحریمی‌ها بودند و گفتند من رای نمی‌دهم. به این چهار نفر رای نمی‌دهم. بعد هم از سیزدهم چهاردهم خرداد ایشان توی خانه بستری کامل بودند. یعنی گاهی اوقات پسرم ایشان را می‌برد دکتر. یا یکی از دوستان، ایشان را با پرونده پزشکی می‌برد هلال احمر و آنها وضعیت ایشان را می‌دیدند و پرونده را مطالعه می‌کردند و آمپول را می‌دادند. یعنی غیر از این اصلاً از خانه بیرون نمی‌توانست برود. حالا من نفهیدم که چطوری می‌توانست دخالت علیه امنیت ملی کند.

خانم میرمعز، همسرتان به حزب یا گروهی وابستگی یا شاید حتی تعلق خاطری داشتند؟

من از سال ۴۰ که با ایشان زندگی را شروع کردم، همیشه از نظر جناحی و حزبی و گروه مستقل بود. به هیچ گروه و دسته‌ای وابسته نبود. اما هر گروهی، هر کسی آزاری می‌دید و حقی ازش زایل می شد، البته ایشان با نامه و سخنرانی دفاع می کرد که ظلم شده و نباید ظلم شود.

حالا نگرانی‌های شما و خانواده چیست؟

الان همه خانواده نگران این هستند که ایشان زنده است یا نه. چون با توجه به مسائلی که این مدت ما از زندان ۲۰۹ شنیدیم، با توجه به مسائلی که ایشان گذرانده، در سال‌های قبل با این زندان و وزارت اطلاعات و چه و چه و این شرایط و ملاقات ندادن امروز که دیروز که مراجعه کردیم گفتند فردا بیایید... نامه از دادستانی انقلاب بوده و به قول معروف پاکت سر به مهر دادیم و اینها به ما اجازه ملاقات ندادند. این نشان‌دهنده چیزی نمی‌تواند باشد جز این که حال ایشان وخیم است و اینها نمی‌خواهند ما بدانیم.

تصمیم دارید چه کنید؟

دسترسی به هیچ چیز نداریم. الان به‌خصوص شرایط خاصی است که هر کسی برای خودش رئیس است. وقتی که این ماموران آمدند ببرند ایشان را از خانه، همچنین توی دادستانی وقتی داشتند تفهیم اتهام می‌کردند، ایشان این جمله را گفت که من از شما خیلی متشکرم که مرا می‌برید و من در خانه در بستر نمی‌میرم. من زیر دست شماها می‌میرم. پیش این جوان‌ها سربلند و با آبرو هستم، که این جوان‌ها دارند تلاش می‌کنند، من در بستر رخت‌خواب نمیرم. این برای من افتخار است. ما هم به رضای خدا راضی هستیم، اگر خدا واقعاً این طوری می‌خواهد، قبول داریم. ولی اگر هر مشکلی، هر خطری برای دکتر ملکی پیش بیاید، مسئول نظام جمهوری اسلامی و دادستان انقلاب و اوین و آن بالاترها و پائین‌ترها هستند. چون ایشان اگر همیشه جرمش این بود که با قلمش دفاع از آزادی و عدالت و حق‌جویی می‌کرده، همیشه هم همین خواهد بود. این دفعه دیگر کاری نداشت. توی رخت‌خواب خوابیده بود. شما برای خودتان ترسیم کنید که یک پیرمرد ۷۶ ساله در بستر بیماری خوابیده و دو جوان زیر بغلش را می‌گیرند ببرند توی ماشین، ببرند زندان. از جوان‌هایی که آمده بودند خانه ما را زیر و رو کردند و گشتند و... شکنجه به قول اینها نیست. بله شکنجه نیست. ولی این آزار است، این اذیت است. یک پیرمرد را از بستر بیماری ببرید، وسائل زندگی‌اش را به هم بریزید، حالا هم که این طوری ملاقات ندهند. من نمی‌دانم اصلاًٌ دکتر ملکی در چه وضعیتی است. یعنی این وضعیت خطرناک برای همه ما نگران‌کننده است.

فراخوان عفو بین المللی برای آزادی دکتر ملکی

2009-09-07T23:59:00.000+04:30

دوشنبه، ۱۶ شهريور، ۱۳۸۸ دکتر محمد ملکی، دانشگاهی ۷۶ ساله و رئیس سابق دانشگاه تهران، بازداشت شده است. او که یک صاحب نظر مستقل است، سال هاست که از سیاست های دولت های پی در پی انتقاد کرده است. گویا او به خاطر انتقاد از نحوه برگزاری انتخابات اخیر ریاست جمهوری بازداشت شده و به همین دلیل یک زندانی وجدانی است. پنج مامور وزارت اطلاعات دکتر محمد ملکی را در تاریخ ۲۲ آگوست در منزلش دستگیر کردند. آنها خانه را مورد تجسس قرار دادند و لوازم شخصی او از جمله یک کامپیوتر، یک تلفن همراه، دفترهای یادداشت و حداقل ٨۰ کتاب را ضبط کردند. این ماموران از تجسس فیلمبرداری و در پایان آن دکتر محمد ملکی را بازداشت کردند. بنا به گزارش ها، او را به بند ۲۰۹ زندان اوین در تهران برده اند که در اختیار وزارت اطلاعات است. دکتر محمد ملکی در زمان بازداشت در سلامت به سر نمی برد و گویا در پی یک بیماری جدی رو به بهبود می رفت ولی در اثر درد شدید در پاهایش قادر نبود بدون کمک راه برود. در عین حال او از سرطان پروستات، ضربان نامنظم قلب و دیابت رنج می برد. در زمان دستگیری به او اجازه داده شد داروهایش را به همراه خود ببرد، اما نگرانی از این است که او نتواند از مراقبت کافی پزشکی در زندان برخوردار باشد. مقامات ایرانی مرتب از ارائه مراقبت پزشکی، شامل دارو، یا تاخیر در ارائه آن به بازداشتیان به عنوان عامل فشار استفاده می کنند. قدسی میرمعز، همسر دکتر محمد ملکی، با نگرانی از سلامتی او، از وی خواسته که کاملا با مسئولان امنیتی همکاری و در صورت تمایل مسئولان وزارت اطلاعات در «گفتگو»ی تلویزیونی شرکت کند. در پی دستگیری های وسیع اخیر «اعترافاتی» که به این ترتیب اخذ می شود به کرات پخش شده است. دکتر محمد ملکی به هیچ حزب سیاسی وابسته نیست و گفته می شود که در انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خرداد در ایران رای نداده است. او از نحوه برگزاری انتخابات انتقاد کرده اما علنا در باره هیچ یک از چهار نامزد انتخاباتی اظهار نظری نکرده است. لطفا فورا نامه هایی به فارسی، عربی، انگلیسی یا به زبان خودتان بفرستید و: • بگویید که دکتر محمد ملکی به خاطر انتقاد از نحوه برگزاری انتخابات اخیر ریاست جمهوری بازداشت شده و، در صورتی که چنین است، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط او شوید؛• خواستار محافظت او از شکنجه و اذیت و آزارهای دیگر در طی بازداشت شوید؛ • از مقامات بخواهید به او اجازه دسترسی فوری او به وکیل، خانواده و مراقبت های پزشکی ضروری بدهند. نامه ها را پیش از۱۴ اکتبر ۲۰۰۹ به مقامات زیر بفرستید: رهبر جمهوری اسلامی ایران آیت الله سید علی خامنه ای دفتر مقام رهبریخیابان جمهوری اسلامی، خیابان شهید کشور دوست، تهران، جمهوری اسلامی ایرانپست الکترونیکی: از طریق تارنما: http://www.leader.ir/langs/fa/index.php?p=letter عنوان: جناب آقای رئیس قوه قضاییه آیت الله صادق لاریجانی حوزه ریاست قوه قضاییه خیابان پاستور، خیابان ولی عصر، پایین تر از سه راه جمهوری، تهران کد پستی ۱٣۱۶٨۱۴۷٣۷، جمهوری اسلامی ایرانپست الکترونیکی: larijani@dadgostary-tehran.ir (در قسمت موضوع بنویسید: خدمت آیت الله لاریجانی)از طریق تارنمای http://www.dadiran.ir/tabid/٨۱/Default.aspxدر چهارگوش اول نام خودتان، در چهارگوش دوم نام خانوادگی تان و در چهارگوش سوم نشانی پست الکترونیکی خودتان را بنویسید. در چهارگوش بزرگ درخواست خودتان را وارد کنید. عنوان: عالی جناب آقای رونوشت برای:رئیس مجلسجناب آقای علی لاریجانی مجلس شورای اسلامی میدان بهارستانتهران، جمهوری اسلامی ایرانفکس:۶۴۰٨ ٣٣۵۵ ۲۱ ۹٨+ و رونوشت هایی برای نمایندگان دیپلماتیک ایران در کشور خودتان بفرستید. در صورتی که بخواهید پس از تاریخ بالا نامه بفرستید، از دفتر عفو بین الملل بخش خودتان سوال کنید.

اطلاعات بیشتر دکتر محمد ملکی اولین رئیس دانشگاه تهران در پی انقلاب سال ۱۹۷۹ بود و پیش از این نیز چندین بار به خاطر به کارگیری مسالمت آمیز حق آزادی بیان خود بازداشت شده است. پیش از انقلاب، او به خاطر ابراز مخالفت با شاه ایران و سپس بین سالهای ۱۹٨۲ و ۱۹٨۷ نیز زندانی شده است. در پی آن، او به مدت حداقل چند سال از ایران ممنوع الخروج شد. وی در سال ۲۰۰۲ به مدت کوتاهی بازداشت شد. از روز ۱٣ ژوئن که پیروزی رئیس جمهور احمدی نژاد در انتخابات روز پیش از آن اعلام شد، صدهاهزار نفر از ایرانیان در تظاهرات توده ای و عموما مسالمت آمیز شرکت و با ننیجه انتخابات مخالفت کردند. مقامات ایرانی به سرعت محدودیت های شدیدی بر آزادی بیان، تشکل و تجمع برقرار کردند و سیستم های مخابراتی و اینترنت به شدت مختل شد. نشریات ایرانی از انتشار اطلاعات در باره ناآرامی سراسری منع شدند و روزنامه نگاران خارجی از حضور در خیابان ها ممنوع شدند، ویزای آنها تمدید نشد و برخی از خبرنگاران خارجی دستگیر یا از کشور اخراج گردیدند. در واکنش به اعتراض های توده ای، نیروهای امنیتی، به ویژه نیروی شبه نظامی بسیج، در سطحی گسترده مورد استفاده قرار گرفتند و حداقل ۴۰۰۰ نفر را در طی سه ـ چهار هفته بعد از انتخابات ۱۲ ژوئن دستگیر کردند. این عده شامل شخصیت های برجسته سیاسی نزدیک به یکی از دو نامزد ریاست جمهوری میر حسین موسوی یا مهدی کروبی یا رئیس جمهور سابق خاتمی که از مبارزه انتخاباتی میرحسین موسوی حمایت کرد، هستند. برخی از مدافعان حقوق بشر و روزنامه نگاران نیز بازداشت شده اند. آنها از داشتن وکیل محروم بوده اند، اما عموما با خانواده هایشان ملاقات کرده اند.نیروهای امنیتی از زور مفرط و مهلک علیه تظاهرکنندگان استفاده کرده اند که به کشته شدن ده ها نفر و زخمی شدن صدها نفر دیگر منجر شده است. برخی نیز بعدا در اثر جراحت ها درگذشته اند. عده ای نیز در اثر شکنجه و اذیت و آزارهای دیگر در زندان کشته یا زخمی شده اند. محاکمه های دسته جمعی صدها نفر که از ۴ آگوست ۲۰۰۹ شروع شده، مثل آخرین محاکمه ای که در روز ۲۵ آگوست برگزار شد، به شدت ناعادلانه بوده است. از بازداشتیان در حال «اعتراف» به اتهامات مبهمی که غالبا جرائم مشخص کیفری نیستند، فیلم گرفته اند. دادگاه این «اعترافات» را، که آشکارا زیر فشار کسب شده، پذیرفته است. از برخی از اشخاص تحت محاکمه در حال «اعترافات» مشابهی فیلم گرفته شده که حتا پیش از انجام محاکمه از تلویزیون پخش شده است. برخی از افراد تحت محاکمه ممکن است با مجازات مرگ روبرو شوند. مقامات ایرانی انجام شکنجه یا اذیت و آزارهای دیگر علیه برخی از بازداشتیان ِ پیرو اعتراض های پس از انتخابات و وقوع تعدی ها در حداقل یک بازداشتگاه یعنی کهریزک در خارج از تهران را تایید کرده اند. مقام رهبری آیت الله علی خامنه ای در روز ۲۹ ژوئیه دستور تعطیلی این مرکز را صادر کرد و رئیس و سه تن از مامورانِی که گمان می رود در بازداشتگاه کهریزک کار می کردند، بنا به گزارش ها از خدمت برکنار و احتمالا بازداشت شده اند. در روز ۱۵ آگوست، پرویز سروری، رئیس کمیسیون ویژه مجلس برای بررسی حوادث پس از انتخابات، به خبرگزاری کار ایران گفت که ۱۲ نفر از پرسنل نیروی انتظامی و یک قاضی که در انتقال بازداشتیان به کهریزک شرکت داشته اند به خاطر نقش خود دستگیر و محاکمه خواهند شد، «زیرا این بازداشتگاه مخصوص مجرمان مواد مخدر بوده است.» عفو بین الملل گزارش هایی دریافت کرده که با بیانیه مهدی کروبی، یکی از چهار نامزد ریاست جمهوری در انتخابات ۱۲ ژوئن مطابقت دارد. او شکایت کرده که نیروهای امنیتی بازداشتیان مرد و زن را مورد شکنجه و از جمله تجاوز قرار داده اند. ادعاهای او را ابتدا فرهاد تجری، یکی از اعضای کمیسیون ویژه مجلس، مورد تکذیب قرار داد، اما یکی از اعضای کمیسیون ویژه که نخواست نامش فاش شود، در روز ۲۶ آگوست به تارنمای پارلمان نیوز گفت: « به برخی از بازداشت‌شدگان حوادث بعد از انتخابات متاسفانه به وسیله باتوم و شیشه نوشابه تجاوز شده و این امر برای برای کمیته ویژه محرز شده است.» فراخوان اقدام فوری: MDE ۱٣/۰۹۴/۲۰۰۹ ۲٣٣/۰۹تاریخ صدور: ۲ سپتامبر ۲۰۰۹

همسر دکتر ملکی از وخامت حال او در زندان خبر داد

2009-09-07T23:54:00.000+04:30

رادیو دویچه وله 07.09.2009 همسر دکتر محمد ملکی،‌رئيس پیشین دانشگاه تهران، از وخامت حال ایشان در زندان خبر داده است. در عین حال عفو بین‌الملل خواستار اقدام فوری برای آزادی دکتر محمد ملکی شده است. سازمان عفو بین‌الملل با بیان دستگیری دکتر محمد ملکی، از او به عنوان صاحب‌نظری مستقل نام برده که بارها از عملکرد دولت‌ها پیایی انتقاد کرده و این بار نیز به دلیل انتقادش از روند برگزاری انتخابات دستگیر شده است. عفو بین‌الملل از دکتر ملکی به عنوان زندانی سیاسی‌ای یاد می‌کند که به خشونت دست نزده است. در بیانیه‌ی این سازمان حقوق بشری آمده است، دکتر محمد ملکی به هیچ حزب سیاسی وابستگی ندارد. او در انتخابات پرحادثه‌ی ریاست جمهوری ایران شرکت نکرد و با وجود انتقاد از روند برگزاری انتخابات، از هیچ کدام از کاندیداها به طور علنی حمایت نکرده است. دکتر محمد ملکی، رئيس پیشین دانشگاه تهران، در ۳۱ مردادماه، توسط ۵ تن از مأموران وزارت اطلاعات در خانه‌اش در تهران دستگیر شد. مأموران ضمن بازرسی، به فیلم‌برداری خانه پرداختند و نزدیک به ۸۰ جلد کتاب، دست‌نوشته‌ها، تلفن همراه، کامپیوتر و لپ‌تاپ وی را با خود بردند. عفو بین‌‌الملل در ادامه می‌نویسد، بر اساس گزارش‌های موجود، ملکی را به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل کرده‌اند که در کنترل وزارت اطلاعات است. عفو بین‌الملل به وضعیت بد جسمانی دکتر محمد ملکی به هنگام دستگیری اشاره کرده و می‌افزاید، وی به دلیل درد شدید پاها نمی‌توانست بدون کمک راه برود. دکتر ملکی همچنین به سرطان پروستات، بی‌نظمی ضربان قلب و دیابت مبتلا است. این سازمان در بیانیه‌ی خود می‌نویسد، به هنگام دستگیری به محمد ملکی اجازه داده‌اند داروهایش را به همراه ببرد، اما ابراز نگرانی می‌کند که او در زندان از درمان کافی دارویی بهره‌مند نشود. عفو بین‌‌الملل به این مسئله اشاره می‌کند که در ایران از تأمین غیرکافی یا دیرهنگام دارویی و عدم مراقبت‌های صحیح درمانی به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر زندانی استفاده می‌کنند. همسر دکتر ملکی: حال ایشان وخیم است همسر دکتر ملکی، ‌قدسی میرمعز، در گفت‌وگو با دویچه‌وله تصریح کرد که دکتر ملکی در یک تماس کوتاه تلفنی در روز چهارشنبه، ۱۱ شهریور، از سوزش ادرار و وخامت وضعیت جسمانی خود خبر داده و تأکید کرده که باید هر چه زودتر تحت درمان قرار بگیرد. قدسی میرمغز گفت: «چهارشنبه، ۱۱ شهریور، دکتر به من تلفن کرد، گفت من سوزش ادرار و ناراحتی پروستات دارم و شما اقدام کنید. من پرسیدم داروها را دارید که خودتان بخورید؟ گفت، داروها را به من نمی‌دهند، می‌آورند تا من بخورم. من نمی‌دانم آیا واقعا داروهای خودش را می‌دهند یا داروهایی دیگر در اختیارش می‌گذارند. چون در سال ۸۰ که ایشان در زندان بود، داروهای دیگری به ایشان می‌دادند، روان‌گردان ‌و چیزهایی که خودشان تجویز می‌کردند که ایشان حالش خیلی وخیم شد و ۲۲ روز در بیمارستان بستری بودند». قدسی میرمعز تصریح می‌کند که دکتر ملکی باید هر ۲۸ روز یک بار آمپولی تزریقی دریافت کند. وی می‌گوید، این آمپول باید در شرایطی به بیمار تزریق شود که وی از آرامش و خدمات لازم برخوردار است، در حالی که بند ۲۰۹ از این شرایط برخوردار نیست. وی خاطرنشان می‌سازد که پس از اطلاع از وخامت حال دکتر ملکی، با دکتر مولایی، وکیل ایشان، تماس گرفته و وکیل هم توانسته با پیگیری خود نامه‌ای از دادستانی برای انجام ملاقات کسب کند. با وجود این، مراجعه‌ی خانواده در روزها‌ی یکشنبه و دوشنبه، ۱۵ و ۱۶ شهریورماه، به زندان بی‌نتیجه مانده و مسئولان زندان گفته‌اند که دکتر ملکی ممنوع‌الملاقات است. ممنوع‌الملاقات بودن محمد ملکی به رغم نامه‌ی دادستانی، موجب نگرانی همسر وی شده است. قدسی میرمعز می‌گوید: «طبق روال و سابقه‌ی رفتار اینها، وقتی زندانی حالش بد باشد و مشکل داشته باشد، اجازه‌ی ملاقات به خانواده نمی‌دهند و با این شرایط که دکتر ۱۱ شهریور به ما تلفن زدند، من نگران این مسئله هستم که ایشان حتما مشکل خاصی دارند که اینها اجازه‌ ندادند ما ملاقاتش کنیم، و گرنه خود دادستان و قاضی پرونده نامه نوشته و اجازه‌ی ملاقات داده است. دیروز که ما رفتیم، گفتند، فردا حتما بیا. امروز که من مراجعه کردم، بعد از ۲ تا سه ساعت به من گفتند، ایشان ممنوع‌الملاقات است». نویسنده: فریبا والیات تحریریه: بابک بهمنش

مصاحبه رادیو فردا با همسر دکتر ملکی: درمانده شده‌ام، نمی‌دانم دکتر زنده است یا نه

2009-09-04T13:52:00.000+04:30

۱۳۸۸/۰۶/۱۱

رادیو فردا

با گذشت بیش از ده روز از بازداشت محمد ملکی، رئیس سابق دانشگاه تهران، خانواده وی هنوز موفق به تماس با او نشده‌اند. با توجه به بیماری آقای ملکی همسر و فرزندان وی نگران جان او هستند. دکتر محمد ملکی از فعالان سیاسی منتقد حکومت است، و اولین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ بود. رادیوفردا در گفت‌وگویی با قدسی میرمعز، همسر دکتر ملکی، از آخرین خبرهایی که ایشان از وضعیت همسر خود دارد پرسیده است. قدسی میرمعز: اکنون ۱۰ روز است که او را برده‌اند. يک روز بعد از بازداشت آقای دکتر ملکی، آقای دکتر مولايی، وکيل ايشان، در دادستانی انقلاب شعبه ۲ او را ديده و او ورقه وکالت را مجدداً امضا کرده است، ولی بعد از آن ديگر هيچ خبری نداريم.

خانم ملکی! اطلاع داريد همسرتان به چه اتهامی بازداشت شده است؟

قدسی میرمعز: گفته‌اند اتهام او اقدام عليه امنيت ملی و شرکت در اغتشاشات است. دکتر ملکی به اين اتهامات اعتراض کرده، چون او اصلا رأی نداد و حدود سه ماه بود که در رخت‌خواب بستری بود.

شما بعد از بازداشت، با آقای دکتر ملکی ملاقات داشته‌ايد؟

قدسی میرمعز: نه ايشان را ديده‌ام و نه تلفن زده است و هيچ خبری ندارم. با توجه به اين که گفته‌اند دو ماه بازداشت موقت در بند ۲۰۹ زندان اوين است و می‌دانيم که شرايط ۲۰۹ چگونه است، اگر خدايی نکرده بلايی سر دکتر بيايد اصلاً در سلول انفرادی کسی نمی‌فهمد.

آقای مولايی بعد از اولين ديدار با آقای دکتر، آيا باز هم تماسی با موکل خود داشته است؟

قدسی میرمعز: نه، البته آقای مولايی به من گفت که روزهای چهارشنبه آقای حداد هست و برو دادستانی. من به دادستانی انقلاب مراجعه کردم، آخر سر گفتند آقای حداد و آقای عقيلی، رئيس دفتر او، مرخصی هستند و چون دکتر ملکی وکيل دارد به شما اجازه نمی‌دهند با او ملاقات کنيد يا تماسی داشته باشيد.دکتر ملکی بايد هر ۲۸ روز يک بار يک آمپول خاص برای بيماری سرطان پروستاتش تزريق کند. پنج‌شنبه گذشته نوبت تزريق بود و امکان تزريق اين آمپول در زندان نيست، چون اين دارو بسيار حساس است و هنگام تزريق بيمار بايد در آرامش کامل باشد و اين مسئله در زندان ممکن نيست. از وزارت اطلاعات تلفن زدند که آمپول دکتر را بياوريد اينجا ما خودمان تزريق می‌کنيم، به آنها گفتم شما امکان ندارد بتوانيد با اين شرايط آمپول را تزريق کنيد. داروها را که به دست دکتر نمی‌دهند و ما نگران هستيم که داروها را به‌موقع به دکتر ندهند و وضعيت جسمی او به‌شدت در معرض خطر است.

آقای مولايی تلاش کرده دکتر را ببيند و موفق نشده است؟

قدسی میرمعز: بله، آقای مولايی همان روز چهارشنبه که من به دادستانی انقلاب رفتم، اقدام کرد و قرار است دوباره مسئله را پي‌گيری کند تا ببيند نتيجه چه خواهد شد.

در نظر داريد چه اقداماتی انجام دهيد؟

قدسی میرمعز: حقيقت اين است که من نمی‌توانم کاری انجام دهم. دفعه‌های قبل من بارها به زندان اوين و دادستانی انقلاب مراجعه می‌کردم و آنها به من جواب می‌دادند. اما اين بار نمی‌دانم اصلاً کجا بايد مراجعه کنم. کسانی که آمدند و دکتر را بازداشت کردند، گفتند از سوی وزارت اطلاعات هستند و دکتر را پيش آقای حداد می‌برند. آقای حداد مرا خوب می‌شناسد، چون سال ۸۰ با اين‌ها درگير بوديم و دکتر در سال ۶۰ در زندان اوين بود، اما وقتی مراجعه کردم گفتند او مرخصی است. آقای مولايی هم تلاش خود را می‌کند، ولی من نمی دانم اصلاٌ به کجا مراجعه کنم. واقعاٌ درمانده شده‌ام و نمی‌دانم دکتر زنده است يا نه.

مصاحبه روز با خانواده زندانیان سیاسی

2009-09-01T16:53:00.000+04:30

بی خبری از عبدالله مومنی و محمد ملکی از 28 روز پیش تاکنون هیچ خبری از عبدالله مومنی نیست و خانواده این فعال دانشجویی سرشناس به شدت نگران هستند. خانم فاطمه آدینه وند، همسر عبدالله مومنی با تاکید بر اینکه "این بی اطلاعی به شدت آزاردهنده است" به روز گفت: بعد از ملاقاتی که با عبدالله داشتیم هیچ خبری از او نداریم و با توجه به وضع جسمی و روحی بسیار بدی که ایشان در ملاقات داشتند به شدت نگران هستیم.وی افزود: نمیدانیم عبدالله زنده است یا بلایی سر او آورده اند و کجا است و در چه شرایطی به سر می برد.خانم ادینه وند که برای پیگیری وضعیت همسرش به دادگاه انقلاب و زندان اوین مراجعه کرده، افزود: ما را به دادگاه انقلاب راه نمی دهند؛ دیروز هم که به زندان اوین رفتم گفتند بروید خانه زنگ میزنیم بیایید برای ملاقات. ما برگشتیم اما هیچ خبری نشد.وی با یادآوری اینکه آخرین ملاقاتی که با همسرش داشته بر نگرانی او افزوده، می گوید: هر اتفاقی برای عبدالله بیفتد مسولیت آن با مسولان دستگاه قضایی است. من واقعا می ترسم بلایی سر او آورده باشند که حتی تماس تلفنی هم نمیگیرد و در بی خبری مطلق هستیم.خانواده محمد ملکی نیز به شدت نگران وضعیت سلامتی او هستند و از روز بازداشت تا کنون هیچ خبری از آقای ملکی ندارند. عمار ملکی، پسر دکتر ملکی در گفتگو با روز ضمن ابراز نگرانی شدید از وضعیت پدرش گفت: روز چهارشنبه مادرم برای پی گیری پرونده پدرم به دادگاه انقلاب مراجعه کرده اما گفته اند که قاضی در مرخصی است و بعد تاکید کرده اند که به شما هیچ جوابی نمی دهیم و وکیل ایشان برای پی گیری بیاید.وی افزود: پدرم از روز بازداشت تاکنون تماس تلفنی نداشته و ما هیچ خبری از وضعیت ایشان نداریم و فقط میدانیم که در بند 209 زندان اوین و در سلول انفرادی است.به گفته عمار ملکی، اتهام دکتر ملکی اقدام علیه امنیت ملی از طریق تحریک به شرکت در اغتشاشات است. پسر آقای ملکی این اتهام را مضحک می خواند و می گوید: پدر من به خاطر بیماری پروستات و وضعیت جسمی ای که داشت شامل این اتهام نمی شود؛ این اتهامی مضحک است. از سوی دیگر پدر من انتخابات را تحریم کرده بود و هیچ فعالیتی در انتخابات نداشت.وی تاکید می کند: به نظر می رسد خود آقایان هم یک نوع سردر گمی دارند و مشخص نیست با توجه به شرایط جسمی پدرم، به چه دلیلی ایشان را بازداشت کرده اند.عمار ملکی با ابراز نگرانی از وضعیت جسمی پدرش گفت: روز پنج شنبه باید آمپولی به پدرم تزریق می شد که به علت بیماری پروستات ایشان هر 28 روز یکبار تزریق می شود. از وزارت اطلاعات با مادرم تماس گرفته و آمپول را خواسته اند اما پزشک پدرم مخالفت کرده و گفته که تزریق این آمپول، ضعف شدید جسمانی به دنبال دارد و در شرایط زندان به صلاح نیست که تزریق شود.وی با بیان اینکه روند درمان آقای ملکی مختل شده، می گوید: ما نگران هستیم که آیا داروها را به پدرم می دهند یا نه. ملاقات با احمد زیدآبادی خانواده احمد زیدآبادی، روز گذشته در سالروز تولد این روزنامه نگار سرشناس ایرانی با او ملاقات کردند. مهدیه محمدی، همسر احمد زیدآبادی وضعیت روحی همسرش را خوب توصیف کرد و به روز گفت: هنوز بازجویی احمد تمام نشده و در بند 240 زندان اوین نگهداری می شود.وی افزود: آقای زیدآبادی به شدت مضطرب بود و یک حالت نگرانی خاصی داشت و می گفت که نگرانم چه خواهد شد و نمی توان اوضاع را تحلیل کرد.به گفته خانم محمدی، احمد زیدآبادی از سخنان اخیر آیت الله خامنه ای خبر داشت. خانم محمدی گفت: احمد می گفت که میداند یک نفر از کیهان قرار است جایگزین آقای دعایی در روزنامه اطلاعات شود اما او هیچ خبر دیگری نداشت و من به او خبر تغییر پست مرتضوی را دادم که خیلی خوشحال شد. همسر زیدآبادی افزود: از احمد پرسیدم که تو چرا در دادگاه حرف نزدی و او گفت که به هر صورت همه باید از گذشته خود اظهار ندامت کنند و ما هم باید بیاییم و مثل بقیه بچه ها در دادگاه حرف بزنیم.به گفته خانم محمدی، در این زمینه تمام گفته های آقای زیدآبادی با تاکید بر کلمه "باید" بوده است.او با بیان اینکه "من به احمد گفتم که مردم این دادگاه ها را قبول ندارند" تاکید کرد: وکیل احمد هنوز پرونده او را ندیده و وکالتنامه را برای امضا به احمد نداده اند اما می گفت که در دادگاه یک نفر به او گفته که وکالت او را می پذیرد که من اعتراض کردم و گفتم تو خودت وکیل داری و نباید وکیل تسخیری را بپذیری اما احمد گفت چاره ای نیست.به گفته خانم محمدی، رنگ چهره زیدآبادی به شدت زرد بوده و او در این مورد گفته است که شاید به این دلیل باشد که آفتاب نمی بینیم.همسر زیدآبادی افزود: احمد طوری راه می رفت که من به شدت نگران شدم و پرسیدم که چه اتفاقی افتاده که گفت مدام توی سلول هستم و راه نمی روم برای همین اینگونه شده ام. منبع: روزآنلاین

پیرمرد چشم ما بود*

2009-09-01T16:50:00.000+04:30

مرتضي كاظميان mortezakazemian(at)yahoo.com دکتر محمد ملکی، استاد دانشگاه و فعال سیاسی پرسابقه‌ی ایران، ده روزی است که در سن 76 سالگی بازداشت شده است. حتی تصور به حبس کشیدن پیرمرد آزاده، با پشتی خمیده و تنی رنجور و بیمار، سخت است. منتقد جسور که سری پردرد و زبانی تیز و بی‌تعارف دارد، البته چنان که خود در هنگام بازداشت گفته، خرسند است که در این روزهای سخت و غریب ایران، در کنج خانه نمی‌فرساید. اما آنها که او را به حبس برده‌اند، چگونه رضایت داده‌اند که یکی از تصاویر مجسم آزادگی و خداترسی و روشنفکری متعهد و مسئول را با وضع جسمی و شرایط خاصی که دارد، به بند کشند؟ این پرسش، از جنس همان سئوال‌های بی‌پاسخ غیرقابل فهم و کشف‌ناشدنی ایران امروز است. حکومت و نهادهای امنیتی و قضایی آن، حق دارند که از منظر مصالح نظام سیاسی از پاره‌ای دیدگاه‌های پیرمرد برآشوبند و نشر آنها را برنتابند. اما آیا چاره‌ی کار، در بازداشت یک‌باره‌ی منتقد سالخورده، و بی‌توجهی به حقوق اساسی شهروندی است؟ بدون هیچ احضاریه‌ای، محمد ملکی در صبح نخستین روز ماه رمضان خود را در برابر تیم عملیاتی می‌یابد که برای بازداشت و تفتیش خانه‌اش، به سراغ او رفته‌اند. منزلی که چند بار جست‌وجو شده است، بار دیگر مورد کاوش قرار می‌گیرد، و ده‌ها نسخه از کتاب‌هایی که با مجوز وزارت ارشاد چاپ شده‌اند، ضمیمه‌ی دیگر "اسناد" می‌شوند و همراه با نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از پیروزی انقلاب، به ناکجاآباد، منتقل می‌گردند. آیا امکان بازجویی از دکتر ملکی در منزل‌اش، یا حتی در محل نهادهای امنیتی وجود نداشت؟ پیرمرد حکایت ما، از جمله فعالان ملی ـ مذهبی بود که در بازداشت فله‌ای سال 1379 چند ماهی را در حبس و انفرادی به‌سر برد و بعدتر به قید وثیقه، آزاد شد. از نیمه‌ی سال 1380 تاکنون، او اگر قصد گریز از کشور یا هجرت داشت، چنین می‌کرد. چنان که برای معالجه و دیدار با فرزندش، دو سال پیش، سفری به کانادا داشت. مرد سالخورده اگر انگیزه‌ای برای زیستن در وطن نداشت، به میهن بازنمی‌گشت. پس نه شائبه‌ی فرار او مطرح بوده و نه بحث امحاء اسناد و مدارک جرم محتمل. او نیز از جمله‌ی افراد "آزاد" به قید وثیقه بود. چرا بازجویی و محاکمه ـ حتی غیرعلنی ـ نمی‌شود؟ انصاف می‌باید که عدم‌رعایت ترتیبات قانونی در برخورد با مخالفان و منتقدان، گاه غیرقابل هضم می‌نماید.دکتر ملکی ـ ظاهرا" ـ باید برای مدتی سکوت می‌کرده است. بسیار خوب! اما آیا چاره (تنها چاره) بازداشت این‌چنینی مرد بیمار است؟ هرگاه که در سال 79 ـ80 از شکاف در سلول انفرادی بازداشتگاه 59 مرد را می‌دیدم که با قامتی خمیده و موی پریشان و ریش بلند، در لباس زندانی و با چشم‌بند، دست در دست نگهبان برای بازجویی یا دستشویی، می‌رفت، بر خود می‌لرزیدم از آنچه بر ایران می‌رود. مام میهن سزاوار تحمل صدای کشیده شدن دمپایی یکی از آزادگانش بر زمین خود، نبود و نیست. بعد از چهار ماه که با مرد آزاده و چند تن دیگر از دوستان به سلول دربسته (جمعی) منتقل شدیم، در شب‌های کشدار سلول، از معاشرت و موانست‌اش با روحانیان ارشد نظام (همچون آیت‌الله مرتضی مطهری) پیش از پیروزی انقلاب می‌گفت. بدیهی است مقایسه‌ی وضع و موقعیت چهره‌های اصلی آن خاطرات، سال‌ها پس از تغییر نظام سیاسی، کاری بس سهمگین بود. محمد ملکی اما از ابتدای دهه‌ی 60 این اختلاف فاصله و موقعیت را بارها، و به‌ تمامی، چشیده است؛ چه در زندگی پشت دیوارهای اوین برای نیم دهه، و چه در مشکلات کاری و اقتصادی و معیشتی و احضارها و تهدیدهای گاه و بیگاه و بازداشت سال 80. و این اختلاف موقعیت فاحش، اگر هزار علت داشته باشد، یکی‌اش بی‌شک، "بینش انتقادی" ملکی است. دوست و همراه دکتر شریعتی، تبیین و تعریف او را از روشنفکر، خوب متبلور ساخته است. دکتر ملکی از آن دست روشنفکرانی است که کوشیده "حقیقت" را قربانی "مصلحت" نکند؛ و همین تلاش سترگ، برایش بس پرهزینه بوده است؛ هزینه‌هایی که تا امروز، و در هشتمین دهه از زندگانی‌اش، همچنان بر او تحمیل می‌شود. تحمل پیرمرد آزاده که چشم بینا و راوی صادق تاریخ سیاسی معاصر ایران است، البته برای تحریف‌گران حقیقت، کار آسانی نیست. چنین است که نه به سن او التفات می‌شود، و نه به سرطانش توجهی. مرد سالخورده خمیده‌پشت‌تر از همه‌ی عمر، بازداشت و روانه‌ی حبس می‌شود؛ چرا که او چشم ما بود؛ چشم ما و زبان بی‌باک ما. *توضیح: عنوان یادداشت برگرفته از مطلب مشهور زنده‌یاد جلال آل احمد، در یادکرد از پدر شعر نو، نیما یوشیج است.

منبع: سایت روز

یک هفته بی خبری از وضعیت دکتر محمد ملکی - خانواده ملکی

2009-08-31T12:15:00.001+04:30

از هفته گذشته که اعلام شد دکتر محمد ملکی به سلول انفرادی بند 209 زندان اوین منتقل شده ، تاکنون هیچ خبری از وی در دست نیست و او تماسی با خانواده نداشته است. اواخر هفته گذشته در پی حضور همسر محمد ملکی در دادگاه انقلاب جهت ملاقات با قاضی پرونده اعلام شد که قاضی و منشی دفتر او به مرخصی رفته اند.از آنجا که محمد ملکی در دوران درمان سرطان پروستات بسر میبرد، 5شنبه گذشته طبق روال درمانی نوبت تزریق دارو داشته است لیکن بنا به شرایط زندان که مناسب دوران استراحت پس از تزریق نمیباشد، بنا به دستور پزشک ایشان، فعلا روند تزریق داروها متوقف شد. این دوره درمانی که در 6 ماه گذشته انجام شده بود، وضعیت درمان او را به شرایط تحت کنترل درآورده بود و تزریقهای پیش رو قرار بود تا جهت ثابت نگه داشتن وضعیت درمان انجام شود که با بازداشت وی اجبارا متوقف گردید.از آنجا که بخاطر اثرات فرآیند درمان، دکتر ملکی از ضعف جسمی رنج میبرد و بیشتر در منزل استراحت میکرد، نگه داشتن او در سلول انفرادی و احتمال دشواری دسترسی وی به امکانات بهداشتی و درمانی، خانواده را نسبت به سلامتی اش به شدت نگران ساخته است.محمد ملکی، رییس اسبق دانشگاه تهران و منتقد سیاسی، شنبه گذشته پس از تفتیش منزلش بازداشت گردید و به اتهام واهی «اقدام علیه امنیت ملی از طریق شرکت در اغتشاشات و تحریک به شرکت در اغتشاشات بعد از انتخابات» به بند 209 زندان اوین انتقال داده شد. این اتهام در حالی مطرح شده است که وی در انتخابات شرکت نکرده بود و بدلیل کسالت ناشی از بیماری، فعالیتی درباره حوادث پس از انتخابات نداشت.

اتهام واهی و بیمارآزاری - عمار ملکی

2009-08-30T10:05:00.000+04:30

1- دکتر محمد ملکی، استاد پیشکسوت و رییس اسبق دانشگاه تهران، یکی از خوشنامترین مبارزان سیاسی مستقل در ایران است که بيش از نيم قرن مبارزه پيگير در داخل کشور بخاطر آزادي، مردم سالاري و حقوق بشر در کارنامه اش به ثبت رسيده و با حق‎گویی و انتقادات صریح، همواره خطوط قرمز ساخته شده توسط نظام ولایی را در جهت منافع ملت بطور مسالمت آمیز به چالش کشیده است. دفاع نظری و عملی او از حقوق انسانی تمامی زندانیان سیاسی فارغ از گرایش عقیدتی و فکری شان زبانزد بوده (از رامین جهانبگلو تا اکبر گنجی و از ناصر زرافشان تا هاشم آغاجری و از منصور اصانلو تا معلمان و دانشجویان و ...) و از اینرو همواره مورد احترام گروههای سیاسی و دانشجویی با تفکرات مختلف بوده است. دغدغه او نسبت به مسائل دانشگاه ، همواره او را در سنگر دفاع از دانشجویان قرار داده و تاوان آنرا هم با زندانهای مکرر پرداخته است. پس از آنکه در هفته گذشته ماموران با هجوم به منزل محمد ملکی او را بازداشت کردند، در دادگاه انقلاب وی را به «اقدام علیه امنیت ملی از طریق شرکت در اغتشاشات و تحریک به شرکت در اغتشاشات بعد از انتخابات»! متهم کرده اند که از به ته دیگ خوردن کفگیر آقایان در پرونده سازیهای اخیر خبر میدهد. نیاز به توضیح ندارد که موضع دکتر ملکی درباره انتخابات سالهاست که مشخص است و او اساسا انتخابات در نظام ولایی را تنها یک خیمه شب بازی میداند که نهایتا با سنت مرضیه تقلب به نتیجه دلخواه میرسد. از اینرو محمد ملکی در انتخابات اخیر از معدود فعالان سیاسی بود که به عدم شرکت در انتخابات اعتقاد داشت. حال چگونه او که اين روزها در بستر بيماري در شرايط سختي بسر مي برد و به همين علت حتي از فعالیت قلمی و زبانی درباره وقایع پس از انتخابات نيز باز مانده بود، ناگهان پس از گذشت دو ماه از وقایع بعد از کودتا، به اقدام علیه امنیت ملی آنهم از طریق شرکت در اغتشاشات! متهم میشود!؟ شاید او گهگاه به بهانه مشکل پروستات از بستر برمیخواسته و میرفته تا اغتشاش کند!! به هر حال شايد نیازی اصلا به پاسخ گوئي به این اتهامات واهی نباشد، زيرا اتهام اين پیر مبارزه برای تمامی مردم و فعالان سیاسی و دانشجویی مشخص است: حق جویی، آزادیخواهی، نقد قدرت و طلب عدالت. کاش حکومت به جای اتهام زنی ها و پرونده سازیها به پیشنهاد مکرر و دلسوزانه محمد ملکی برای برگزاری رفراندوم و گذر مسالمت آمیز کشور از این وضعیت گوش می داد تا روزی نرسد که دیر باشد اگر که تاکنون دیر نشده باشد. 2- در پی فجایع پس از انتخابات و نمایش اعترافات رسواکننده و همچنین بدنبال آشکار شدن رسوایی شکنجه ها و تجاوزات درون بازداشتگاههای نظام که اخیرا توسط آقای کروبی افشا شده اند، بنظر میرسد که نهادهای امنیتی با دستگیری محمد ملکی، سعی کرده اند تا یکی از شاهدان زنده شکنجه های سیاه و سپید در زندانهای جمهوری اسلامی را به بند کشند تا او از خاطراتش نگوید، اگرچه که او پیشتر به ذکر تجربیات خود از شکنجه های زندان در نامه های متعدد پرداخته است و بارها اعلام کرده که حاضر است در یک دادگاه صالح درباره اِعمال شکنجه در زندانهای جمهوری اسلامی شهادت دهد. اما امروز نفس بازداشت دوباره محمد ملکی در سن 76 سالگی و بردن او از بستر بیماری به سلول انفرادی، نمونه بارز ديگری از شکنجه و آزار اوست.(1) آفتاب آمد دلیل آفتاب. وقتی کسی را که در حال انجام دوره مداوای سرطان پروستات است به بند بدنام 209 زندان اوین و سلول انفرادی منتقل میکنند، آيا چنين اقدامي جز اخلال در امر درمان و استراحت یک بیمار بوده؟ و این امر طبق قوانین خود جمهوری اسلامی، مصداق شکنجه یک انسان است. (2) همچنین پدر بدلیل ابتلا به بیماریهای متعدد مانند آریتمی قلبی، دیابت، ضعف جسمی و کمر درد و پا درد، در هر وعده غذایی مشتی قرص مصرف می کند که کم و زیاد شدن هر یک از این داروها (و یا احیانا اضافه کردن داروی دیگر مانند آنچه اینروزها از زندانیان دیگر شنیده میشود)، اثر فوری بر سلامتی اش دارد و او را با مشکل جدی مواجه مي سازد. از سوی دیگر چشم چپ او بر اثر ضربات کابل در زندان دهه 60 کاملا از بین رفته بود که تنها در سالهای اخیر با انجام جراحي های متعدد تا حد کمی قدرت بینایی اش را بازیافته است ولیکن ضعف بینایی در کنار دیگر شرایط زندان، میتواند در مصرف منظم داروها اختلال ايجاد کرده که اين امر نيز طبق قانون مصداق شکنجه است. (3) مشکلات متعدد دیگري را میتوان در ارتباط با بازداشت دکتر ملکي برشمرد که همگی آنها مصاديق ديگري از آزار و شکنجه یک زندانی بیمار به شمار مي آيد. به هر حال مقامات نظام ولایی مسئول عواقب این آزارها و مشکلات جسمی و جانی تهدیدکننده وی هستند. اما اين مطلب را با مقایسه رفتار همزمان دو حکومت به پایان میبرم. (4) در خبرها آمده بود که المقراحی، عامل حادثه تروریستی لاكربي، که منجر به کشته شدن 270 نفر از سرنشینان هواپیمای آمریکایی شده بود، از آنجايي كه به بيماري سرطان پروستات مبتلاست به دلايل ملاحظات انساني از زندان آزاد شده است. «دولت خبیث بریتانیا»، اين عامل بمبگذاری اهل لیبی را در آستانه ماه رمضان علیرغم انتقادات تند مقامات آمریکا، بدلایل بشردوستانه آزاد و روانه خانه کرده است. در همان زمان «نظام عدل ولایی»، محمد ملکی - رییس اسبق دانشگاه تهران، استادی پیشکسوت و منتقدی آزادیخواه و مسالمت جو را كه به بيماري سرطان پروستات مبتلاست، بدون هیچ ملاحظه انسانی و بشردوستانه ای، در روز اول ماه رمضان از بستر خانه اش به سلول انفرادی روانه می‎کند. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. پی نوشتها: 1- طبق بند 2 قانون منع شكنجه كه درمجلس شورای اسلامی تصویب شد، زندانی کردن در سلول انفرادی مصداق شکنجه است. 2- طبق بند 9 قانون منع شكنجه كه درمجلس شورای اسلامی تصویب شد، محروم كردن بیماران زندانی از دسترسی به خدمات ضروری مصداق شکنجه است. 3- طبق بند 8 قانون منع شكنجه كه درمجلس شورای اسلامی تصویب شد، استفاده از داروهای روان گردان و كم و زیاد شدن داروهای زندانیان مریض مصداق شکنجه است. 4- پس از نگارش این مقاله و پیش از ارسال آن دیدم که آقای محمدی اردهالی از فعالان ملی-مذهبی در مقاله «تفاوت ره از کجاست تا به کجا»، دردمندانه عینا به این مقایسه پرداخته بود که نشان از آن دارد که این دو نوع رفتار چگونه همزمان توجه اذهان مختلف را برانگیخته است. http://www.asre-nou.net/php/view.php?objnr=5404